II GSK 1756/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Maria Grabowska (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Spółki z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 216/13 w sprawie ze skargi P. Spółki z o.o. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w sprawie poddania badaniu sprawdzającemu automatu do gier o niskich wygranych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. Spółki z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w T. 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE II GSK 1756/13 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Bd 216/13 oddalił skargę [...] Spółka z o.o. w G. ("Spółka") na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. z [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T., działając w oparciu o przepis art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "Ordynacja podatkowa", stwierdził niedopuszczalność odwołania Spółki od wydanego na podstawie art. 23b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, oz. 1540 ze zm.), dalej u.g.h., a skierowanego do Spółki, pisemnego żądania Naczelnika Urzędu Celnego w T. poddania badaniu sprawdzającemu automatu o niskich wygranych Hot Spot nr fabryczny [...]nr rej. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przyjęta przez Spółkę kwalifikacja wydanego na podstawie art. 23b ust. 1 i 2 u.g.h wezwania – żądania do poddania automatu badaniu sprawdzającemu - jako decyzji jest nieuprawniona. Kwestionowane żądanie stanowi element procedury wyjaśniającej, a nie władcze rozstrzygnięcie o uprawnieniach lub obowiązkach administracyjnoprawnych Spółki, bezpośrednio kształtujące jej sytuację prawną. Takiego charakteru generalnie nie mają czynności wyjaśniające, sprawdzające, czy dowodowe, które co do zasady są niezaskarżalne w toku postępowania. Celem wezwania jest wyjaśnienie wątpliwości organu i sprawdzenie legalności działania automatu, a dopiero wynik takiego badania - o ile okaże się negatywny - może prowadzić do dalszych działań organu. Organ zaznaczył, że wezwanie jest żądaniem dokonania czynności, której organ ma prawo żądać w ramach nadanego mu uprawnienia wynikającego z powołanego art. 23b u.g.h. Przedmiotowe wezwanie samo w sobie nie kreuje nowej sytuacji prawnej, ale jedynie może prowadzić do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku czy uprawnienia strony. Tym samym wystosowane na podstawie art. 23b u.g.h. żądanie Naczelnika Urzędu Celnego w T. poddania automatu lub urządzenia badaniu sprawdzającemu nie stanowiło decyzji ani postanowienia, na które służy środek zaskarżenia wynikający z przepisów prawa, i wniesienie na nie odwołania (bądź zażalenia) było niedopuszczalne. Na powyższe postanowienie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Zarzuciła naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 23b u.g.h, poprzez bezpodstawne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, będące konsekwencją nieprawidłowego ustalenia, że żądanie poddania badaniu sprawdzającemu automatu do gier o niskich wygranych przez jednostkę badającą nie ma formy decyzji administracyjnej, wobec czego nie podlega zaskarżeniu oraz naruszenie art. 23a ust. 6 u.g.h w zw. z art. 208 Ordynacji podatkowej, poprzez bezpodstawne wszczęcie i prowadzenie postępowania bezprzedmiotowego, jako dotyczącego automatu, którego rejestracja ex lege wygasła, podczas gdy badaniu takiemu w myśl art. 23b ust. 1 u.g.h. podlegać mogą tylko automaty posiadające rejestrację. W uzasadnieniu skargi Spółka zakwestionowała stanowisko organu, że wezwanie nie kończy postępowania wobec Spółki. Przedmiotowe wezwanie kończy postępowanie w sprawie poddania automatu do gier badaniu, zaś zupełnie inną kwestią jest fakt, iż sam wynik badania może również powodować powzięcie przez organ informacji o okolicznościach uzasadniających wszczęcie i prowadzenie dalszych postępowań. W przypadku, gdy badanie nie wykaże żadnych nieprawidłowości, organ jest władny orzec wyłącznie o kosztach takiego badania na podstawie art. 23b ust. 5 i 6 u.g.h. W ocenie skarżącej rozstrzygnięcie wydane na mocy art. 23b ust. 1 u.g.h jest wiążącym orzeczeniem o obowiązku strony i w świetle art. 207 Ordynacji podatkowej winno być uznane za decyzję administracyjną. Rozstrzygnięcie organu posiadało przymiot decyzji administracyjnej, którym to władczo i jednostronnie orzeczono o obowiązku spółki i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania nie było uzasadnione. Skarżąca podtrzymała merytoryczny zarzut naruszenia art. 23a ust. 6 u.g.h., wskazując, że poinformowała organ o wycofaniu automatu z eksploatacji, co z mocy prawa spowodowało wygaśnięcie rejestracji. W wypadku zaś, gdy rejestracja automatu ex lege wygasła, poddanie go badaniu w trybie art. 23b u.g.h. jest bezprzedmiotowe. Dążenie organu do poddania badaniu automatu, którego rejestracja wygasła, oznacza prowadzenie postępowania bezprzedmiotowego, które zdaniem skarżącej winno zostać w takiej sytuacji umorzone w trybie art. 208 Ordynacji podatkowej. