II SA/Wa 1743/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.) Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant referent stażysta Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2021 r. sprawy ze skargi D. W. na rozkaz personalny Komendanta [...]Policji z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce oraz mianowania na stanowisko oddala skargę UZASADNIENIE Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z [...] marca 2021 r. (nr [...]), zaskarżonym przez D. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] stycznia 2021 r. (nr [...]) o zwolnieniu skarżącej z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i przeniesieniu od 1 lutego 2021 r. do dalszego pełnienia służby w Komisariacie Policji w [...] oraz mianowaniu na stanowisko [...] Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...]. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Komendant Komisariatu Policji w [...] wnioskiem personalnym z [...] stycznia 2021 r. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o zwolnienie D. W. - [...] Zespołu ds. [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i przeniesienie od 1 lutego 2021 r. do dalszego pełnienia służby w Komisariacie Policji w [...] oraz mianowane na stanowisko [...] Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...]. Wnioskodawca podał, że skarżąca posiada odpowiednie kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe w Policji, a jej przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Komisariatu Policji w [...] umożliwili uzupełnienie obsady kadrowej (dwa wakaty na 11 etatów) i w konsekwencji pozytywnie wpłynie na funkcjonowanie Zespołu. Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] stycznia 2021 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), z dniem [...] stycznia 2021 r. zwolnił D. W. z zajmowanego stanowiska służbowego [...] Zespołu do spraw [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i z dniem 1 lutego 2021 r. przeniósł skarżącą do dalszego pełnienia służby w Komisariacie Policji w [...] oraz mianował na stanowisko [...] Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...], bez zmiany składników uposażenia. Organ I instancji rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.). W uzasadnieniu podał, że decyzja podyktowana jest potrzebami służby i stanowi realizację wniosku Komendanta Komisariatu Policji w [...]. D. W. w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] stwierdziła, że za jej przeniesieniem do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji nie przemawiają potrzeby służby oraz jej ważny interes jakim jest pespektywa dalszego rozwoju zawodowego i awansu służbowego. W uzasadnieniu odwołania D. W. podała, że od ponad 15 lat pełni służbę w Policji, z czego 11 lat zajmowała się nieletnimi, od 2015 r. pełniła również funkcję [...] KPP i posiada do tego odpowiednie kwalifikacje, predyspozycje i doświadczenie. Jej zdaniem w Komendzie Powiatowej Policji w [...] jest wielu funkcjonariuszy posiadających zdecydowanie większe predyspozycje do służby patrolowo-interwencyjnej (jest osobą szczupłą i niewielkiego wzrostu). Odwołująca się podniosła, że od policjanta wymaga się dyspozycyjności i stwierdziła, że do dotychczasowego miejsca pełnienia służby mogła stawić się w 15 minut, obecnie nie jest to możliwe. Komisariat Policji w [...] jest oddalony od jej miejsca zamieszkania o około 15 km. Na tej trasie nie ma połączenia kolejowego, natomiast autobusy kursują w dni robocze mniej więcej co godzinę (w dni ustawowo wolne od pracy nie ma ich wcale), przy czym nie ma połączenia autobusowego, którym mogłaby dojechać do służby na godzinę 8:00 oraz po służbie (po godzinie 20) wrócić do domu. D. W. dodała, że nie ma obowiązku używania do tego celu własnego samochodu, który dzieli z mężem, wykonującym zadania służbowe poza miejscem zamieszkania. Skarżąca podkreśliła, że dojazdy do nowego miejsca służby poważnie zdezorganizują jej życie osobiste i rodzinne. Jedno dziecko uczęszcza do szkoły podstawowej i wymaga opieki w drodze do i ze szkoły, starsze (również uczeń szkoły podstawowej) dwa razy w tygodniu uczęszcza na zajęcia taneczno-wokalne, na które musi być dowożone i po których odbierane. D. W. wyjaśniła, że jej mąż z uwagi na dojazdy i czas pracy rzadko uczestniczy w opiece nad dziećmi, a trzy miesiące w roku jest poza domem. W tej sytuacji do opieki nad dziećmi będzie musiała angażować teściów, którzy