II SA/Gl 981/10

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie o wymeldowanie w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu UZASADNIENIE Na podstawie zarządzenia przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W odpowiedzi skarżący, w piśmie procesowym z dnia [...]r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując jako uzasadnienie złą sytuację finansową. Na wezwanie Sądu wniosek został złożony w przewidzianej przepisami formie, tj. na druku urzędowego formularza, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Z jego treści wynika, że wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz czterema córkami. K. G. nie uzyskuje żadnego dochodu, natomiast jego małżonka otrzymuje zasiłek rodzinny w kwocie 290 zł, zaś córka A. G. dochód ze stosunku pracy w wysokości 790 zł. Oprócz tego skarżący wskazał, że otrzymuje "dofinansowanie czynszu przez MOPS" w wysokości 296 zł. Z treści formularza wynika, że jego rodzina nie dysponuje żadnym majątkiem, w tym oszczędnościami, papierami wartościowymi lub przedmiotami, których wartość przekracza 3.000 euro. Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca przedstawił szereg dokumentów obrazujących sytuację materialną jego rodziny. W oparciu o nie ustalono, że rodzina skarżącego zamieszkuje w wynajmowanym lokalu o pow. 35 m2. Oprócz tego K. G. uprawdopodobnił, za pomocą kserokopii decyzji, fakt wsparcia udzielanego jego rodzinie w postacie zasiłku rodzinnego na dzieci. Z decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. wynika natomiast, że skarżący jest osobą bezrobotną, pozbawiona prawa do zasiłku. W oparciu o nadesłane wcześniej dokumenty ustalono, że skarżący w ubiegłym roku nie uzyskał jakiegokolwiek dochodu. Przedłożony przez stronę rachunek za energię elektryczną wskazuje zaś na to, że w ujęciu rocznym koszty z tego tytułu kształtują się na poziomie ponad czterech tysięcy złotych. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie sytuacja materialna strony uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku w całości. K. G. oraz jego rodzina nie dysponują bowiem środkami, które pozwoliłyby na poniesienie kosztów postępowania a także na samodzielne opłacenie fachowego pełnomocnika, który reprezentowałby skarżącego w postępowaniu. Przedstawione dokumenty potwierdzają tezę o trudnej sytuacji materialnej, co dostatecznie uzasadnia złożony wniosek. Koszty utrzymania pomimo, że rodzina wnioskodawcy korzysta ze wsparcia pomocy społecznej, w zestawieniu z wysokością uzyskiwanego dochodu są na tyle duże, że nie może być mowy o jakichkolwiek oszczędnościach. W tym kontekście wypada zauważyć, że dochód rodziny strony musi pozwolić na zaspokojenie potrzeb egzystencjalnych sześciu osób. W tej sytuacji nie sposób odmówić uwzględnienia złożonego wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.