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę Spółki na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. Sąd wskazał, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii, czy zaskarżane wezwanie należało zakwalifikować jako decyzję administracyjną rozstrzygającą o uprawnieniach lub obowiązkach wynikających z przepisów prawa, na którą służy środek zaskarżania - jak chce spółka, czy też - jak wskazał to organ - jako czynność dowodową, wyjaśniającą, która w świetle prawa, uwzględniając przedmiot sprawy i podstawę prawną wezwania (art. 23b u.g.h.) jest niezaskarżalna. Zdaniem Sądu dokonana analiza przepisu art. 23b u.g.h. oraz art. 23 a ust 7 tej ustawy pozwala stwierdzić, że stanowiące przedmiot sporu żądanie poddania automatu badaniu sprawdzającemu ma charakter czynności dowodowej, a nie czynności rozstrzygającej o uprawnieniach lub obowiązkach administracyjnoprawnych strony. Istotą i celem żądania z art. 23b ust. 1 u.g.h. jest wyjaśnienie określonego stanu faktycznego tj. okoliczności, czy dany automat lub urządzenie do gier spełnia warunki określone w ustawie, którą to okoliczność ustala się w sytuacji uzasadnionego podejrzenia nie spełnienia tych warunków. Zatem organ wystosowując przedmiotowe żądania kieruje się potrzebą sprawdzenie legalności działania automatu. Samo więc badanie jest elementem procedury wyjaśniającej, której efektem jest wyłącznie ustalenie zgodności, bądź też nie, prowadzenia gry z warunkami ustawowymi. Dopiero wynik badania, w przypadku gdyby okazał się on negatywny, będzie prowadził do decyzyjnego rozstrzygnięcia o cofnięciu rejestracji automatu, a więc do podjęcia aktu administracyjnego w formie decyzji, w którym organ przesądzi o obowiązku strony. Przedmiotowe żądanie, jako służące wyłącznie wyjaśnieniu stanu faktycznego związanego ze spełnianiem przez automat lub urządzenie do gier warunków określonych w ustawie, nie stanowiło władczego aktu (decyzji administracyjnej), w którym organ rozstrzygnął o uprawnieniach lub obowiązkach wynikających z przepisów prawa. Powołując się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, z 28 czerwca 2012 r. o sygn. akt II SA/Bk 463/12 Sąd wskazał, że żądania z art. 23b ust. 1 u.g.h. nie można traktować jako aktu bezpośrednio kształtującego sytuację prawną strony, gdyż takiego charakteru generalnie nie mają czynności dowodowe, co do zasady niezaskarżalne w toku postępowania. Skoro wezwanie nie stanowiło decyzji administracyjnej, lecz czynność dowodową, mającą na celu jedynie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, która co do zasady nie jest zaskarżalna, ani też nie przysługuje na nią środek zaskarżania z mocy konkretnego przepisu u.g.h, to tym samym nie podlegało ono kontroli organu odwoławczego, o czym prawidłowo przesądził Dyrektor Izby Celnej, stwierdzając zasadnie w oparciu o art. 228 Ordynacji podatkowej jego niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych. Konsekwencją stwierdzenia niedopuszczalności odwołania był brak możliwości merytorycznego odniesienia się przez organ do zarzutów w nim zawartych, co spowodowało, że także Sąd dokonujący kontroli postanowienia Dyrektora Izby Celnej, biorąc pod uwagę przedmiot zaskarżenia i okoliczność, że stanowiło je proceduralne orzeczenie o niedopuszczalności odwołania, nie miał podstaw do badania merytorycznego zarzutu skargi naruszenia w sprawie art. 23a ust. 6 u.g.h. Spółka od powyższego wyroku wniosła skargę kasacyjną. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. oraz orzeczenie o kosztach postępowania, zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: - na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a naruszenie art. 141 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 23b u.g.h. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania wynikające z nieprawidłowego przyjęcia, że żądanie organu podatkowego poddania badaniu sprawdzającemu automatu do gier przez jednostkę badającą na mocy art. 23b ust. 1 u.g.h., nie ma formy decyzji administracyjnej i nie podlega zaskarżeniu odwołaniem, podczas gdy żądanie takie stanowi w istocie decyzję administracyjną (podatkową). Uzasadniając zarzuty Spółka podkreśliła, że zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej (ograniczoną jedynie przepisami szczególnymi, które w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania), organ podatkowy w drodze decyzji rozstrzyga sprawę co do jej istoty, albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. W doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o