II SA/Wa 2533/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2021 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] działając na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 288, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą zaopatrzeniową", odmówił wyłączenia stosowania wobec K.O.( skarżący) art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Pan K.O.wnioskiem z dnia [...] stycznia 2020 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. We wniosku Pan K.O. wskazał, że służbę w resorcie spraw wewnętrznych rozpoczął w dniu [...] stycznia 1977 r. odbywając zasadniczą służbę wojskową w Wojskach Ochrony [...] w S.. Od dnia [...] kwietnia 1977 r. ww. służył w Batalionach Centralnego [...] Komendy Stołecznej Milicji Obywatelskiej, a następnie w 1980 r. rozpoczął pracę w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w E. na stanowisku Kierownika Grupy Ruchu [...]. Z dniem [...] czerwca 1987 r. na wniosek ówczesnego naczelnika wnioskujący został przeniesiony na stanowisko [...] Wydziału Polityczno-Wychowawczego Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w E. Do obowiązków ww. należało szeroko pojmowane upowszechnianie kultury i sportu wśród funkcjonariuszy i ich rodzin. Były funkcjonariusz organizował turnieje sportowe w grach zespołowych, zbiorowe wyjścia do teatru, a także niedzielne poranki filmowe dla dzieci funkcjonariuszy. Skarżący podniósł, że pełniąc służbę w ww. wydziale nie prowadził żadnej działalności politycznej w stosunku do funkcjonariuszy, obywateli lub związków wyznaniowych. Po przejściu pozytywnej weryfikacji ww. piastował stanowisko [...] Komisariatu Policji w S., a następnie [...] Sekcji Prewencji w Komendzie Powiatowej Policji w K. Wnioskujący nadmienił, że w 2004 r. za sumienne pełnienie obowiązków służbowych został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi. W 2007 r. ze względu na stale pogarszający się stan zdrowia były funkcjonariusz odszedł na emeryturę. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji organ wskazał, że Pan K.O. został zwolniony ze służby w Komendzie Powiatowej Policji w K. w dniu [...] lutego 2007 r. i ma ustalone prawo do emerytury i renty inwalidzkiej, których wysokość ustalono z uwzględnieniem odpowiednio art. 15c, art. 22a ustawy zaopatrzeniowej, przy czym wypłacana jest emerytura jako świadczenie korzystniejsze. Zgodnie z informacją przekazaną przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] marca 2017 r., wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, w okresie od dnia [...] czerwca 1987 r. do dnia [...] marca 1990 r., tj. przez okres 2 lat i 9 miesięcy, podczas gdy całkowity okres służby ww. wynosi 28 lat, 10 miesięcy i 1 dzień. Do wysługi emerytalnej zaliczono okres zasadniczej służby wojskowej trwający 2 miesiące i 18 dni. Z kopii kompletnych akt osobowych o sygn. IPN [...], przekazanych pismem z dnia [...] marca 2020 r. (znak: [...]) przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie wynika, aby Pan K.O. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. (znak: [...]) przekazał informacje dotyczące przebiegu służby Pana K. O. W jego opinii Pan K.O. po dniu 12 września 1989 r. w sposób poprawny wywiązywał się z obowiązków służbowych. W sporządzonej informacji dotyczącej przebiegu służby wskazano, że zainteresowany pełnił służbę na różnych stanowiskach, a przez przełożonych był postrzegany jako funkcjonariusz zdyscyplinowany, sumienny i dyspozycyjny. Ponadto był wielokrotnie wyróżniany nagrodami pieniężnymi. Równocześnie wskazano, że w toku pełnionej służby ww. wstrzymano dodatek służbowy (1994 r.) ze względu na słabe wyniki "w pracy operacyjno - wykrywczej" w latach 1993-1994, a także w 2001 r. ww. obniżono dodatek służbowy, z uwagi jak wskazano, na trudności w realizacji obowiązków służbowych wynikających z "braku koncentracji na stanowisku oraz nieumiejętnego korzystania z nabytej wiedzy ogólnej i zawodowej". W analizowanych materiałach nie stwierdzono kar dyscyplinarnych. Poinformowano również, że w zgromadzonym w sprawie materiale brak jest dokumentów potwierdzających udział Pana K.O. w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie życia i zdrowia. Minister wskazał, że art. 8 a ustawy zaopatrzeniowej w pierwszym rzędzie nakłada na organ obowiązek weryfikacji spełnienia przez stronę przesłanek formalnych określonych w ust. 1 pkt 1 i 2 tego przepisu. Powyższe przesłanki są nieostre, co oznacza, że intencją ustawodawcy było zagwarantowanie uprawnionemu organowi możliwości indywidualnego podejścia do każdej sprawy poprzez wprowadzenie uznania administracyjnego. Organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, wszelako z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Dodatkowo organ winien ocenić powyższą przesłankę w aspekcie proporcjonalnym, tj. w porównaniu stosunku służby na rzecz totalitarnego