I SA/Łd 463/18

SENTENCJA Dnia 8 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. i P. B. o wtrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. B. i P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 roku p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE K. B. i P. B. zaskarżyli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. w przedmiocie: zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2015 r. W skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, wskazując, iż P. B. obecnie jest bezrobotny i nie posiada środków na spłatę spornej kwoty. Ponadto jest osobą niepełnosprawną, a prowadzona szkoła była dla niego jedynym źródłem utrzymania i próbą samodzielnego, niezależnego funkcjonowania w społeczeństwie. Obecnie jest na utrzymaniu matki, która z emerytury w kwocie 1 900. zł musi pokryć wydatki związane z leczeniem i opłacić własne potrzeby zdrowotne. Otrzymywana obecnie dotacja i niewielkie czesne płacone przez uczniów z trudnością wystarcza na pokrycie bieżącej działalności szkoły w Z.. W ostatnich latach zlikwidował szkoły prowadzone w innych miastach. Konsekwencje egzekucji kwoty 12 357,24 zł wraz z odsetkami mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot tej kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji, a także wpłynąć na znaczne pogorszenie stanu zdrowia skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. w szczególności postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04). Podkreślić należy przy tym, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wykonania decyzji. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05). Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wskazali bowiem żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności rozpoznawany wniosek nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych skarżących, w szczególności K. B.. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Nie można zatem ocenić, czy rzeczywiście skarżący nie dysponują środkami pieniężnymi pozwalającymi ponieść ewentualny ciężar spornej opłaty, i że ewentualna zapłata owej kwoty może narazić go na trudne do odwrócenia skutki. Nie można nadto pominąć, iż nawet jeżeli dojdzie do wszczęcia wobec strony skarżącej postępowania egzekucyjnego, nie jest ona pozbawiona możliwości normalnej, codziennej egzystencji. W art. 8–10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) ustawodawca wyłączył bowiem spod egzekucji składniki majątkowe, w tym środki na utrzymanie, gwarantując tym samym zobowiązanym i członkom ich rodzin minimum egzystencji, obejmującej tzw. koszyk produktów i usług zapewniających człowiekowi jego normalne potrzeby biologiczne i społeczne. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości okoliczność, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty stosowną argumentacją, którą sąd mógłby poddać analizie. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. ake.