I SA/Po 901/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek as. sąd. WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 października 2007r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od stycznia do listopada 2000r. oddala skargę /-/K. Nikodem /-/E. Brychcy /-/St. Małek UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] Przedsiębiorstwo A. S.A. w W. zwróciło się do Dyrektora Izby Skarbowej o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej nr [...] z [...] i poprzedzającej ją decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej nr [...] z [...] w sprawie określenia zobowiązania oraz zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych Przedsiębiorstwa B. w W. za rok podatkowy od 1 stycznia 2000r. do 30 listopada 2000 r. w wysokości [...] oraz zaległości podatkowej w wysokości [...]. Jako podstawę prawną wskazano art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Zdaniem strony organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, gdyż do rozliczenia podatku przyjął bilans przedsiębiorstwa państwowego z dnia 30 listopada 2000 r. traktując go jako bilans zamknięcia i na tej podstawie wywiódł skutki podatkowe, co spowodowało naruszenie art. 93 § 1 i 94 ustawy Ordynacja podatkowa. We wniosku podniesiono, że zgodnie z art. 12 pkt 2 ustawy o rachunkowości w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. księgi rachunkowe zamyka się na dzień zakończenia działalności, w tym sprzedaży i zakończenia likwidacji lub postępowania upadłościowego oraz na dzień poprzedzający zmianę formy prawnej, postawienia w stan likwidacji lub upadłości – nie później niż w ciągu trzech miesięcy od dnia tych zdarzeń. W ocenie strony sporządzony na dzień 30 listopada 2000 r. bilans przedsiębiorstwa państwowego nie był bilansem zamknięcia. W dniu 30 listopada 2000 r. Przedsiębiorstwo A. SA zawarło umowę o oddanie mienia Skarbu Państwa, tj. przedsiębiorstwa państwowego Przedsiębiorstwa B. w W. do odpłatnego korzystania w trybie art. 39 oraz 51-54 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. nr 118 poz. 561, ze zm.) , zatem Przedsiębiorstwo A. S.A. w W. weszło w ogół praw i obowiązków po przedsiębiorstwie państwowym. Tymczasem organ podatkowy założył błędnie, że w dniu 30 listopada 2000 r. miała miejsce likwidacja jednego podmiotu i rozpoczął się byt prawny innego podmiotu, tj. Przedsiębiorstwa A. S.A. w W. W wyniku tego założenia organ podatkowy określił zobowiązanie podatkowe dla obu podmiotów, pomijając kwestię następstwa prawnego, co doprowadziło do zachwiania neutralności podatkowej przy przekształceniu w trybie ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. We wniosku strona powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt I SA/Po 532/05. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej [...] z [...] utrzymującej w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej nr [...] z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych Przedsiębiorstwa B. w W. za rok podatkowy od 1 stycznia 2000 r. do 30 listopada 2000 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawy. Organ wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacjach, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one w jawnej sprzeczności. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organy podatkowe w żaden sposób nie naruszyły obowiązujących przepisów prawa. Organ podnosi, że w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa państwowego przez spółkę akcyjną obowiązek zamknięcia ksiąg wynika z faktu zakończenia działalności przez to przedsiębiorstwo. Na skutek dokonanej prywatyzacji bezpośredniej z dniem 30 listopada 2000 r. dla Przedsiębiorstwa B. w W. powstał obowiązek rozliczenia podatku dochodowego od dochodów Przedsiębiorstwa za okres od 1 stycznia 2000 r. do 30 listopada 2000 r. Przedsiębiorstwo miało obowiązek wykazania w bilansie sporządzonym na dzień 30 listopada 2000 r. produkcję w toku w prawidłowej wysokości. Fakt, że dopiero Przedsiębiorstwo A. S.A. osiągnęło przychody ze sprzedaży zakupionych przez Przedsiębiorstwo B. w W. usług budowlano-montażowych nie zwalnia przedsiębiorstwa państwowego z prawidłowego rozliczania przychodów i kosztów. Organ wskazuje, że zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącane także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym wypadku są one potrącane w roku, w którym zostały poniesione. Zatem w ocenie organu odwoławczego koszty, które zostały poniesione, a dotyczą przychodów następnego roku, np. zakupione a niesprzedane usługi budowlano – montażowe nie mogą być uznane za koszt w roku ich poniesienia, lecz w roku, którego dotyczą. Zatem w związku z zaniżeniem produkcji w toku o kwotę [...], Przedsiębiorstwo B. w W. zawyżyło koszty uzyskania przychodu w okresie od 1 stycznia 2000 r. do 30 listopada 2000 r. Organ wskazuje, że w sprawie będącej przedmiotem rozpatrywania nie była kwestionowana sukcesja Przedsiębiorstwa A. S.A. w W. po przedsiębiorstwie państwowym, zarówno na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, jak również na podstawie art. 93 a Ordynacji podatkowej. Kwestią sporną w sprawie było wyłącznie prawo podatnika do uznania w przedsiębiorstwie państwowym za koszt uzyskania przychodu zakupionych lecz nie sprzedanych do 30 listopada 2000 r. usług budowlano – montażowych w łącznej kwocie [...]