są osobami starszymi i istnieje duże ryzyko zakażenia covid-19 i powikłań z tym związanych, a taka sytuacja "mocno zdezorganizuje" ich spokojne dotąd życie. Odwołująca się dodała, że nie może na te osoby "nakładać obowiązku" ciągłego zajmowania się jej dziećmi, również w godzinach nocnych (pełni służbę od 8:00 do 20:00 i od 20:00 do 8:00). W odwołaniu skarżąca zakwestionowała ponadto zasadność nadania zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności i podkreśliła, że rygor taki ma charakter wyjątkowy i może być zastosowany w przypadku zagrożenia życia, zdrowia lub "istnienia instytucji Policji". Odwołująca się wniosła o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność rzeczywistych potrzeb kadrowych Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Komisariatu Policji w [...], a także potrzeb kadrowych w jej dotychczasowym miejscu służby, z uwzględnieniem stanu zagrożenia działalnością przestępczą nieletnich w [...], na okoliczność jej sytuacji osobistej oraz stosunków służbowych przełożonego z podległymi policjantami. Skarżąca podała, że przyczyną przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej Policji jest jej relacja z jej dotychczasowym przełożonym (Naczelnikiem Wydziału [...]), z którym ma podobny wiek i staż służby, ale różni ich doświadczenie. Z tych wszystkich powodów D. W. wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. W piśmie z [...] lutego 2021 r. skarżąca podniosła, że przeniesienie policjanta z 15-letnim stażem służby, z wyższym wykształceniem, posiadającego ukończone kursy specjalistyczne z zakresu nieletnich i patologii społecznej, do nowego miejsca pełnienia służby, gdzie interwencje zdarzają się "raczej sporadycznie", na stanowisko, na którym wymagane jest wykształcenie średnie, jest nieracjonalne i jest działaniem na szkodę Policji. D. W. dodała, że stanowisko [...] w służbie patrolowo-interwencyjnej, na które została mianowana, uniemożliwia jej dalszy awans i rozwój zawodowy i dlatego uznaje to za sankcję dyscyplinarną. Ponadto stwierdziła, że nie przeprowadzono z nią jakiejkolwiek rozmowy na temat ewentualnego przeniesienia oraz ponownie wskazała, że przeniesienie do pełnienia służby w Komisariacie Policji w [...] wpływa niekorzystnie na jej życie rodzinne i osobiste. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z [...] marca 2021 r., wydanym na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] stycznia 2021 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazał na cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, wymóg posiadania nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), dyspozycyjność jako cechę stosunku służbowego funkcjonariusza (dopuszczalność jednostronnych zmian warunków pełnienia służby) oraz konieczność podporzadkowania się poleceniom przełożonego. Komendant [...] Policji przytoczył przepisy prawa, stanowiące podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego (art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i ust. 2, art. 38 ust. 1 i ust. 2), wyjaśnił, że właściwy komendant Policji jest uprawniony do zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, a następnie mianowania na inne (równorzędne) stanowisko służbowe bez jego zgody (z urzędu) i że jest to decyzja uznaniowa, a granice tego uznania wyznacza art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służby w Policji) oraz słuszny interes policjanta. Organ dodał, że według art. 38a ustawy o Policji równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Odnosząc te ogólne rozważania do stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy podał, że zwolnienie skarżącej z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dalszego pełnienia służby w innej jednostce Policji oraz mianowanie na nowe, równorzędne, stanowisko, w obrębie tej samej komendy powiatowej Policji, było podyktowane potrzebami służby (koniecznością uzupełnienia obsady kadrowej Zespołu [...] Komisariatu Policji w [...]) i motywowane, jak wynika z wniosku Komendanta Komisariatu Policji w [...] (właściwy przełożony), odpowiednimi kwalifikacjami oraz doświadczeniem zawodowym skarżącej. Komendant Powiatowy Policji w [...], jako organ odpowiedzialny za stan ładu, porządku i bezpieczeństwa publicznego na podległym mu terenie, uznając konieczność wzmocnienia służby w Zespole [...] Komisariatu Policji w [...], zobowiązany był do podjęcia działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w tej komórce organizacyjnej Policji, a zaskarżony rozkaz personalny wydany został w granicach uznania administracyjnego. Organ podał, że skarżąca została mianowana na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem dotychczas zajmowanym tj. [...], zaszeregowana w tej samej (trzeciej) grupie uposażenia zasadniczego i z tym samym stopniem etatowym ([...]), a więc zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 roku w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych oraz warunków ich mianowania na wyższe stanowisko służbowe (Dz. U. z 2007 roku Nr 123, poz. 857 ze zm.). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy rozkazu personalnego o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe wymienione w § 20 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644, ze zm.). Zdaniem organu odwoławczego, słuszny interes strony "nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem", a jej argumenty odnoszące się do sytuacji rodzinnej "nie równoważą potrzeb służby". Nawet jeżeli zmiana miejsca pełnienia służby i systemu pełnienia służby wiązać się będzie z pewnymi niedogodnościami dla strony, to nie może to być równoważne z potrzebami służby i realizacją ustawowych zadań Policji. W ocenie Komendanta [...] Policji, organ I instancji prawidłowo nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 108 § 1 k.p.a. odnosi się bowiem, m. in. do interesu społecznego, który uznać należy za tożsamy z interesem służby – kształtowaniem sytuacji kadrowej w taki sposób, aby zagwarantować prawidłową realizację ustawowych zadań Policji. D. W. w skardze na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w [...] zarzuciła, że został wydany z naruszeniem art. 34 ust. 1 ustawy o Policji przez nieuwzględnienie przy mianowaniu na nowe stanowisko jej wykształcenia oraz uzyskanych kwalifikacji, art. 7b, art. 80, art. 136 § 2 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i pominięcie wniosków dowodowych, art. 10 k.p.a. przez niezawiadomienie o prawie zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji (także przez organ I instancji). W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przeniesienie jej do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji i mianowanie na nowe stanowisko, miało inne podłoże niż wynika to z zaskarżonej decyzji. Z wnioskiem o jej przeniesienie do pełnienia służby w Komisariacie Policji w [...] wystąpił Komendant tej jednostki, mimo że nie mógł tego zrobić, gdyż nie mógł wiedzieć, że skarżąca dobrze wywiązuje się z obowiązków wykonywanych na dotychczasowym stanowisku oraz posiada odpowiednie doświadczenie zawodowe. D. W. dodała, że skoro zagrożenie przestępczością na terenie działania Komisariatu Policji w [...] było na tyle poważne, to w interesie Policji było przeniesienie do tej jednostki osoby, którą przeniesiono z zespołu Patrolowo-Interwencje na jej miejsce, a nie skarżącej, która z dotychczasowych obowiązków [...] Zespołu ds. [...] KPP w [...] wywiązywała się nienagannie, o czym świadczą przyznawane jej nagrody i wyróżnienia. Zdaniem D. W., przeniesienie jej do pełnienia służby na "prestiżowo niższe" stanowisko w służbie patrolowej, o całkowicie innym charakterze i 12-godzinym czasie służby, w jednostce oddalonej od miejsca jej zamieszkania o 15 km, gdzie dojazd środkami komunikacji publicznej jest znacznie utrudniony, ograniczy jej dyspozycyjność i nie leży w interesie służby. Skarżąca dodała, że nie jest prawidłowe zapatrywanie organów, że równorzędność stanowisk jest zachowana, jeżeli nazwy stanowisk ("[...]") są zachowane i jeżeli zachowane są składniki uposażenia i stopień. Jej zdaniem takie okoliczności jak warunki służby, ich wpływ na sytuację osobistą i rodzinną funkcjonariusza, czas służby mają znaczenie dla oceny równorzędności stanowisk. Ponadto według art. 34 ust. 1 ustawy o Policji, mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Skarżąca podniosła, że aby dokonać oceny równorzędności stanowisk niezbędnym jest porównanie karty opisu stanowiska pracy [...] w Zespole [...] w KPP w [...], ze stanowiskiem [...] w Zespole [...] Komisariatu Policji w [...]