II GSK 2068/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 czerwca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 128/11 w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa postanowieniem z [...] listopada 2010 r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: k.p.a.) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa ARiMR z [...] września 2010 r., Nr [...] ustalającej S. P. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w wysokości [...] zł. Zakwestionowana decyzja, w której zawarto prawidłowe pouczenie o terminach i trybie wniesienia środka zaskarżenia została doręczona skarżącemu [...] października 2010 r. Tymczasem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożono [...] października 2010 r. W skardze na powyższe postanowienie S. P. - żądając jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania - zarzucił obrazę art. 134 k.p.a. w związku z art. 7 oraz 77 k.p.a. W ocenie skarżącego stwierdzenie przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, czego jego zdaniem organ nie uczynił, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że ustawowy termin do wniesienia wniosku upłynął [...] października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 6 czerwca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 128/11, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Prezesa ARiMR postanowieniem z 15 listopada 2010 r., oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że bezspornie decyzja Prezesa ARiMR z [...] września 2010 r. została doręczona skarżącemu [...] października 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji k. 16 akt administracyjnych). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik skarżącego nadał w urzędzie pocztowym w dniu [...] października 2010 r., a więc z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia. Nadanie pisma w dniu [...] października 2010 r. potwierdza data stempla pocztowego widniejącego na kopercie (k. 12 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w skardze, a dotyczących naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem Prezes ARiMR właściwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, którego efektem było prawidłowo wydane rozstrzygnięcie, znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. S. P. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości, wnosząc o jego uchylenie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 134 k.p.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego zebrania i rozpatrzenia w sposób wszechstronny materiału dowodowego, oraz niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może na posiedzeniu niejawnym rozpoznać skargę kasacyjną, jeżeli jest ona oparta wyłącznie na podstawie, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a strona, która wniosła skargę kasacyjną, zrzekła się rozprawy, zaś pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, zatem Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu. Związanie NSA granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw skargi. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym − zdaniem skarżącego − uchybił Sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania − wykazania dodatkowo, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że chociaż zasadniczo zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien nawiązywać do przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, to w określonych sytuacjach dopuszczalne jest odstępstwo od tej reguły. W związku z tym należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełnym składzie w uchwale z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSA i WSA 2010 r., nr 1, poz. 1) wyjaśnił, że w przypadku gdy wnoszący skargę kasacyjną poprzestanie na wskazaniu podstawy kasacyjnej obejmującej swym zakresem wyłącznie normy wynikające z przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, dla zachowania rygorów właściwych dla środka odwoławczego, którym jest skarga kasacyjna, niezbędne będzie jeszcze określenie, czy i w jakim stopniu sąd pominął w swojej ocenie przypisywane organowi administracji uchybienie, oraz sprecyzowanie, czy tak pojmowane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (s. 22 i 23). Podzielając powyższe stanowisko należy podkreślić, że strona wnosząca skargę kasacyjną, ograniczając się do wskazania jako naruszonych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, uchyliła się od określenia czy i w jakim stopniu Sąd pierwszej instancji pominął w swojej ocenie uchybienie jakich dopuścił się organ administracji oraz jaki miało to wpływ na wynik sprawy. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej nie pozwala na stwierdzenie, że podniesiony w niej zarzut nawiązuje do oceny kwestionowanego postanowienia przedstawionej w zaskarżonym wyroku i stanowi dostateczną podstawę do identyfikacji zarzutu, mimo niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej. Wskazane mankamenty skargi kasacyjnej prowadzą do wniosku, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionej podstawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.