. Rozstrzygnięcie w zakresie zaliczenia lub nie danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów można dokonać jedynie w oparciu o przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Od powyższej decyzji Przedsiębiorstwo A. S.A. w W. wniosło odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. W odwołaniu strona podnosi, że fakt oddania przedsiębiorstwa państwowego na rzecz spółki akcyjnej nie oznacza, że dzień 30 listopada 2000 r. miał być dniem bilansowy, w którym sporządza się bilans zamknięcia. Bilans sporządzony w analizowanym przypadku na dzień 30 listopada 2000 r. ma charakter jedynie informacyjny i służy jedynie do przeniesienia sald do sprawozdań finansowych spółki zgodnie z obowiązującymi przepisami. Konstrukcja następstwa prawnego w przypadku prywatyzacji miała na celu zapewnić kontynuację działalności w związku z przekształceniami własnościowymi, jak również miała na celu zapewnić podatnikom obciążenia podatkowe tożsame z tymi, jakie by podatnik ponosił, gdyby przekształcenie własnościowe nie nastąpiło. Przyjęte rozwiązanie przez organy podatkowe doprowadziło do uznania, że dzień 30 listopada 2000 r. był dniem bilansowym przedsiębiorstwa państwowego, w następstwie czego wyłączono z kosztów uzyskania przychodów – w trakcie roku podatkowego – koszty produkcji w toku w przedsiębiorstwie państwowym w kwocie [...], jak również wyłączono z kosztów uzyskania przychodów tą samą kwotę w spółce akcyjnej, której jako następca prawny produkcję w toku sprzedała. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji za prawidłową, jednocześnie wskazał, że bezzasadnie strona powołuje się na wyrok WSA z dnia 4 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Po 532/05, ponieważ wyrok ten nie dotyczył kwestii prawidłowości ustalenia kosztów uzyskania przychodów w przedsiębiorstwie państwowym, lecz w Przedsiębiorstwie A. S. A. w W. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Przedsiębiorstwo A. S.A. z siedzibą w W. wniosło o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [..] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji skarżąca spółka zarzuca: 1. obrazę art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż decyzja nie odnosi się do zarzutów przedstawionych przez spółkę, a stanowi jedynie powtórzenie decyzji I Instancji, 2. naruszenie art. 93 § 1 i art. 94 Ordynacji podatkowej, 3. naruszenie art. 8 ust. 6, w związku z art. 7 ust. 3 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 4. naruszenie art. 12 ust. 2 ustawy o rachunkowości, 5. naruszenie przepisów ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, w tym art. 43 ust. 2 i art. 40 ust. 2, 6. niewłaściwe zastosowanie przepisów, które obejmuje postępowanie. Strona podnosi, że w przypadku oddania przedsiębiorstwa państwowego do odpłatnego korzystania kupujący lub przejmujący przedsiębiorstwo wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego, bez względu na charakter stosunku prawnego, z którego te prawa i obowiązki wynikają. Taka konstrukcja prywatyzacji miała zapewnić kontynuację działalności i zapewnić podatnikom obciążenia podatkowe tożsame z tymi, jakie podatnik ponosiłby, gdyby przekształcenie własnościowe nie nastąpiło. W wyniku uniemożliwienia przez organy podatkowe zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu kwoty [...] związanej z kosztami produkcji wytworzonej przez przedsiębiorstwo państwowe, ani przez to przedsiębiorstwo, ani przez Spółkę, naruszono Konstytucję RP i przepisy dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych, przekształcając ów podatek w podatek przychodowy. W uwagach końcowych skarżąca spółka odnosi się do kwestii związanej z instytucją stwierdzenia nieważności decyzji jako działaniem wyjątkowym. Wskazuje, że w przedmiotowej sprawie organ naruszył przepisy ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, przepisy ustawy o rachunkowości oraz ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak również przepisy Ordynacji podatkowej. Błędnie uznał, że przedsiębiorstwo państwowe powinno zamknąć księgi rachunkowe na dzień 30 listopada 2000 r., traktując sukcesję generalną spółki w sposób bardzo wąski. Nadto wskazuje, że organy skarbowe z decyzji wydanej w z rażącym naruszeniem prawa wyciągają skutki karno – skarbowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, jednocześnie