państwa do całości okresu służby byłego funkcjonariusza. Oznacza to, że obok oceny czy dany okres czasu może być uznany jako "krótkotrwały" w ujęciu ogólnym, powinien on być także oceniony abstrakcyjnie, jako stosunek tego czasu do całego okresu służby. Krótkotrwałość jest bowiem pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak oparłszy się na wykładni językowej należy stwierdzić, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością. Organ nadmienił, że również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.). Analizując drugą z przesłanek formalnych, Minister wskazał, że rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która winna być każdorazowo oceniana indywidualnie. Analogicznie, w oparciu o wykładnię językową, zdaniem organu, należy wskazać, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy – przyjętych na siebie obowiązków. Również ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie. Postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, nie tylko w zakresie podejmowania i nienagannej realizacji zadań obligatoryjnych, ale także wykazywania inicjatywy i realizowania obowiązków dodatkowych. Minister podkreślił , że zawarty w tym warunku zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" ocenić należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza. Podsumowując, zadaniem organu jest stwierdzenie, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego ww. przesłanki można uznać za spełnione, oraz ustalenie, czy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Organ wskazał, że prawidłowość powyższego wywodu, zdaniem organu, wynika z faktu, że "szczególnie uzasadniony przypadek" znalazł się w ustawie obok dwóch pozostałych przesłanek. Oznacza to, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne. Organ powołał się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19, w którym NSA wyjątkowo ugruntował użyty w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej powyższy zwrot stwierdzając, że: "(...) ustawodawca nie wskazał trzech odrębnych przesłanek określającej treść normy materialnoprawnej podlegającej zastosowaniu, lecz jedną przesłankę »szczególnie uzasadnionych przypadków«, którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia". Organ przywołał również fragment powyższego wyroku NSA z którego wynika ,że przy podejmowaniu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawach prowadzonych na podstawie ww. przepisu: "(...) unormowanie zawarte w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej należy wykładać jako dany przez ustawodawcę organowi administracji publicznej instrument służący wszechstronnemu zbadaniu sprawy określonego funkcjonariusza w celu zweryfikowania, czy funkcjonariusz ten objęty ustawowym domniemaniem »służby na rzecz totalitarnego państwa« jest w istocie osobą, której wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego powinna być ustalana na podstawie restrykcyjnych przepisów znajdujących aksjologiczne uzasadnienie wyłącznie do tych osób, które angażowały się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji i których prawa - z tego właśnie względu - zostały nabyte niesłusznie z perspektywy aksjologii demokratycznego państwa prawnego" . Przechodząc do realiów niniejszej sprawy organ wskazał, że całkowity okres służby strony wynosi 28 lat, 10 miesięcy i 1 dzień. W sytuacji, w której służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat i 9 miesięcy, to zdaniem organu nie można mówić tutaj o krótkotrwałej służbie pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. Ponad dwuipółletni okres wykonywania zadań i obowiązków nie może być uznany za tymczasowy. Pan K.O. w sposób kompleksowy zapoznał się ze specyfiką pełnionej służby. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka stypizowana w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. W zakresie analizy spełnienia przesłanki uwzględnionej w art. 8 a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej należy wskazać, iż organ nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez ww. w trakcie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r. Pomimo wskazania przez Komendanta Głównego Policji wstrzymania oraz obniżenia dodatku służbowego w trakcie pełnienia służby, to w ocenie organu pozostałe dokumenty zgromadzone w sprawie nie zawierają treści, które mogłyby podawać w wątpliwość rzetelność służby wnioskodawcy. W kontekście analizy wystąpienia w przedmiotowej sprawie szczególnego przypadku organ wskazał, że z dokumentacji przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wynika, iż ww. był przewodniczącym Komisji Rewizyjnej Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej (Ankieta personalna, karta [...], sygn. akt IPN [...] 