I OSK 2939/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi A. W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 695/13 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1421/12 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o zwolnieniu ze służby w Straży Granicznej postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 695/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1421/12 oddalającego skargę A. W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji o zwolnieniu ze służby w Straży Granicznej. W dniu 2 września 2014 r. A. W. złożył, sporządzoną przez radcę prawnego, skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że pomimo, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się wobec kwestii związanej z charakterem prawnym rozkazu dziennego Nr [...], organy administracyjne, WSA w Warszawie i NSA dysponowały jedynie dokumentem – wyciąg z rozkazu dziennego. W toku prowadzonego postępowania dowodowego nie uzyskano kopii przedmiotowego rozkazu. Już po zakończeniu postępowania administracyjnego, wraz z pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. z Archiwum Komendy Głównej Straży Granicznej została A. W. doręczona uwierzytelniona kserokopia rozkazu dziennego Nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z [...] listopada 1991 r. Z treści przedłożonego dokumentu wynika, że dokument został sporządzony w jednym egzemplarzu, miał charakter poufny, a odtajniony został dopiero z dniem [...] lutego 2009 r. Doręczenie przedmiotowego dokumentu A. W. nastąpiło dopiero z dniem [...] sierpnia 2014 r. Dopiero z chwilą doręczenia przedmiotowego dokumentu możliwe było zapoznanie się z jego treścią i ocena charakteru prawnego tego dokumentu z punktu widzenia art. 107 k.p.a. Zdaniem strony dokument ten jest taką okolicznością faktyczną, na którą nie mogła ona powołać się, ani skorzystać z niej w poprzednim postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona przez A. W. skarga o wznowienie postępowania nie spełnia warunków koniecznych do jej merytorycznego rozpoznania, w szczególności nie została oparta na ustawowej podstawie. Tym samym jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Skarga o wznowienie postępowania, poza odpowiadaniu wymaganiom formalnym stawianym pismom strony, winna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271 – 274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej też jako "p.p.s.a.") uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Należy przy tym podkreślić, że samo sformułowanie podstawy przez powołanie się na powyższe przepisy, nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Na wstępie wskazać należy, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, jako podstawę prawną wznowienia wskazuje przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., do obliczania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie odnosi zaś treść art. 148 § 1 k.p.a., co jest działaniem błędnym. W postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się bowiem przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a podstawy wznowienia określone są, jak już wyżej wskazano, w art. 271 – 274 p.p.s.a. W tym katalogu znajduje się art. 273 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu i to ewentualnie ten przepis powinien był zostać wskazany jako podstawa skargi o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, czego strona skarżąca nie uczyniła. Również z przedstawionych przez stronę okoliczności i z uzasadnienia skargi o wznowienie wynika, że skarga ta nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Ze sformułowania art. 273 § 2 p.p.s.a. wypływa wniosek, że podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Innymi słowy sformułowanie "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Fakty ujawnialne, czyli te, które strona powinna znać, nie są objęte hipotezą wskazanego przepisu. Innymi słowy niemożność skorzystania w poprzednim postępowaniu z określonych środków dowodowych nie zachodzi wtedy, gdy istniała obiektywna możliwość powołania się na nie. W niniejszej sprawie okolicznością podniesioną przez A. W. jako wskazującą na ustawową podstawę wznowienia był fakt uzyskania w dniu [...] sierpnia 2014 r. z Archiwum Komendy Głównej Straży Granicznej uwierzytelnionej kserokopii rozkazu dziennego Nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] listopada 1991 r. Skarżący wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się wobec kwestii związanej z charakterem prawnym rozkazu dziennego Nr [...], a organy administracyjne, WSA w Warszawie i NSA dysponowały jedynie dokumentem – wyciąg z rozkazu dziennego. Wskazać należy jednak, że treść obydwu dokumentów tj. uwierzytelnionego wyciągu z rzeczonego rozkazu i jego uwierzytelnionej kserokopii jest identyczna, a w takiej sytuacji wskazywana przez skarżącego okoliczność nie może być uznana za taką, która istniała już przed zakończeniem tej sprawy, a skarżący nie mógł z niej skorzystać w poprzednim postępowaniu. Powyższe upoważnia do stwierdzenia, że omawiany środek dowodowy nie jest nowym, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a zatem skarga o wznowienie postępowania sądowego nie została oparta na ustawowej podstawie, zaś to skutkuje jej odrzuceniem. Z powyższych względów uznać należy, że w przedmiotowej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na podstawach wskazanych w art. 273 p.p.s.a., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., postanowił odrzucić skargę o wznowienie postępowania.