tym, czy dany akt jest decyzją przesądza nie jego nazwa, lecz charakter sprawy i treść przepisu będącego podstawą działania organu. Zasada załatwiania sprawy przez organ w drodze decyzji oznacza, że każde orzeczenie kończące postępowanie w sprawie powinno posiadać przymiot decyzji, nawet jeżeli nie zawiera takiego jej określenia. Sąd I Instancji błędnie przyjął, że w przedmiotowej sprawie kwestionowane wezwanie nie kończy postępowania wobec spółki. W ocenie skarżącej, przedmiotowe wezwanie kończy postępowanie w sprawie poddania automatu do gier badaniu, zaś zupełnie inną kwestią jest fakt, że sam wynik badania może również powodować powzięcie przez organ informacji o okolicznościach uzasadniających wszczęcie i prowadzenie dalszych postępowań. Ustawodawca nie ma obowiązku wskazywania każdorazowo formy rozstrzygnięcia organu, albowiem uczynił to przepisem ogólnym Ordynacji podatkowej. Przyjmuje się koncepcję domniemania formy decyzji administracyjnej, której przesłanki aktualizują się względem żądania organu opartego na art. 23b u.g.h. Do wydania decyzji administracyjnej musi istnieć przepis prawa materialnego, który upoważnia organ do władczego działania - przepisem takim w niniejszej sprawie jest art. 23b ust. 1 u.g.h. Stanowcze brzmienie dyspozycji tego przepisu (brak użycia przez ustawodawcę zwrotu "może") wskazuje, że na pisemne żądanie organu podmiot eksploatujący jest obowiązany poddać automat badaniu sprawdzającemu. Skarżąca podniosła, że skoro w przedmiotowej sprawie w drodze decyzji administracyjnej władczo i jednostronnie orzeczono o obowiązku skarżącej Spółki stronie przysługuje prawo weryfikacji rzeczonej decyzji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 174 ustawy p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na wymienionych w tym przepisie podstawach tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje jednak żadna z wad wymienionych we wskazanym przepisie, która powodowałaby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. Podniesiony w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a zarzut został sformułowany jako naruszenie art. 141 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 23b u.g.h. W myśl przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji skarga kasacyjna zarzuca. Należy zauważyć, że przepis art. 141 § 1 p.p.s.a określa sytuacje w której sąd jest zobligowany do sporządzenia z urzędu uzasadnienia wyroku i nie zawiera wskazanych w skardze jednostek redakcyjnych. Uwzględniając fakt, że zarzuty skargi kasacyjnej nie dotyczą kwestii związanych z obowiązkiem sporządzenia uzasadnienia wyroku, zaś wskazane jednostki redakcyjne odpowiadają przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., należało przyjąć, że przepis art. 141 § 1 p.p.s.a został powołany pomyłkowo, a kasator zarzuca naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., przez zaakceptowanie przez ten Sąd stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Z postawionego zarzutu skargi kasacyjnej, wynika, że w rozpoznawanej sprawie sporną jest kwestia dopuszczalności lub niedopuszczalności odwołania. W ocenie strony wezwanie z dnia 10 września 2012 r., stanowiące żądanie do poddania automatu badaniu sprawdzającemu, jest decyzją administracyjną, kończącą postępowanie a zatem podlegające zaskarżeniu natomiast zdaniem organu administracji oraz Sądu pierwszej instancji działanie organu ma wyłącznie charakter czynności dowodowej, a nie czynności rozstrzygającej o administracyjnoprawnych uprawnieniach lub obowiązkach strony. Dla oceny zarzutu skargi kasacyjnej konieczne jest zatem dokonanie kwalifikacji prawnej czynności - wezwania strony do poddania automatu badaniu sprawdzającemu. Przedmiotowe wezwanie wydane zostało na podstawie art. 23b u.g.h. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać automat lub urządzenie badaniu sprawdzającemu. Podmiot żądający przeprowadzenia badania wskazuje w żądaniu automat lub urządzenie do gier podlegające badaniu sprawdzającemu, jednostkę badającą przeprowadzającą badanie oraz podmiot, któremu automat lub urządzenie ma być przekazane w celu przeprowadzenia badania i termin tego przekazania (ust. 2). Badania przeprowadza na zlecenie naczelnika urzędu celnego jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zlecenia (ust. 3). Wskazane unormowanie należy rozpatrywać w kontekście regulacji zawartej w art. 23a ust. 7 u.g.h. zgodnie z którym naczelnik urzędu celnego został zobligowany przez ustawodawcę do cofnięcia w drodze decyzji rejestracji automatu lub urządzenia do gier przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzutu skargi kasacyjnej, że wezwanie skierowane do podmiotu eksploatującego do poddania automatu badaniu sprawdzającemu, dokonane na