. Do obowiązków [...] Zespołu ds. [...] (...), należy – jak wynika z karty opisu tego stanowiska dołączonej do skargi, inicjowanie, prowadzenie i koordynowanie prac w zakresie przeciwdziałania zjawiskom patologii społecznej wśród dzieci i młodzieży, w tym prowadzenie działań profilaktycznych i prowadzenie postępowań w sprawach nieletnich, do czego wymagane jest odpowiednie przegotowanie, doświadczenie życiowe, wiedza z zakresu pedagogiki nieletnich (skarżąca podała, że posiada wyższe wykształcenie pedagogiczne) i umiejętność współpracy z prokuraturą, sądami, placówkami oświatowymi czy innymi jednostkami Policji. Z karty opisu stanowiska [...] w zespole patrolowo-interwencyjnym wynika, że do jego obowiązków należy niedopuszczanie do popełniania przestępstw i wykroczeń w miejscach publicznych, a w razie ich zaistnienia, podjęcia interwencji i ujęcie sprawcy na gorącym uczynku lub w bezpośrednim pościgu. Skarżąca podała, że wykonywanie tych zadań wymaga od funkcjonariusza bezpośredniego kontaktu fizycznego z osobami nierespektującymi prawa i często agresywnymi, niejednokrotnie bezdomnymi i chorymi na choroby zakaźne. W tym zakresie nie odbywała żadnego szkolenia, ani nie posada odpowiednich predyspozycji fizycznych do takich zadań, nie jest także w wystarczającym stopniu przeszkolona do używania broni palnej. Z tych wszystkich powodów, zdaniem skarżącej, stanowisko [...] w Zespole [...] nie jest równorzędne ze stanowiskiem [...] w Zespole Pptrolowo-Interwencyjnym. Przepisu art. 38 a ustawy o Policji, zgodnie z którym równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego, nie można – zdaniem skarżącej – postrzegać wyłącznie w kontekście zaszeregowania do tej samej grupy uposażenia i stopnia etatowego. Na poparcie stanowiska skarżąca odwołała się m. in. do wyroku WSA w Łodzi z 11 lutego 2014 r. III SA/Łd, wyroku WSA w Białymstoku z 29 kwietnia 2014 r. II SA/Bk 429/14, wyroku NSA z 26 maja 1998 r. sygn. akt II SA 420/98, w którym wywiedziono, że przy ocenie równorzędności stanowisk należy poddać ocenie warunki służby z uwzględnieniem karty stanowisk pracy, a uposażenie jest tylko jednym z elementów oceny. Na zakończenie skarżąca podała, że Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z [...] września 2020 r. do Komendanta Głównego Policji stwierdził, że "Ogólne określenie powodów delegowania, poprzez sformułowania "konieczność zapewnienia ciągłości służby’" oraz "wsparcie realizacji zadań prewencyjnych", jeżeli nie są poparte konkretnymi potrzebami kadrowymi, względnie zadaniami wymagającymi wsparcia, wskazuje na arbitralny charakter tych rozkazów personalnych. Z tego powodu konieczne jest porównanie kart opisu stanowisk delegowanych funkcjonariuszy (przed i po delegowaniu)". Rzecznik wyraził opinię, że "czasowe delegowanie doświadczonego policjanta na podstawowe stanowisko służbowe (znacznie poniżej wymagań), nie znajduje uzasadnienia w konkretnych potrzebach formacji (wynikających z jej celów) i ingeruje w godność policjanta. Według §16 załącznika do Zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji (Dz. Urz. z 2004 Nr 1 poz. 3), przełożony powinien dawać podwładnym przykład nienagannego zachowania, w szczególności nie powinien nadużywać stanowiska, funkcji, stopnia policyjnego w celu poniżenia policjanta. Adresatem tej normy etycznej jest również przełożony właściwy w sprawach osobowych. Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ podał, że Komendant Powiatowy Policji w [...] w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania podległych mu jednostek, na podstawie 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy o Policji miał prawo, w ramach tzw. uznania administracyjnego, przenieść skarżącą do innej jednostki organizacyjnej Policji i mianować na nowe stanowisko służbowe. Powołane przepisy ustawy o Policji mają charakter norm kompetencyjnych, nie zawierają żadnych wskazań co do przesłanek zwalniania i przenoszenia policjanta na inne stanowisko służbowe, a organ ma obowiązek mieć na uwadze interes społeczny i słuszny interes strony, zgodnie z art. 7 k.p.a. Organ podniósł, że stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się dyspozycyjnością oraz gotowością poddania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Jednostka do której skarżąca została przeniesiona jest jednostką organizacyjną Komendy Powiatowej Policji w [...], oddaloną od miejsca jej zamieszkania o ok. 15 km. Nie jest to odległość wymagająca długiego czasu dojazdu. Odnosząc się do sytuacji rodzinnej skarżącej i konieczności opieki nad małoletnimi dziećmi, która z powodu zmiany systemu pełnienia służby, z 8 godzinnego na zmianowy - 12 godzinny jest utrudniona, organ odwołał się do wyroku NSA z 9 