III SA/Po 823/21

SENTENCJA Dnia 25 listopada 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Szymon Widłak Asesor WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Karolina Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2021 roku sprawy ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych postanawia: zawiesić postępowanie. UZASADNIENIE K. C. wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z [...] marca 2021r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z [...] stycznia 2021 r. nr [...], którą – na podstawie art. 94 ust. 2-4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2020 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 848 ze zm., dalej: u.S.W.) zawieszono skarżącego w czynnościach służbowych na okres od [...] stycznia 2021 r. do [...] kwietnia 2021 r., oraz – na podstawie art. 95 ust. 1 u.S.W. zawieszono funkcjonariuszowi od najbliższego terminu wypłatę 50% należnego uposażenia. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania art. 138 § 1 pkt w zw. z art. 6, art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: K.p.a.) w związku z art. 94 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2020 r. poz. 848 ze zm., dalej: u.S.W.) poprzez błędne zawieszenie go w czynnościach służbowych na następne 3 miesiące w sytuacji, kiedy dochodzi do kolejnego, trzeciego przedłużenia zawieszenia, a organy nie wykazały, że mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem, o którym mowa w art. 94 ust. 3 u.S.W. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, organy orzekające na gruncie art. 95 ust. 1 u.S.W. wadliwie zawiesiły mu wypłatę na kolejny okres 50% należnego uposażenia. W odpowiedzi Dyrektor Okręgowy SW w [...] wniósł o oddalenie skargi wskazując, że istniały przesłanki do przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego oraz zawieszenia mu wypłaty 50% należnego uposażenia, co zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, Trybunałem Konstytucyjnym lub przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z powołanego przepisu wynika, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania, jeśli orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym (M. Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 400). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości zarówno przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a K.p.a., art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 o.p.), jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 P.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się, postępowaniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2014 r., sygn. II OSK 1696/14, i z 3 lipca 2014 r. II GSK 1039/13, dostępne w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Względy ekonomii procesowej przemawiają za tym, aby w takich wypadkach, gdy zaskarżona decyzja (inny akt) została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, zawiesić dokonywanie kontroli jej zgodności z prawem, jeśli toczy się już postępowanie dotyczące tej innej decyzji albo orzeczenia sądu (B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, opubl.: LEX/el 2021). W ocenie Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od rozstrzygnięcia innego postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Okręgowego SW w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora ZK w [...] z [...] października 2020 r. nr [...], którą zawieszono st. chor. K. C. w czynnościach służbowych na okres od [...] października 2020 r. do [...] stycznia 2021 r. oraz zawieszono mu wypłatę 50% należnego uposażenia od najbliższego terminu płatności. W powołanej sprawie tutejszy Sąd wyrokiem z [...] sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Po [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że od wyroku w tej sprawie Dyrektor Okręgowy SW w [...] wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle art. 168 § 1 P.p.s.a. wyrok ten nie stał się więc prawomocny. Co istotne, w przedstawionej powyżej sprawie organy Służby Więziennej przedłużyły wobec K. C. zawieszenie w czynnościach służbowych na okres od [...] października 2020 r. do [...] stycznia 2021 r., tj. okres przypadający bezpośrednio przed okresem, na który to w niniejszej sprawie przedłużono skarżącemu zawieszenie w czynnościach służbowych (od [...] stycznia 2021 r. do [...] kwietnia 2021 r.). Zważyć należy, iż zgodnie z art. 94 ust. 2 u.S.W. funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego. Zawieszenie może nastąpić na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy (ust. 3). Z powyższych przepisów wynika, że decyzja przełożonego o ewentualnym zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu jednego z postępowań wskazanych w omawianym przepisie ma charakter uznaniowy. Gdy jest to szczególnie uzasadnione, okres zawieszenia może zostać przedłużony na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy (art. 94 ust. 3 zdanie drugie u.S.W.). Czy "szczególnie uzasadniony wypadek" zaistniał zależy od uznania organu decydującego o zawieszeniu funkcjonariusza. Decyzja o przedłużeniu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie ma samodzielnego bytu w tym znaczeniu, że nie może funkcjonować w obrocie prawnym w oderwaniu od decyzji w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Podobnie również decyzja o przedłużeniu wobec funkcjonariusza zawieszenie w czynnościach służbowych na dany okres zależna jest od bytu prawnego poprzedniej decyzji, którą przedłużono temu funkcjonariuszowi zawieszenie w czynnościach służbowych za bezpośrednio wcześniejszy okres. Z takim stanem faktycznym i prawnym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zagadnienie prawidłowości ostatecznej decyzji w przedmiocie przedłużenia zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na okres od [...] października 2020 r. do [...] stycznia 2021 r. (sprawa sądowoadministracyjna o sygn. III SA/Po 106/21) ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia następczego, jakim jest przedłużenie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres od 24 stycznia do [...] kwietnia 2021 r. Prawomocny wyrok w pierwszej sprawie będzie więc wiązał skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie. Skoro zaś sprawa sądowoadministracyjna dotycząca zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na okres od [...] października 2020 r. do [...] stycznia 2021 r. nie została prawomocnie zakończona, Sąd uznał za zasadne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie. Wobec tego Sąd na podstawie ostatnio powołanego przepisu orzekł jak w sentencji.