II OSK 1471/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Wiesław Kisiel sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółki z o.o. [...] w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 1272/06 w sprawie ze skargi Spółki z o.o. [...] w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 1272/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Szczecinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] września 2006 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Prezydent Miasta Koszalina umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla budowy centrum handlowego o powierzchni sprzedażowej ok. 16.000 m2 wraz z infrastrukturą techniczną i drogową przy ul. [...] w K., na terenie działek nr [...] w obr. [...]. W rozpoznawanej sprawie zostały złożone dwa wnioski o ustalenie warunków zabudowy – z datą 10 i z 18 lipca 2003 r. Wnioski te zostały objęte jednym postępowaniem przed organem pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z dnia [...] września 2006 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 18 lipca 2003 r. – i w tym zakresie przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, natomiast w części dotyczącej postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 10 lipca 2003 r. – decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 10 lipca 2003 r. było bezprzedmiotowe, gdyż do spraw wszczętych przed dniem 11 lipca 2003 r. dotyczących wielkopowierzchniowego obiektu handlowego zastosowanie ma przepis art. 31a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), ale wyłącznie w odniesieniu do obszarów, na których obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony po dniu 1 stycznia 1995 r. Na obszarze działek objętych wnioskiem w niniejszej sprawie obowiązywał natomiast plan zatwierdzony uchwałą z dnia 17 stycznia 1980 r. Natomiast wniosek strony z dnia 18 lipca 2003 r. powinien zostać, w ocenie SKO w Koszalinie, rozpatrzony w oparciu o art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W skardze do sądu administracyjnego Spółka "[...]" podniosła zarzuty co do uzasadnienia decyzji organu odwoławczego w części dotyczącej przekazania sprawy, wszczętej wnioskiem z dnia 18 lipca 2003 r., do ponownego rozpatrzenia. Zajmując stanowisko, iż skarga na uzasadnienie decyzji jest dopuszczalna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, iż skarga ta nie jest zasadna. W myśl art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Wskazanie przez organ odwoławczy na możliwość zawieszenia postępowania na podstawie powyższego przepisu, nie oznacza, zdaniem Sądu, przesądzenia o treści przyszłego załatwienia sprawy, lecz stanowi wskazówkę co do dalszego trybu postępowania administracyjnego. Czyniąc tak, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie nie dokonało wiążących dla organu pierwszej instancji ustaleń, zatem nie pozbawiło organu pierwszej instancji samodzielności ani nie naruszyło zasady dwuinstancyjności postępowania. Od powyższego wyroku "[...]" Sp. z o.o. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Jako zarzut naruszenia prawa materialnego wskazano błędną wykładnię przepisu art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uznanie, iż wskazanie tego przepisu jako podstawy rozstrzygnięcia nie obliguje do zawieszenia postępowania. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – poprzez zastosowanie art. 151 zamiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie, z uwagi na fakt, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest obarczone wadą prawną. Naruszono też art. 141 § 4 ww. ustawy poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pismem z dnia 3 września 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie złożyło odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności stanowiące podstawę nieważności postępowania, wymienione w przepisach § 2 przywołanej regulacji. To zaś oznacza, że sąd ten nie może wyjść poza granice (zarzuty) skargi kasacyjnej. Nie może też zarzutów tych domniemywać. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed Sądem pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw. W szczególności usprawiedliwionych podstaw nie mają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Stosownie bowiem do regulacji art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a także utrwalonego w tej mierze orzecznictwa, skargę kasacyjną – środek odwoławczy o szczególnym charakterze – trzeba oprzeć na zarzutach naruszenia konkretnych przepisów prawa przez Sąd pierwszej instancji. Samo przywołanie w skardze kasacyjnej art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 ww. ustawy bez wskazania naruszenia konkretnych przepisów postępowania i wykazania, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy to za mało aby tak sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania mógł odnieść zamierzony skutek. Co prawda strona wnosząca skargę kasacyjną formułuje dalej zarzut naruszenia art. 141 § 4 przedmiotowej ustawy poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, ale wbrew tym twierdzeniom Sąd pierwszej instancji taką podstawę przywołał i uzasadnił. Co do zaś zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) to trzeba stwierdzić, iż Sąd pierwszej instancji przepisu tego w sprawie nie stosował, a jedynie odesłał do jego stosowania przez właściwy organ administracji, a jeżeli tak to nie mógł przedmiotowego przepisu naruszyć. To wszystko oznacza, że skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku i dlatego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.