VII Ka 884/25

<p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sygn. akt VII Ka 884/25</em> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <p> <strong> <!-- --> W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</strong> </p> <p> <em> <!-- --> Dnia 30 marca 2026 roku </em> </p> <p>Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Leszek Wojgienica</p> <p>Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Wach, st. sekr. sąd. Jolanta Jankowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniach 15 stycznia 2026 roku, 19 lutego 2026 roku i 30 marca 2026 roku sprawy <span class="anon-block">X. D.</span>, syna <span class="anon-block">S.</span>, urodzonego <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>, obwinionego o wykroczenie z art. 92 § 1 kw, na skutek apelacji obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim z dnia 24 września 2025 roku, w sprawie II W 83/25</p> <p>I.  <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesięciu) zł; </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku poprzez zastąpienie daty czynu „26.06.2024 r.” datą „20.06.2024 r.”. </strong> </p> <p>Sygn. akt VII Ka 884/25</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">X. D.</span> został obwiniony o to, że w dniu 26 czerwca 2024 r. około godziny 10:35 na ul. <span class="anon-block">(...)</span> w m. <span class="anon-block">Ł.</span>, gm. <span class="anon-block">Ł.</span>, powiat <span class="anon-block">A.</span>, województwo <span class="anon-block">(...)</span>, kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M.</span> o numerach rejestracyjnych <span class="anon-block">(...)</span> nie zastosował się do znaku D-19’ postój taksówek, tj. o czyn z art. 92 § 1 kw.</p> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego w Lidzbarku Warmińskim z dnia 24 września 2025 r. wydanym w sprawie II W 83/25:</p> <p>I. obwinionego <span class="anon-block">X. D.</span> uznano za winnego zarzucanego mu czynu i za to z mocy art. 92 § 1 kw skazano go, zaś na podstawie art. 92 § 1 kw w zw. z art. 36 § 1 kw wymierzono mu karę nagany.</p> <p>II. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> zwolniono obwinionego w całości od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania na rzecz Skarbu Państwa.</p> <p>Apelację od wskazanego wyroku złożył obwiniony, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. rażącą obrazę prawa materialnego, tj. art. 92 § 1 kw polegającą na przyjęciu, że obwiniony nie zastosował się do znaku drogowego, podczas gdy dla bytu tego wykroczenia konieczne jest ustalenie, że znak ten został ustawiony przez podmiot uprawniony oraz z zachowaniem przewidzianej przez prawo procedury, mianowicie – Burmistrz <span class="anon-block">Ł.</span> pomimo dwukrotnego wzywania przez Sąd nie przedstawił dokumentacji potwierdzającej, iż znaki D-19 „postój taksówek” oraz D-20 „koniec postoju taksówek” zainstalowane zostały zgodnie z procedurami (vide: wyrok SN z 17.03.2016r., sygn. V KK 34/15, wskazujący na legalność znaku jako warunek odpowiedzialności za wykroczenie określone w art. 92 § 1 kw oraz wyrok SO w Olsztynie z 18.12.2018 r., sygn. VII Ka 1064/18);</p> <p>2. rażącą obrazę prawa materialnego, tj. art. 1 § 1 kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 42;art. 42 ust. 1)">art. 42 ust. 1 Konstytucji RP</a>, poprzez naruszenie zasady nullum crimen sine lege certa w wyniku przypisania obwinionemu odpowiedzialności za czyn, który nie został jednoznacznie określony jako zabroniony w obowiązującym stanie prawnym;</p> <p>3. rażącą obrazę prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2)">art. 2 Konstytucji RP</a> poprzez naruszenie zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2)">art. 2 Konstytucji</a>, w szczególności w świetle wyroku TK z 25.11.2010 r., sygn. K 27/09;</p> <p>4. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7)">art. 4 i 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>, poprzez:</p> <p>- brak obiektywizmu przejawiający się w pomijaniu i nieuwzględnieniu dowodów oraz okoliczności korzystnych dla obwinionego przemawiających za uniewinnieniem oraz uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść obwinionego;</p> <p>- dowolną, sprzeczną z zebranym materiałem dowodowym, pobieżną i wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszającą zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, a w konsekwencji pominięcie istotnych okoliczności dotyczących legalności oznakowania oraz jego zgodności z aktualnym stanem prawnym.</p> <p>Mając na uwadze podniesione zarzuty obwiniony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie od zarzucanego mu wykroczenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obwinionego nie odniosła oczekiwanego rezultatu.