II SA/Łd 728/18

SENTENCJA Dnia 23 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędzia WSA Joanna Tarno, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2018 roku sprawy ze skargi Zakładu A w K. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty stałej za odprowadzenie ścieków do ziemi p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.bł. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...], znak: [...], Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w P. określił dla Zakładu A za okres 1 stycznia 2018 r.- 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 2 246,00 zł, za odprowadzenie mieszaniny ścieków pochodzących z własnej Stacji Uzdatniania Wody w porze deszczowej i bezdeszczowej do ziemi. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w P. na podstawie przepisu art. 271 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566) ustalił, w formie informacji rocznej, dla skarżącej za okres 1 stycznia 2018 r. - 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą w wysokości 2 246,00 zł, za odprowadzenie wskazanej na wstępie mieszaniny ścieków. W dniu 8 maja 2018 r. skarżąca złożył reklamację, w której nie zgodziła się z wysokością opłaty za odprowadzenie ścieków w porze deszczowej i bezdeszczowej ustaloną w powołanej informacji rocznej. Podniosła przy tym, że w szczególności nie zgadza się z wysokością opłaty stałej za usługi wodne, gdyż do wyliczenia opłaty za ścieki przyjęto najwyższe wartości, które działają na niekorzyść strony postępowania, ustalając najwyższe możliwe opłaty. Ponadto skarżąca zakwestionowała sposób wyliczenia przyjętego okresu rozliczeniowego. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w P. nie uznał reklamacji skarżącej, podkreślając, że w świetle art. 271 ust. 5 Prawo wodne wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażonej w m3/s. W konsekwencji w drodze powołanej na wstępie decyzji z dnia [...] organ określił skarżącej wskazaną opłatę w wysokości 2 246,00 zł. Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w P. wniósł Zakład A, jednocześnie zwracając się o ponowne ustalenie opłaty stałej zgodnie z wymogami obowiązującej ustawy Prawo wodne. W uzasadnieniu skargi zostały powtórzone zarzuty przedstawione w reklamacji z dnia 8 maja 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podkreślając, że skarga na powyższą decyzję została wniesiona w dniu 22 czerwca 2018 r., podczas gdy jej doręczenie nastąpiło w dniu 22 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem (art. 58 § 3 zd. 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki, w dniu 22 maja 2018 r. Skargę na przedmiotową decyzję skarżąca nadała w placówce pocztowej w dniu 22 czerwca 2018 r. (vide: data stempla pocztowego na kopercie), a zatem po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie termin ten upłynął bowiem z dniem 21 czerwca 2018 r. W tej sytuacji skargę jako wniesioną po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., należało odrzucić jako niedopuszczalną. Okoliczność ta uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi i tym samym odniesienie się do zarzutów skarżącej w niej zawartych. Jednocześnie należy wyjaśnić, że termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym i nie podlega on w żadnym wypadku skracaniu, ani przedłużaniu. Nie ma także przy tym znaczenia, że uchybienie terminu było tylko jednodniowe. Sąd natomiast ma obowiązek z urzędu oceniać zachowanie terminu do wniesienia skargi. W przypadku przekroczenia terminu do wniesienia skargi, jego przywrócenie jest możliwe wyłącznie na wniosek strony, stosownie do art. 86 § 1 i art. 87 § 1-5 p.p.s.a. Jednakże strona takiego wniosku w niniejszej sprawie nie złożyła. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 zd. 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. a.tp.