II SA/Ol 201/21

SENTENCJA Dnia 12 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2021 roku sprawy ze skargi P. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE P. O. (dalej jako: strona lub skarżący), pismem z 11 września 2020 r. wniósł o zawieszenie postępowania, którego przedmiotem jest decyzja Burmistrza L. z "[...]" w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wskazując na konieczność rozstrzygnięcia zagadnień wstępnych przez sądy administracyjne. Podał, że decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z "[...]", od której został wywiedziony sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i postępowanie sądowe nie zostało jeszcze zakończone. Ponadto decyzja środowiskowa, na którą powołują się inwestorzy, jest również przedmiotem postępowania przed sądami administracyjnymi; decyzja została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, lecz wyrok ten został zaskarżony przez inwestorów do Naczelnego Sądu Administracyjnego i postępowanie to jest w toku. Ponadto z informacji strony wynika, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która zdaniem strony ma wpływ na przedmiotową decyzję o warunkach zabudowy, również została zaskarżona do sądu administracyjnego. Postanowieniem z "[...]" Burmistrz L. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie sprzeciwu strony od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: Kolegium) z "[...]" uchylającej decyzję organu I instancji z "[...]" w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z "[...]" o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach: nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]" oraz nr "[...]", obręb J., gmina L. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzją z "[...]" organ I instancji, po rozpoznaniu wniosku Z. i M.Ł. (dalej jako: inwestorzy) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach: nr "[...]", nr "[...]", nr "[...]" oraz nr "[...]", obręb J., gmina L. Decyzja ta stała się ostateczna "[...]", a jej wydanie zostało poprzedzone decyzją organu I instancji z "[...]" określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu o obsadzie 627 DJP, planowanego do realizacji na terenie wskazanych wyżej działek. Jednakże decyzją z "[...]" Kolegium stwierdziło nieważność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z "[...]". Z tego względu, postanowieniem z "[...]" organ I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone wyżej wskazaną ostateczną decyzją z "[...]". Następnie decyzją z "[...]" organ I instancji uchylił ostateczną decyzję z "[...]" o warunkach zabudowy i umorzył postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Na skutek odwołania wniesionego przez inwestorów, decyzją z "[...]", Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji z "[...]" i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejną decyzją z "[...]" organ I instancji ponownie uchylił ostateczną decyzję z "[...]" o warunkach zabudowy i umorzył postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Inwestorzy złożyli odwołanie od powyższej decyzji, zaś Kolegium, decyzją z "[...]" kolejny raz uchyliło decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Od decyzji Kolegium strona złożyła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wskazano, że stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek zawiesić prowadzone postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W związku z tym orzeczono o zawieszeniu postępowania. Strona wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z tym strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnień wstępnych w postaci: a) rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 16 lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Ol 415/20; b) zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (sygn. akt II SA/OI 652/20) na uchwałę nr "[...]" Rady Miejskiej w L. z "[...]" w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obręb J., gmina L. (wzdłuż drogi do m. B.); c) ewentualnie rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez inwestorów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchylającego decyzję środowiskową (sygn. akt II SA/OI 560/19) lub ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że wprawdzie został rozpoznany sprzeciw, ale od wyroku go oddalającego strona wniosła skargę kasacyjną, a akta sprawy znajdują się nadal w WSA, oczekując na przekazanie ich do NSA. Z tych względu, w ocenie strony, postanowienie o zawieszeniu wydane po upływie miesiąca od złożenia wniosku nie odzwierciedla stanu faktycznego i prawnego, który był podstawą jego wydania. Dlatego też, pomimo faktu, że postanowienie częściowo uwzględnia wniosek strony, należało je zaskarżyć zażaleniem w całości, albowiem na skutek zmiany okoliczności zostało w tym zakresie wydane z naruszeniem art. 6 i 7 k.p.a. Ponadto w ocenie strony organ I instancji pominął pozostałe okoliczności, które winny być podstawą zawieszenia przedmiotowego postępowania, a mianowicie pozostałe postępowania, których prowadzenie zostało podniesione we wniosku o zawieszenie, a które nie zostały uwzględnione, pomimo, że wyczerpują dyspozycję art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazano, że nadal w toku jest postępowanie sądowoadministracyjne, którego przedmiotem jest decyzja środowiskowa, zaś Wojewoda zaskarżył do WSA w Olsztynie uchwałę dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co również skutkuje wpływem na niniejsze postępowanie. Na powyższe postanowienie organu I instancji zażalenie złożyli także inwestorzy, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucili naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania, gdyż wniesiony przez stronę sprzeciw został oddalony wyrokiem WSA w Olsztynie z 16 lipca 2020 r. (sygn. akt II SA/Ol 415/20), zaś z uzyskanych przez nich informacji wynika, że skargę kasacyjną od wskazanego wyżej orzeczenia strona wniosła samodzielnie, a tym samym skarga ta winna zostać odrzucona. Postanowieniem z "[...]" Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił zasadę ciągłości postępowania administracyjnego. Wskazano, że prowadzone przed organem odwoławczym postępowanie z odwołania od decyzji z "[...]" zostało zakończone. Fakt, że został złożony sprzeciw od decyzji Kolegium pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, przy czym zaznaczono, że WSA w Olsztynie rozpoznał już przedmiotowy sprzeciw w dniu 16 lipca 2020 r. Podkreślono, że zagadnieniem wstępnym może być tylko zagadnienie prawne rozumiane jako mający podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy problem, wynikły w toku postępowania administracyjnego, wymagający rozstrzygnięcia go przez inny organ lub sąd. W pojęciu tym nie mieści się konieczność wyjaśnienia stanu prawnego lub faktycznego sprawy. W ocenie Kolegium taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Podniesiono, że rozstrzygnięcie sądu administracyjnego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego przepisu, a w konsekwencji również przeszkody do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, zwłaszcza, że zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, jak i Naczelny Sąd Administracyjny wydali wyroki w tej sprawie. Podkreślono, że okolicznością bezsporną jest to, że decyzja Kolegium z "[...]" jest ostateczna i prawomocna. Poza sporem jest także to, że decyzja organu I instancji z "[...]" została uchylona, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. W konsekwencji przyjąć należy, że w obecnym stanie prawnym, jak i faktycznym brak jest jakichkolwiek przeszkód do merytorycznego rozpoznania wznowionej sprawy zakończonej wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, co tym samym, skutkuje również brakiem podstaw do zawieszenia prowadzonego w tym zakresie postępowania celem oczekiwania na rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez Sąd. W tej sytuacji Kolegium uznało, że organ I instancji wadliwie zastosował w okolicznościach przedmiotowej sprawy art. 97 § 1 pkt 4 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie: - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania z powodu istnienia zagadnienia wstępnego, od którego zależy wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy, co doprowadziło do uchylenia wydanego przez organ I instancji postanowienia przy pominięciu podnoszonych w zażaleniu przesłanek warunkujących dalsze zawieszenie postępowania; - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonego postanowienia z pominięciem podnoszonych przez skarżącego innych, poza postępowaniem sądowoadministracyjnym zainicjowanym sprzeciwem, zagadnień wstępnych, które spełniają przesłanki art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a w szczególności nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uchylającego ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, które jest obecnie przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co doprowadziło do zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; - art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania przez organ odwoławczy wobec faktu, że tylko dwa, podnoszone przez stronę, zagadnienia wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - kwestia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz uchwalenia przez radę miejską miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wymagały wyjaśnienia i te okoliczności mogły być ustalone w postępowaniu przez drugą instancję. Mając na względzie powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o dopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy prowadzonej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. akt III OSK 2376/21) na okoliczność istnienia zagadnienia wstępnego dotyczącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest elementem koniecznym dla uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem wniosku, a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu skarżący przedstawił szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Podniesiono, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie rozpoznania sprzeciwu skarżącego od decyzji Kolegium z "[...]" stanowi zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie ma istotne znaczenie dla przedmiotowego postępowania. W przypadku bowiem pozytywnego rozpoznania sprzeciwu organ odwoławczy nie mógłby wydać decyzji kasatoryjnej dotyczącej wznowionego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, lecz musiałby wydać rozstrzygnięcie merytoryczne. Podkreślono, że skarżący zakwestionował wydane przez organ I instancji postanowienie o zawieszeniu przedmiotowego postępowania z uwagi na wydanie go jedynie w oparciu o istnienie zagadnienia wstępnego w postaci postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego wniesionym sprzeciwem podczas, gdy w niniejszej sprawie zachodzą również inne okoliczności. Wskazano, że kwestia uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wróciła do etapu ponownego podjęcia uchwały przez radę miejską, zaś postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nadal nie jest zakończone. Podkreślono przy tym, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest koniecznym elementem dla kompletności wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wskazano, że ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji została uchylona na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 10 października 2019 r. (sygn. akt II SA/Ol 560/19). Inwestorzy zaskarżyli powyższe orzeczenie skargą kasacyjną, jednakże postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone. W ocenie skarżącego istnienie nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który uchylił ostateczną ponowną decyzję środowiskową, jest istotnym zagadnieniem wstępnym dla wyniku postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym podkreślić należy, że dokonując kontroli zaskarżonego aktu sąd uwzględnia stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jego wydania. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium uchylające rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zauważyć należy, że pojęcie "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w powołanym wyżej przepisie, nie jest zdefiniowane w k.p.a. i zostało ukształtowane w drodze wykładni w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w literaturze przedmiotu. Jak podkreśla się w orzecznictwie pod pojęciem zagadnienia wstępnego należy rozumieć zagadnienie prawne, które determinuje podjęcie rozstrzygnięcia w danej sprawie, przy czym organem właściwym do wypowiedzenia się w przedmiocie tego zagadnienia prawnego jest inny niż prowadzący sprawę organ administracji bądź sąd. Treścią zagadnienia wstępnego może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego, albo inne jeszcze okoliczności mające w danej sprawie znaczenie prawne (por. wyrok NSA z 11 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 2101/18, dostępne w Internecie). Musi zatem istnieć ścisła zależność (związek przyczynowy) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przy czym, zależność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenie sprawy administracyjnej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tego ostatniego na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z 8 października 2019 r., sygn. akt II GSK 2509/17, dostępne w Internecie). Inaczej mówiąc, brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Należy również mieć na uwadze, że z zakresu pojęcia zagadnienia wstępnego należy wyłączyć sytuacje, gdy do rozstrzygnięcia tej kwestii wynikłej w toku postępowania jest właściwy ten sam organ. Do zagadnienia wstępnego można klasyfikować tylko takie, których rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu administracji publicznej lub sądu powszechnego (por. B. Adamiak, Komentarz do art. 97 (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd.16, Warszawa 2019). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę Kolegium słusznie uznało, że kwestia wniesionego przez skarżącego sprzeciwu od decyzji z "[...]" nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto sprzeciw ten został oddalony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 16 lipca 2020 r. (sygn. akt II SA/Ol 415/20), zaś wywiedziona przez stronę skarga kasacyjna od tego rozstrzygnięcia została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 2 grudnia 2020 r. (sygn. akt II OSK 2789/20). Zatem w dacie rozpoznawania przez Kolegium zażalenia skarżącego na postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania decyzja Kolegium z "[...]" była ostateczna i prawomocna, a tym samym okoliczność ta w żadnym wypadku nie mogła stanowić przesłanki zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy. Należy jednak zauważyć, że Kolegium całkowicie pominęło kwestię postępowania prowadzonego przez organ I instancji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, która winna poprzedzać rozstrzygnięcie w przedmiocie warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 86 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm., dalej jako: u.i.o.ś.) decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań wiąże organ wydający decyzje wymienione w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś., a więc między innymi decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (pkt 3). Na tę okoliczność wskazywało zresztą samo Kolegium, uchylając wcześniejsze decyzje organu I instancji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony jest pogląd, według którego decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem ewentualnego przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i nadal pełni ona względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach "środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia" nie mogą być zatem modyfikowane, a decyzja o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań i tym samym odmowie wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia przesądza de facto o braku możliwości realizacji określonego przedsięwzięcia w danym miejscu, czasie i na proponowanych warunkach (por. wyrok NSA z 16 września 2008 r. sygn. akt II OSK 821/08, ONSAiWSA 2009/6/116). Rolą organu administracji wydającego decyzję o warunkach zabudowy jest zatem sprawdzenie zgodności projektu z warunkami określonymi w tym rozstrzygnięciu. Istnieje zatem niepodważalny związek pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia a decyzją o warunkach zabudowy. Jak wynika zaś z akt sprawy organ I instancji decyzją z "[...]" ponownie – po wcześniejszym stwierdzeniu nieważności decyzji z "[...]" - określił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z "[...]" Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w mocy. Jednakże wyrokiem z 10 października 2019 r. (sygn. akt II SA/Ol 560/19) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Od powyższego wyroku inwestorzy wywiedli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, lecz nie została ona jeszcze rozpoznana. Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 152 § 1 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Zatem uchylenie decyzji przez nieprawomocny wyrok wprawdzie nie oznacza, że decyzja taka przestaje istnieć w obrocie prawnym, ale powoduje, że od tego momentu nie wywołuje ona skutków procesowych i materialnych, a stan ten trwa do chwili uprawomocnienia się wyroku. W przepisie art. 152 p.p.s.a., chodzi zatem o wykonalność decyzji w szerokim znaczeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2019 r. I GSK 1448/18, dostępny w Internecie). W tej sytuacji stwierdzić należy, że wprawdzie inwestorzy legitymują się ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, ale ze względu na powyższy wyrok WSA w Olsztynie decyzja ta na razie nie może wywołać skutków prawnych. Od wyroku NSA w tej sprawie będzie zatem zależało, czy ostatecznie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zostanie pozostawiona w obrocie prawnym, czy też zostanie z niego wyeliminowana. Do kwestii tej Kolegium w ogóle się w swoim rozstrzygnięciu nie odniosło pomimo, że skarżący powoływał się na tę okoliczność nie tylko w swoim wniosku, ale także w zażaleniu od postanowienia organu I instancji. Kolegium nie wyjaśniło także, czy jakiekolwiek znaczenie ma podnoszona przez skarżącego kwestia orzeczenia tut. Sądu w przedmiocie planu miejscowego. Zatem Kolegium winno ponownie rozpoznać zażalenie skarżącego, mając na względzie przedstawione wyżej wytyczne Sądu. Wobec powyższego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.