II GZ 471/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. B. na zarządzenie Przewodniczącego V Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1466/11 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie stwierdzenia naruszenia prawa przy wydaniu decyzji o przyznaniu pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 12 lipca 2011 r. Przewodniczący Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał K. B. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi wniesionej na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]. Na powyższe zarządzenie skarżący K. B. wniósł zażalenie. W jego treści wskazał, iż to organ administracji powinien ponieść koszty sądowe z uwagi na fakt, że przy rozpoznawaniu sprawy organ popełnił liczne błędy, a jego działania doprowadziły skarżącego do bankructwa. Skarżący wniósł ponadto o zwolnienie go od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przewiduje generalną zasadę ponoszenia przez strony kosztów sądowych związanych z ich udziałem w sprawie – art. 199 ustawy. Uszczegółowieniem tej zasady jest art. 214 § 1 powołanego aktu, nakładający obowiązek uiszczenia kosztów sądowych, a więc między innymi opłaty sądowej, która obejmuje wpis i opłatę kancelaryjną, na tego kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Przepis art. 239 cytowanej ustawy zawiera katalog stron zwolnionych od obowiązku uiszczania kosztów sądowych i są to: strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej; dotyczących osób bezrobotnych; chorób zawodowych i związanych z nimi świadczeń, z zakresu pracy i stosunków służbowych a także z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz obowiązku obrony. Nie mają również obowiązku uiszczania kosztów prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka, kurator strony wyznaczony przez sąd dla danej sprawy oraz strona, której przyznano prawo pomocy. Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy dowodzi, iż Skarżący nie należy do żadnej z wymienionych powyżej kategorii stron zwolnionych z konieczności ponoszenia kosztów sądowych, w tym nie jest on stroną której przyznano prawo pomocy. Skarżący nie kwestionuje również prawidłowości zarządzenia oraz kwoty w nim wskazanej jaką zobowiązany jest uiścić w związku z wniesioną przez siebie skargą. Na marginesie zauważyć należy, że zgodnie z art. 254 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkich sądów administracyjnych w których sprawa się toczy lub ma się toczyć. Tym samym wniosek Skarżącego sformułowany w zażaleniu błędnie został skierowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zauważyć również należy, że Sąd pierwszej instancji podjął kroki celem ustalenia intencji skarżącego co do sformułowanego w zażaleniu żądania oraz przesłał stronie formularz niezbędny do prawidłowego nadania biegu wnioskowi o przyznanie prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.