0). Zdaniem organu nie sposób zakwestionować fakt, by przynależność do Związku [...] Młodzieży Polskiej nie była zindywidualizowanym zaangażowaniem się w działalność typowo charakteryzującą ustrój państwa totalitarnego. Skoro wnioskodawca przystąpił do ZSMP, a także pełnił w niej funkcję [...], to niewątpliwie identyfikował się z realizowanymi przez ten ustrój zadaniami i funkcjami, zaś jego aktywność zawodowa nie ograniczała się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w aparacie organizacyjnym państwa totalitarnego. Postawa związana z pełną świadomością aktywnego uczestnictwa w strukturach Służby Bezpieczeństwa, w ocenie organu nie kwalifikuje sprawy jako szczególnie uzasadniony przypadek. Skargę na powyższe rozstrzygniecie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania decyzji na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, w terminie określonym przez Sąd, wyłączającej stosowanie wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy. Wnosił o dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodów uzupełniających z dokumentów w celu udokumentowania okoliczności pominiętych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym a mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazał ,ze doszło do skorygowania okresu pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa do 2 lat 5 miesięcy i 6 dni. Podkreślił, że pełnił służbę z narażeniem życia i zdrowia i podał tego przykłady Nie zgodził się z Ministrem, że w jego sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, gdyż ogólna wysługa lat służby skarżącego w resorcie spraw wewnętrznych wynosi 30 lat i 19 dni w tym okres określony w art. 13 b ustawy trwał 2 lata, 5 miesięcy i 6 dni co skarżący wskazał we wniosku do Ministra z [...] stycznia 2020r. (załącznik nr 7) a co stanowi 7,47 % okresu pracy w Wydziale Polityczno - Wychowawczym do 92,53 % pozostałej służby skarżącego w resorcie. Zatem okres ten, zdaniem skarżącego, należny jednoznacznie zaliczyć do "krótkotrwałej służby. Podkreślił ,że Wydziały Polityczno — Wychowawcze Wojewódzkich Urzędów Spraw Wewnętrznych nigdy nie były w strukturach Służby Bezpieczeństwa o czym Minister doskonale powinien wiedzieć . W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga ma usprawiedliwione podstawy. Sąd na wstępie wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, z uwagi wyłącznie na zgodność z prawem wydanych decyzji postanowień czy aktów administracyjnych. Sąd, zgodnie z art. 134 P.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, z zastrzeżeniem art. 57a. W zaskarżonej decyzji Minister zawarł argumenty na uzasadnienie odmowy wyłączenia stosowania w stosunku do skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej gdyż doszedł do wniosku, że nie spełnia ona przesłanki o której mowa w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej, a jej przypadek nie jest "szczególnie uzasadniony". Organ dokonując oceny stanu faktycznego w niniejszej sprawie powołał się również na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazując ,że przy ocenie tego typu spraw należy mieć na uwadze stanowisko NSA zawarte w tych orzeczeniach, jednak w ocenie Sądu nie zastosował się do przedstawionej wykładni. Rozważania w tej sprawie należy poprzedzić stwierdzeniem, że Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyrokach: z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19, z dnia z 21 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1669/19 i z dnia 14 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2514/19 stwierdził, że przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej należy wykładać jako dany przez ustawodawcę organowi administracji publicznej instrument służący wszechstronnemu zbadaniu sprawy określonego funkcjonariusza w celu zweryfikowania, czy funkcjonariusz ten, objęty ustawowym domniemaniem "służby na rzecz totalitarnego państwa", jest w istocie osobą, która angażowała się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji i którego prawa - z tego właśnie względu - zostały nabyte niesłusznie z perspektywy aksjologii demokratycznego państwa prawnego. Użyty w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej zwrot "ze względu na" ukierunkowuje zatem na pewne istotne okoliczności mogące mieć znaczenie dla ustalenia zaistnienia "szczególnie uzasadnionych przypadków", którymi to okolicznościami są: krótkotrwała służba przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Ustawodawca nie ograniczył się do wskazania kryteriów "krótkotrwała służba przed dniem 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", lecz kryteria te powiązał z przesłanką "szczególnie uzasadnionych przypadków", a zatem wyraźnie wyodrębnił przesłankę "szczególnie uzasadnionych przypadków", co w konsekwencji nie daje podstaw do przyjmowania, że wprowadził do tekstu ustawy nieostry zwrot "szczególnie uzasadnionych przypadków" po to tylko, by utożsamić go z kryteriami "krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", skoro