wskazał, że wyrok, na który powołuje się skarżąca zapadł w sprawie rozpatrywanej w trybie zwykłym, tymczasem w sprawie niniejszej rozstrzygnięcia wymagała kwestia, czy organy przy wydawaniu decyzji, których stwierdzenia domaga się skarżąca rażąco naruszyły przepisy prawa. Organ podkreślił, że na etapie tegoż postępowania organ podatkowy nie rozstrzygał sprawy merytorycznie lecz oceniał, czy istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności. Organ jednocześnie wskazał, że Przedsiębiorstwo A. S.A. w W. w dniu [...] złożyło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego Przedsiębiorstwa B. w W. za okres od 1 stycznia 2000 r. do 30 listopada 2000 r., jednakże pismem procesowym z dnia [...] spółka cofnęła skargę, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] umorzył postępowanie. W piśmie procesowym z dnia [...] skarżąca spółka przesłała kopię wyroku NSA z dnia 17 lipca 2007 r., w którym oddalono skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej od wyroku WSA, na który strona skarżąca się powoływała. Zdaniem skarżącej wyrok ten potwierdza argumenty strony zawarte w skardze, że nie było obowiązku zamykania ksiąg na dzień 30 listopada 2000 r., a tym samym inwentaryzacja robót w toku była bezzasadna. Zdaniem spółki rażące naruszenie prawa objawia się tym, że organy podatkowe uniemożliwiły zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zarówno w przedsiębiorstwie państwowym jak i w spółce akcyjnej, będącej następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) bada, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności czy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, względnie mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania (art. 145 powyższej ustawy). W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia zarówno prawa formalnego jak i materialnego, które mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Należy na wstępie podkreślić, że przedmiotem rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest istnienie bądź nieistnienie określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60, ze zm.) wad decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca spółka, ewentualnie czy nie zachodzą okoliczności niedopuszczalności orzekania w tym przedmiocie. Szczególną rolę w postępowaniu administracyjnym przypisuje się zasadzie trwałości decyzji. Zasada ta wyrażona została w art. 128 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Wzruszenie decyzji ostatecznych stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjnego postępowania i stabilności decyzji ostatecznych, dlatego też tylko i wyłącznie w przypadkach przewidzianych przez przepisy prawa może dojść do wyeliminowania decyzji ostatecznej z obrotu prawnego. Analiza orzecznictwa sądowego prowadzi do wniosku, że dominuje w nim pogląd o samodzielności, odrębności a także nadzwyczajności postępowania administracyjnego w omówionym przedmiocie. Oznacza to, że organ prowadzący takie postępowanie nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać (por. np. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2003 r. sygn. akt III SA 1473/01 - publ. Biuletyn Skarbowy z 2004 r., nr 3, poz. 26, Lex nr 109544). Przedmiotem zaś postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie czy zachodzą lub też nie zachodzą przesłanki takiego orzeczenia, wymienione enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, gdy wystąpi jedna z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Skarżąca wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej nr [...] z [...] i poprzedzającej ją decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej nr [...] z [...] oparła na przesłance określonej w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej – rażącego naruszenia prawa. Wyrażenie "rażące naruszenie" prawa jest pojęciem nieostrym, niedookreślonym, dlatego też zwrot ten był przedmiotem sporu zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowym. W tym miejscu warto odwołać się do wyroku z dnia 28 listopada 1997 r. sygn. akt III SA 1134/96 (publik. ONSA z 1998 r. nr 3, poz. 101), w którym stwierdza się, że. z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w momencie, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazuje na ich wzajemną sprzeczność. Oznacza to, iż rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym, co należy podkreślić, wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (wyrok NSA z dnia 13 lipca 2001 r., III SA 1110/00). Aby uznać, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa musi wystąpić oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawa, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Przyjęcie takiej koncepcji jest następstwem gramatycznej wykładni pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Słowo "rażący" znaczy, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży (Uniwersalny słownik języka polskiego pod. red. S. Dubisza Wyd. PWN, Warszawa 2006, t. P – Ś s. 893). Nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności spór co do wykładni prawa. Stan faktyczny sprawy jest w ocenie Sądu bezsporny. W dniu [...] została zawarta umowa pomiędzy Przedsiębiorstwem A. S. A. Przedsiębiorstwem B. w W. o oddanie mienia Skarbu Państwa, to jest przedsiębiorstwa państwowego Przedsiębiorstwa B. w W. do odpłatnego korzystania w trybie art. 39 oraz 51-54 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. nr 118, poz. 561, ze zm.). W wyniku kontroli przeprowadzonej w spółce w zakresie podatku dochodowego przedsiębiorstwa państwowego za okres od 1 stycznia 2000 r. do 30 listopada 2000 r. ustalono m. in., że zawyżone zostały koszty uzyskania przychodów poprzez zaniżenie w bilansie przedsiębiorstwa państwowego produkcji w toku na łączną kwotę [...], co skutkowało wydaniem decyzji przez Inspektora Kontroli Skarbowej w dniu [...] określającej zobowiązanie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa utrzymała zaskarżoną decyzje w mocy. Organ pierwszej jak i drugiej instancji wskazał, że koszty, które zostały poniesione, a dotyczą przychodów roku następnego nie mogą stanowić, w myśl art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztów uzyskania przychodów w roku ich poniesienia, lecz w roku, którego dotyczą. Skarga złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego została przez skarżącą spółkę cofnięta, z uwagi na wszczęcie postępowania o restrukturyzację zaległości podatkowych. Zadaniem Sądu w przedmiotowej sprawie jest ocena, czy organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia prawa, uznając, że decyzje, których stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca, nie są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa. W ocenie skarżącej doszło w przedmiotowej sprawie do rażącego naruszenia prawa, ponieważ organy uznały, że na dzień [...] należało zamknąć księgi rachunkowe przedsiębiorstwa państwowego, a tym samym inwentaryzacja robót w toku na ten dzień – dokonana przez organy skarbowe – była bezpodstawna. Rażące naruszenie prawa przejawia się w tym, że pozbawiono stronę możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów produkcji w toku zarówno w przedsiębiorstwie państwowym jak i spółce akcyjnej (następcy prawnemu). Należy jednak zauważyć, że przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję tegoż samego organy odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej nr [...] z [...] utrzymującej w mocy decyzję Inspektora kontroli Skarbowej z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych Przedsiębiorstwa B. w W. za rok podatkowy od 1 stycznia 2000 r. do 30 listopada 2000 r. Zatem wszelkie argumenty przedstawione w skardze należy odnieść wyłącznie do decyzji wydanych w tym zakresie. W ocenie Sądu (mając również na uwadze orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt II FSK 1317/06, na który powołuje się skarżąca) decyzja Izby Skarbowej nr [...] z [...] i poprzedzającej ją decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej nr [...] z [...] nie narusza prawa, ponieważ wydatki poniesione na produkcję w toku przez przedsiębiorstwo państwowe nie mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów tegoż przedsiębiorstwa, z uwagi na treść art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W sprawie, której przedmiotem postępowania był podatek dochodowy od osób prawnych A. S.A. za 2001 r. (zakończonej wyrokiem, na który skarżąca się powołuje) A. S. A. podnosiła, że produkcja w toku nie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów roku 2000 przedsiębiorstwa państwowego, ponieważ wydatki te nie dotyczyły tegoż roku, z uwagi na brak przychodu. Skarżąca wskazywała zatem, że wydatki te winny być uwzględnione w rozliczeniu za okres, którego dotyczą. Naczelny Sąd Administracyjnym w powołanym wyroku z dnia 17 lipca 2007r. stwierdził również, że "Sąd prawidłowo przyjął, że Przedsiębiorstwo Państwowe pod nazwą Przedsiębiorstwo B. w W. nie mogło zaliczyć w roku 2000 wydatków związanych z produkcją w toku, z uwagi na brak osiągnięcia w tym roku przychodu związanego z poczynionymi wydatkami na tę produkcję." – str. 7 wyroku NSA sygn. akt II FSK 1317/06. Zatem w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie decyzje organ pierwszej i drugiej instancji, o których stwierdzenie nieważności wnosi strona, nie tylko nie naruszają prawa rażąco, ale ich rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami prawa podatkowego. Z tych przyczyn, nie dopatrując się naruszenia procesowego i materialnego prawa podatkowego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.). /-/ K. Nikodem /-/ E. Brychcy /-/ S. Małek