</p> <p>W art. 92 k.w. ustanowiono odpowiedzialność m.in. za niestosowanie się do znaków lub sygnałów drogowych. Przedmiotem ochrony tego przepisu jest porządek i bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że nie stanowi wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. niepodporządkowanie się dyrektywie płynącej ze znaku drogowego ustawionego przez podmiot nieuprawniony, bez zachowania obowiązującej procedury. Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. jest bowiem legalny charakter tego znaku (tak R. A. Stefański: Wykroczenia drogowe. Komentarz, Kraków 2005, s. 397, teza 23 do art. 92; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 kwietnia 2008 r., III KK 445/07, LEX nr 393935; z dnia 14 czerwca 2013 r., IV KK 140/13, LEX nr 1328043; z dnia 24 kwietnia 2013 r., IV KK 99/13, LEX nr 1319269). Obwiniony tę właśnie legalność ustawienia znaków zakwestionował, co skutkowało koniecznością przeanalizowania zagadnienia legalności ustawienia znaków oznaczających początek i koniec postoju taksówek. Autor apelacji starał się przekonać, że dokumentacja dostarczona sądowi pierwszej instancji nie była pełna i stąd wywodził niemożności jednoznacznego ustalenia, czy znak, do którego miał się nie zastosować był legalny, czy też nie. Warto równocześnie zauważyć, że sąd a quo rozstrzygał kwestię możliwości zatrzymania się obwinionego kierowanym przez niego pojazdem mechanicznym w konkretnym miejscu nie w związku z naruszeniem zakazu wynikającego ze znaku B-36 (zakaz zatrzymywania się), jakkolwiek ten znak również w tym miejscu obowiązywał. Sąd odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy o projekt organizacji ruchu zatwierdzony w dniu 9 września 2011 roku, albowiem to z tego projektu wynika zezwolenie na ustawienie znaków oznaczających postój taksówek przy <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>. W istocie, kiedy dostarczono ten projekt okazało się, że przeniesienie znaków oznaczających postój taksówek miało charakter czasowy, albowiem projekt ten został nazwany „projektem czasowej zmiany organizacji ruchu”, a przewidywany czas jego obowiązywania został określony do 31 października 2011 roku. To właśnie w tym zakresie nowych okoliczności należało udzielić odpowiedzi na pytanie, czy późniejszy projekt zmiany organizacji ruchu z kwietnia 2016 roku należy ocenić jako projekt legalizujący znaki postoju taxi, które de facto nie powinny obowiązywać od 1 listopada 2011 roku do kwietnia 2016 roku, albowiem w tym czasie projekt czasowej zmiany organizacji ruchu nie obowiązywał. Zdaniem sądu odwoławczego, zważając na zakres dokonywanych uzgodnień i objęcie nimi całego zakresu oznakowania znakami drogowymi za legalny należy uznać projekt organizacji ruchu -stały – „wprowadzający oznakowanie pionowe związane z funkcjonowaniem postoju taksówek przy ulicy <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span>” , który wyraźnie i jednoznacznie określa cel, zakres, obiekt i adres oznakowania pionowego, w tym tego, do którego nie dostosował się obwiniony.</p> <p>Niedostosowanie się do postawionego legalnie znaku drogowego powoduje potencjalną odpowiedzialność za wykroczenie z art. 92 § 1 kw. Nie rozwijając kwestii zdatności do ponoszenia odpowiedzialności za czyny karalne należy odrzucić zarzuty apelacji oznaczone numerami II. I III., albowiem nie mają one żadnego związku z kwestionowanym przez obwinionego stanem faktycznym. Nie dość na tym, właśnie zakwestionowanie faktów powoduje, że zarzuty obrazy prawa materialnego ocenić należało jako bezzasadne w stopniu oczywistym.</p> <p>W tym miejscu należy przypomnieć, iż o ile Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 października 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach (Dz.U. z 2022 r., poz. 2377) wprowadziło zmiany w zakresie ustawienia przedmiotowych znaków, to zgodnie z § 2 tego rozporządzenia znaki drogowe niespełniające warunków określonych m.in. w pkt 5.2.19 (D-19 – postój taksówek) czy 5.2.20 (D-20 – koniec postoju taksówek) załącznika nr 1 do rozporządzenia zmieniającego w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach, w § 1 w brzmieniu nadanym tym rozporządzeniem mogą pozostać w organizacji ruchu na drogach do czasu ich eksploatacyjnego zużycia.</p> <p>Wymaga również podkreślenia, iż znaki drogowe D-19 oraz D-20 zlokalizowane na ul. <span class="anon-block">(...)</span> w m. <span class="anon-block">Ł.</span> umieszczone są w istocie na drodze publicznej – ulicy gminnej <span class="anon-block">(...)</span> położonej w granicach administracyjnych miasta <span class="anon-block">Ł.