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 36/16 wydanego w sprawie dotyczącej przeniesienia i mianowania skarżącej na równorzędne stanowisko (w 2014 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżony przez D. W. rozkaz personalny nie narusza prawa i dlatego jej skarga podlega oddaleniu. Rozważania należy rozpocząć od stwierdzenia, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją powołaną do wykonywania zadań (wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy o Policji), wymagających określonych kwalifikacji oraz odpowiednich predyspozycji psychicznych i zdrowotnych, a ponadto znacznego zaangażowania i dyspozycyjności wszystkich policjantów. Osoby, które decydują się na dobrowolne podjęcie służby w Policji muszą mieć tego świadomość i zdawać sobie sprawę, że ich status prawny różni się od statusu pracowniczego. Ze służbą publiczną w formacjach mundurowych łączą się nie tylko szczególne uprawnienia, zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, ale również m.in. dyspozycyjność funkcjonariusza wobec władzy służbowej, a więc znacząca jego zależność od podmiotu, na rzecz którego pełni służbę. Stosownie do treści art. 32 ust. 1, 2 i 3 powołanej ustawy, przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego następuje w formie decyzji wydawanej przez Komendant Głównego Policji, Komendanta CBŚP, Komendanta BSWP, komendantów wojewódzkich i powiatowych (miejskich) Policji oraz komendantów szkół policyjnych, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Przełożeni wymienieni w tym przepisie, jako odpowiedzialni za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie bądź w ramach danej jednostki organizacyjnej, mają prawo do kształtowania polityki kadrowej, tak aby optymalnie wykorzystać posiadane zasoby ludzkie w celu realizacji ustawowych zadań Policji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 2061/17, LEX 2780219). Ustawa o Policji nie zawiera przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, pozostawiając ocenę zasadności takiego przeniesienia przełożonemu. Oczywiście uznanie administracyjne nie pozwala na dowolne działanie organu administracji publicznej i rozstrzyganie na podstawie przesłanek niemających obiektywnego uzasadnienia. W sprawie takiej jak niniejsza, organ musi ustalić (rozważyć) proporcje między interesem społecznym, interesem służby a słusznym interesem strony, mając na uwadze, że słuszny interes strony, to nie jakikolwiek jej interes (rozstrzygnięcie zgodne z wolą strony), ale przede wszystkim taki, który zasługuje na społeczną akceptację i nie narusza prawa. W relacjach prawnych, wynikających ze stosunku służbowego można ewentualnie zarzuć organowi nieuwzględnienie słusznego interesu funkcjonariusza tylko wtedy, gdyby przeniesienie skarżącej nie miało żadnego uzasadnienia, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, jak już powiedziano, cechuje daleko idąca dyspozycyjność i szczególna dyscyplina służbowa, która wiąże się z koniecznością dostosowania się funkcjonariusza do zaproponowanych warunków pełnienia służby, niezależnie od jego osobistych oczekiwań i preferencji. Sąd kontrolując decyzję uznaniową jest obowiązany zbadać jedynie, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny mieści się w granicach uznania administracyjnego. Przeniesienie D. W. do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji było motywowane, jak wynika z zaskarżonego rozkazu, potrzebami służby (koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Zespołu [...] Komisariatu Policji w [...]) oraz interesem społecznym (tożsamym z interesem służby). O przeniesienie skarżącej do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej policji wnioskował Komendant Komisariatu Policji w [...], jako odpowiedzialny za prawidłowe funkcjonowanie podległej jednostki. Zarzuty skargi co do tego, że nie był on uprawniony do inicjowania tego postępowania nie są uzasadnione. Zaskarżony rozkaz personalny został wydany w uwzględnieniu tego wniosku. W uzasadnieniu rozkazu organ rozważył wszystkie te okoliczności, wskazał na doświadczenie oraz poziom kwalifikacji zawodowych skarżącej umożliwiających jej służbę w innej jednostce. Niewątpliwie z punktu widzenia interesu służby, utożsamianego z interesem społecznym, przeniesienie skarżącej było uzasadnione. W tym stanie rzeczy interes funkcjonariusza, przejawiający się w dalszym pełnieniu służby w strukturach dotychczasowej jednostki Policji (w miejscu zamieszkania) nie mógł być uznany za jej słuszny interes, zasługujący na ochronę. Musiał ustąpić potrzebie zapewnienia właściwego funkcjonowania Komisariatu Policji w [...]