II SA/Wa 538/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Sławomir Antoniuk, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2008 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasadności zarzutów dotyczących braku podstaw prawnych egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2006 r. Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w G.: - oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. doręczył K. W. upomnienie i następnie, w dniu [...] kwietnia 2006 r., wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. W dniu 18 maja 2006 r. K. W. wniosła sprzeciw, który Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. uznał jako zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i w dniu [...] maja 2006 r. wydał postanowienie o nierozpoznawaniu zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Postanowienie to utrzymał w mocy Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Na skutek skargi K. W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 1737/06), uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji, wskazując na okoliczności skutkujące przywróceniem terminu do złożenia zarzutów. W dniu [...] sierpnia 2007 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. postanowieniem nr [...] przywrócił termin do wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne w administracji wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2006 r. i następnie po merytorycznym rozpoznaniu zarzutów, postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2007 r. uznał zarzuty za niezasadne i odmówił ich uwzględnienia. Od powyższego postanowienia K. W. wniosła zażalenie do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w którym podnosiła sprzeczność zaskarżonego postanowienia z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2007 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., działając na podstawie art. 138 § 2, w związku z art. 144 Kpa i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, iż zarzuty K. W., dotyczące niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, oparte na art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zostały w sposób prawidłowy rozpoznane przez organ I instancji, a zapadłe rozstrzygnięcie było oparte na błędnie ustalonym stanie faktycznym. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, opłaty za używanie lokalu i opłaty pośrednie z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego, na podstawie decyzji administracyjnych stanowiących podstawę prawną do zajmowania lokalu mieszkalnego, nieuiszczone w ustalonym terminie płatności podlegają, wraz z odsetkami w wysokości ustawowej za zwłokę, przymusowemu ściągnięciu na podstawie tytułu wykonawczego, w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Decyzja nr [...] przyznająca K. W. prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w S., została bowiem wydana w dniu [...] maja 2006 r., to jest już po wystawieniu tytułu wykonawczego nr [...], z dnia [...] kwietnia 2006 r. i nie może zostać uznana za podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej w niniejszym postępowaniu. Natomiast decyzja przydziału C. W. osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] lutego 1988 r., nie stanowiła podstawy ustaleń faktycznych postanowienia Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. nr [...] z dnia [...] września 2007 r. W ocenie Prezesa WAM, organ I instancji nie ustalił, czy K. W. była osobą solidarnie odpowiedzialną za powstałe zadłużenie, zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, jako że decyzja przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] lutego 1988 r., dotyczyła C. W. Prezesa WAM uznał, iż nie ma możliwości wydania w niniejszej sprawie postanowienia merytorycznego i przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w powyższym zakresie, z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 15 Kpa, gdyż wydane w II instancji postanowienie byłoby jedynym rozstrzygnięciem opartym na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, zaś w niniejszej sprawie zachodzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. Od powyższego postanowienia Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej K. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej jak i dodatkowych pismach kierowanych do Sądu, domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz wnosiła o zaprzestanie potrąceń należności z jej świadczenia emerytalnego, a dokonanie zwrotu pobranych w taki sposób środków oraz powołanie biegłego sądowego do wyjaśnienia wyliczeń kwot pobranych przez organ, anulowanie tytułu wykonawczego, wydania wyroku zaocznego oraz zasądzenie kosztów procesu. Wskazywała nadto na brak podstawy egzekucyjnej i na fakt, iż działania podjęte przez organ pozbawiły ją środków do egzystencji. Na poparcie swoich twierdzeń złożyła różne dokumenty dotyczące spraw prowadzonych przed sądem powszechnym oraz dotyczących jej stanu zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wskazując, iż zaskarżone postanowienie uwzględnia zażalenie, które skarżąca wniosła na postanowienie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest prawidłowe i nie narusza prawa. Sformułowane przez organ II instancji – Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej – w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2008 r. wskazania i wytyczne dla Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w G. uwzględniają istotę zażalenia K. W., złożonego od postanowienia z dnia [...] września 2007 r. Organ I instancji w sposób nieprawidłowy rozpoznał zarzuty skarżącej i swoje rozstrzygniecie oparł na błędnie ustalonym stanie faktycznym. Zasadnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] grudnia 2007 r. Prezes WAM wskazał na istnienie decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. o przydziale C. W. osobnej kwatery stałej i zlecił organowi I instancji, podczas ponownego rozpatrywania sprawy, ustalenie, czy K. W. była solidarnie odpowiedzialna za powstałe zadłużenie, w rozumieniu art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, skoro wskazana wyżej decyzja o przydziale kwatery dotyczyła C. W. Bez rozstrzygnięcia i dogłębnego wyjaśnienia wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zagadnień nie sposób prawidłowo rozpoznać zarzutów wniesionych przez K. W. od tytułu wykonawczego z dnia [...] kwietnia 2006 r. Zatem już chociażby z tej przyczyny skarga zmierzająca do uchylenia postanowienia dnia [...] grudnia 2007 r., wydanego przez Prezesa WAM jest niezrozumiała i sprzeczna z interesem skarżącej oraz z jej zarzutami zawartymi w zażaleniu na postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2007 r. Pozostałe zarzuty przedstawione w skardze są chybione. Wyjaśnić tu należy, iż zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość, między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta jest, zatem, ograniczona do poddanego ocenie sądu konkretnego rozstrzygnięcia administracyjnego. Zatem, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zastępuje organów w ich czynnościach, ale jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem działanie tych organów. Natomiast żądania przedstawione w skardze i późniejszych pismach K. W. skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczą albo spraw zawisłych przed sądem powszechnym, toczących się miedzy skarżącą a organem, albo dotyczą żądań dokonania wprost (w miejsce organu) konkretnych rozstrzygnięć, jak na przykład zagadnienie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, czy zarzut wadliwego wyliczenia zajętych w postępowaniu egzekucyjnym należności, przy czym żądania te nie stanowiły wcześniej przedmiotu rozstrzygnięć organu. Organ prawidłowo rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy i rozstrzygając sprawę prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa materialnego jak i przepisy postępowania oraz ustosunkował się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa, dlatego też na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.