</span>. W związku z powyższym należy zauważyć, iż zarządcą wymienionej drogi stosownie do dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850140060" title="Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 1985 r. Nr 14, poz. 60 (art. 19;art. 19 ust. 2;art. 19 ust. 2 pkt. 4)">art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych</a> (Dz.U.2025.889 t.j. ze zm.) jest in concreto Burmistrz <span class="anon-block">Ł.</span>, zaś organem zarządzającym ruchem (na drogach gminnych) w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 10;art. 10 ust. 5)">art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym</a> (Dz.U.2024.1251 t.j. ze zm.) jest Starosta <span class="anon-block">(...)</span>. Należy zauważyć, iż stosownie do przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031771729" title="Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem - Dz. U. z 2003 r. Nr 177, poz. 1729 ()">Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem</a> (Dz.U. 2017.784 t.j. ze zm.) starosta jako organ zarządzający ruchem zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu (§ 3 ust. 1 pkt 3). Jak wynika z akt sprawy projekt zmiany organizacji ruchu – stały – z kwietnia 2016 roku został zatwierdzony przez właściwy organ.</p> <p>W związku z powyższym stwierdzić należy, iż brak było podstaw do twierdzenia, że znaki D-19 oraz D-20 zostały zainstalowane na ul. <span class="anon-block">(...)</span> w m. <span class="anon-block">Ł.</span> w sposób nielegalny, a nadto, że wobec nowelizacji przepisów bezprawnie nie dokonano ich modyfikacji. W związku z powyższym nie sposób dopatrzyć się również naruszenia zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, skoro czyn przypisany obwinionemu w sposób oczywisty wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw, zaś sam znak, do którego nie zastosował się obwiniony ma charakter legalny.</p> <p>W ocenie Sądu odwoławczego jako chybiony jawi się również zarzut dotyczący braku obiektywizmu, który zdaniem obwinionego miał polegać na pominięciu i nieuwzględnieniu dowodów oraz okoliczności korzystnych dla obwinionego przemawiających za jego uniewinnieniem, albowiem w realiach przedmiotowej sprawy nie sposób dopatrzeć się tego rodzaju dowodów. Należy zauważyć, iż materiał dowodowy w postaci: zeznań świadka, wyjaśnień obwinionego, dokumentacji fotograficznej, nagrania wideo, dokumentacji uzyskanej z Urzędu Miejskiego w <span class="anon-block">Ł.</span>, w tym: projektu zmiany organizacji ruchu (stałego) z kwietnia 2016 r. oraz projektu zmiany organizacji ruchu (czasowego) z sierpnia 2011 r. (zatwierdzonego we wrześniu 2011 r.) pozostają we wzajemnej koincydencji i w sposób oczywisty przesądzają o sprawstwie i winie obwinionego, jednocześnie nie ujawniając żadnych okoliczności, które mogłyby przesądzić o uniewinnieniu obwinionego. Niewątpliwie obwiniony zignorował znak drogowy wskazany w zarzucie, ale i również ten sygnalizujący obowiązek zakazu zatrzymywania się, pod tarczą którego zamontowano przecież znak D-19.</p> <p>Wymaga podkreślenia, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, jeśli tylko: a) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, b) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego[tu obwinionego], c) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. W konsekwencji powyższych rozważań stwierdzić należy, że nie sposób dopatrzyć się uchybień natury procesowej wskazywanych przez apelującego, które miały pojawić się na etapie dokonywanej przez Sąd meriti oceny dowodów. Zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> może być skuteczny tylko wówczas, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszył powyższe zasady, czego skarżący, w realiach niniejszej sprawy jednak nie wykazał, ograniczając się jedynie do podnoszenia, iż znaki D-19 „postój taksówek” oraz D-20 „koniec postoju taksówek” zainstalowane zostały wbrew obowiązującym procedurom.</p> <p>Dlatego też, nie podzielając zarzutów środka odwoławczego, a nadto nie dostrzegając powodów do reformacji orzeczenia z urzędu, zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, prostując jedynie oczywistą omyłkę pisarską w nim zawartą, poprzez zmianę daty czynu przypisanego obwinionemu, tj. z dnia 26 czerwca 2024 r. na dzień 20 czerwca 2024 r. Taka zmiana była możliwa, albowiem całe postępowanie dotyczyło konkretnego zdarzenia historycznego, które miało miejsce w dniu 20 czerwca 2024 roku. Wskazanie błędnej daty czynu należało zatem traktować jako wynik oczywistej omyłki pisarskiej.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art.636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1;art. 118 § 2)">art. 118 § 1 i 2 kpw</a> w zw. z § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.U.2017.2467 tj. ze zm.) obwinionego <span class="anon-block">X. D.</span> obciążono zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł.</p> </div>