. Fakt, że policjantka w nowym miejscu pełnienia służby będzie wykonywała inne niż dotychczas zadania, jest naturalną konsekwencją przeniesienia. Nie sposób też założyć a priori, że uszczuplając kadrowo jedną komórkę czy jednostkę Policji w celu wsparcia innej, przełożony działa na niekorzyść tej pierwszej, albo że zasila inną jednostkę czy komórkę Policji funkcjonariuszem, który nie będzie przydatny (kompetentny) do wykonywania zadań służbowych na nowo objętym stanowisku. Z tego powodu nie można założyć, że staż, wykształcenie skarżącej, w tym ukończone kursy specjalistyczne z zakresu nieletnich i patologii społecznej nie mogą być "wykorzystane" przez nią w nowym miejscu pełnienia służby. Należy zauważyć, że odległość od miejsca zamieszkania skarżącej do miejsca pełnienia służby po przeniesieniu jest stosunkowo niewielka (wynosi 15 km). Nie wymaga zatem poświęcenia długiego czasu na dojazd do miejsca pełnienia służby, a tym samym nie utrudnia zbytnio kontaktu matki z dziećmi. Policjantowi z racji zamieszkiwania w miejscowości pobliskiej, zgodnie z art. 93 ustawy o Policji, przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnia służby, a w przypadku gdy jego miejsce zamieszkania nie znajduje się w tzw. miejscowości pobliskiej, równoważnik za brak lokalu mieszkalnego (art. 92 ustawy). Jak już powiedziano, funkcjonariusz Policji, a więc osoba, która pełni służbę w warunkach podporządkowania i dyspozycyjności, nie może sprzeciwić się mianowaniu bez swojej zgody na stanowisko równorzędne, jeżeli przemawia za tym dobro tej służby. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że nie przeprowadzono z nią rozmowy na temat zasadności przeniesienia do nowego miejsca pełnienia służby, należy wyjaśnić, że przepisy prawa nie zobowiązują przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Co do zarzutów skarżącej dotyczących równorzędności stanowisk, należy przypomnieć, że stosownie do art. 32 ust.1 ustawy o Policji, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Komendant Powiatowy Policji w [...] był uprawniony zarówno do przeniesienia skarżącej do dalszego pełnienia służby w Komisariacie Policji w [...], jak i do mianowania jej na stanowisko służbowe (z uwagi na fakt, że KPP w [...] podlega terytorialnie KPP w [...]). W skardze do Sądu skarżąca pomija zupełnie treść art. 38a ustawy o Policji, który obowiązywał w dniu wydania zaskarżonej decyzji - dodany został przez art. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610) zmieniającej ustawę o Policji z dniem 1 października 2020 r. i który jednoznacznie stanowi, że równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. Na marginesie można dodać, że równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. "Równorzędny" oznacza mający taką samą wartość, jakość, taki sam pod względem wartości, będący na tym samym poziomie (por. Słownik Języka Polskiego, wyd. PWN, Warszawa 1995 r.). Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia), natomiast nie są takie same. Równorzędność nie oznacza zatem takich samych obowiązków, czy też czasu służby. W ocenie Sądu, organ prawidłowo nadał rozstrzygnięciu o zwolnieniu ze służby rygor natychmiastowej wykonalności, a swoje stanowisko należycie uzasadnił. Uwzględnił przy tym szczególny status i zadania realizowane przez Policję, jej zhierarchizowaną strukturę, zasadę dyspozycyjności funkcjonariusza, szczególną dyscyplinie służbową. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji posiadał uprawnienia do kształtowania polityki kadrowej, w tym do zwolnienia skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do pełnienia służby na innym, równorzędnym stanowisku w innej jednostce organizacyjnej, z uwagi na potrzebę optymalnego wykorzystania posiadanych zasobów ludzkich, w celu realizacji ustawowych zadań Policji na obszarze swojej właściwości. Komendant [...] Policji prawidłowo utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu, organy obu instancji trafnie zwróciły uwagę na specyficzny status Policji, zasadnie podkreślając, że interes społeczny przejawia się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do obrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z tych instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę D. W.