podstawie art. 23b ust 1 u.g.h., ma charakter decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 207 § 1 Ordynacji podatkowej organ orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba, że ustawy stanowią inaczej. Decyzja jest zasadniczą formą zakończenia postępowania administracyjnego (podatkowego) wszczętego z urzędu lub na wniosek strony. Z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty lub w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Przyjmuje się zatem, że decyzja jest opartą na przepisach prawa czynnością prawną właściwego organu administracji publicznej, podejmowaną w sferze zewnętrznej, kształtującą w sposób jednostronny i władczy prawa oraz obowiązki imiennie oznaczonego adresata w indywidualnej sprawie. Jakkolwiek, co zasadnie eksponuje kasator, samo oznaczenie pisma nie ma istotnego znaczenia dla przyjęcia czy jest ono decyzją, niemniej dla takiego ustalenia decydujące znaczenie ma czy w sposób władczy kształtuje sytuację materialnoprawną strony, czy rozstrzyga o jej prawach lub obowiązkach, wynikających ze stosunku administracyjnego (podatkowego). Z kolei wezwania w literaturze przedmiotu określa się jako czynności procesowo techniczne, środki porozumienia organów ze stronami postępowania. Są to środki umożliwiające organom administracji wykonywanie ich podstawowych obowiązków w procesie administrowania, za pomocą których mogą uzyskać dane niezbędne do realizacji zadań. Istotą i celem żądania z art. 23b ust. 1 u.g.h. jest wyjaśnienie określonego stanu faktycznego tj. okoliczności, czy dany automat lub urządzenie do gier spełnia warunki wskazane w ustawie, którą to okoliczność ustala się w sytuacji uzasadnionego podejrzenia niespełnienia tych warunków. Organ, wystosowując przedmiotowe żądania, kieruje się potrzebą sprawdzenie legalności działania automatu; samo badanie jest elementem procedury wyjaśniającej, której efektem jest wyłącznie ustalenie zgodności, bądź też nie prowadzenia gry zgodnie z warunkami ustawowymi. Czynność dowodowa, co do zasady nie jest zaskarżalna. Prawidłową jest zatem argumentacja Sądu pierwszej instancji, że wezwanie samo w sobie nie kreuje nowej sytuacji prawnej, nie wywołuje skutku w postaci stwierdzenia lub ustalenia obowiązku strony. Wynik badania, w przypadku gdyby okazał się on negatywny, będzie w konsekwencji prowadzić do decyzyjnego rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia rejestracji a zatem wydania aktu administracyjnego w formie decyzji, orzekającego o obowiązku strony. Dopiero to rozstrzygnięcie będzie stanowiło akt zaskarżalny do sądu administracyjnego i dopiero w trakcie postępowania przed sądem będzie możliwe skontrolowanie prawidłowości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Skoro wezwanie nie stanowiło decyzji administracyjnej, lecz czynność dowodową, mającą na celu jedynie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, która co do zasady nie jest zaskarżalna na podstawie Ordynacji podatkowej, ani też nie przysługuje na nią środek zaskarżania z mocy konkretnego przepisu u.g.h, to złożenie odwołania należało uznać za niedopuszczalne. To z kolei, jak trafnie przyjęto w zaskarżonym wyroku, obligowało właściwy organ do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w drodze postanowienia (art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z tym przepisem właściwy organ odwoławczy ma obowiązek dokonać wstępnych ustaleń, czy nie zachodzą powody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty. Mając na uwadze treść art. 228 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy ocenia, czy odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w ustawowym terminie, czy spełnia warunki wynikające z art. 222 Ordynacji podatkowej. Niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. W sprawie nie zachodziły przesłanki o charakterze podmiotowym. Natomiast, jak prawidłowo ocenił organ i zaakceptował Sąd pierwszej instancji, wystąpiła przyczyna o charakterze przedmiotowym - nieprzyznanie tego rodzaju uprawnienia w stosunku do wezwania - jako czynności o charakterze dowodowym. Sąd pierwszej instancji, odwołując się do przepisów art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 23b ust. 1 u.g.h trafnie przyjął, iż w sprawie istniały podstawy do uznania za niedopuszczalne odwołania na żądanie poddania automatu badaniu sprawdzającemu. Zasadnie zatem, opierając się na przepisie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Czyni to pozbawionym uzasadnionych podstaw zarzut naruszenia przez ten sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który wobec tego, że zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu, nie mógł stanowić podstawy zaskarżonego orzeczenia. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U.2013. 490).