II SAB/Ol 59/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. w przedmiocie udostępnienia części akt osobowych postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. UZASADNIENIE W złożonej w dniu 12 października 2009 r. skardze E.D. zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w O. bezczynność w udostępnieniu części jego akt osobowych. Podał, że na jego wniosek z dnia 17 sierpnia 2009 r. udostępniono mu wyłącznie kopie przebiegu służby – dokument poświadczający nieprawdę. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Podał w uzasadnieniu, że wprawdzie pismem z dnia 23 września 2009 r. odmówił skarżącemu przekazania żądanych dokumentów, lecz następnie w piśmie z dnia 19 października 2009 r., wyraził zgodę na przekazanie wnioskowanej dokumentacji. W tej sytuacji, zdaniem organu skarga jest bezzasadna, gdyż w dacie jej wniesienia, organ nie pozostawał już w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia 2 października 2009 r. Pismem procesowym z dnia 1 grudnia 2009 r. skarżący cofnął skargę, gdyż w dniu 30 listopada 2009 r. doręczono mu żądane dokumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie natomiast z art. 161 §1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W niniejszej sprawie skarżący cofnął skargę wniesioną w dniu 12 października 2009 r. Sąd kontrolując sprawę nie stwierdził istnienia w sprawie okoliczności, o których mowa w cytowanym wyżej art. 60, wobec czego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie w sprawie.