skutek taki mógłby osiągnąć rezygnując z odwoływania się do "szczególnie uzasadnionych przypadków". Ponadto "krótkotrwała służba przed dniem 31 lipca 1990 r." oraz "rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia" nie stanowią oddzielnych samoistnych przesłanek, ponieważ przez zwrot "ze względu na" dookreślają one treść "szczególnie uzasadnionych przypadków", ułatwiając obalenie domniemania służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu. W konsekwencji brak spełnienia któregoś z kryteriów wskazanych w punktach 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy nie wyłącza automatycznie możliwości spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków", lecz wymaga zbadania, czy służba określonej osoby, mimo że nie była "krótkotrwałą służbą przed dniem 31 lipca 1990 r.", bądź nie charakteryzowała się "rzetelnym wykonywaniem zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań, czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma - z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego - żadnych konotacji negatywnych. W tym drugim przypadku dopuszczalne jest przyjęcie, że wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu (szerzej na ten temat w powołanych wyrokach). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Organ w zaskarżonej decyzji przyjął ,że służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa nie była służbą krótkotrwałą, którego to stanowiska Sąd orzekający w tej sprawie nie podziela ,gdyż okres 2 lat i 9 miesięcy w stosunku do całkowitego okresu służby ww., który wynosi 28 lat, 10 miesięcy i 1 dzień zarówno w ujęciu bezwzględnym jako długość służby na rzecz państwa totalitarnego jaki i w ujęciu proporcjonalnym należy uznać za krótkotrwały. Wskazać również należy zgodnie z wyżej przedstawiona wykładnią, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest kwestia charakteru służby pełnionej na rzecz totalitarnego Państwa, gdyż nawet niespełnienie przesłanki krótkotrwałości służby nie wyłącz możliwości zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Organ odstąpił od oceny tego, czy w okresie od dnia [...] marca 1987r. do [...] marca 1990 r. wymieniony realizował zadania charakteryzujące totalitarny ustrój, czy też zwykłe, standardowe działania podejmowane w służbie publicznej, tj. na rzecz państwa jako takiego w ramach służby publicznej. Jak wyjaśnił NSA w powołanym wyroku o sygn. akt I OSK 1895/19, należy poddać wszechstronnemu zbadaniu sprawę określonego funkcjonariusza w celu zweryfikowania, czy funkcjonariusz ten objęty ustawowym domniemaniem "służby na rzecz totalitarnego państwa" jest w istocie osobą, której wysokość świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego powinna być ustalana na podstawie restrykcyjnych przepisów znajdujących aksjologiczne uzasadnienie wyłącznie do tych osób, które angażowały się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji i których prawa – z tego właśnie względu – zostały nabyte niesłusznie z perspektywy aksjologii demokratycznego państwa prawnego. Powyżej wskazane okoliczność niewątpliwie należało ocenić, czego organ nie uczynił, przez pryzmat szczególnie uzasadnionego przypadku. W tym miejscu warto podkreślić ,że w zaskarżonej decyzji jasne jest stanowisko organu, co do oceny rzetelności służby skarżącego. Organ przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że z informacji udzielonych przez Komendanta Głównego Policji wynika, iż skarżący po 12 września 1989 r. w sposób poprawny wywiązywał się z obowiązków służbowych., a sam organ wskazał, że nie ma podstaw do kwestionowania rzetelności służby skarżącego. Organ co prawda powołał się na fragmenty dokumentacji przekazanej przez Instytut Pamięci Narodowej- Komisje Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu ,z której wynika ,ze skarżący był [...] Komisji Rewizyjnej Związku [...] Młodzieży Polskiej. Powołanie się jedynie na fragment ankiet personalnych oraz przynależność do ZSMP, w ocenie Sądu, nie świadczy, że skarżący wykonując swoje zadania służbowe angażowała się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji. Same fragmenty ankiet personalnych nie świadczą bowiem jeszcze o działaniach zmierzających do budowy państwa totalitarnego i nie mogą zdaniem Sądu świadczyć przeciwko uznaniu sprawy za szczególnie uzasadniony przypadek. Na zakończenie należy odnotować, że w dniu 16 września 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów, po rozpoznaniu w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zagadnienia prawnego w sprawie o sygn. akt III UZP 1/20, podjął uchwałę o następującej treści: Kryterium "służby na rzecz totalitarnego państwa", określone w art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, powinno być oceniane na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w tym także na podstawie indywidualnych czynów i ich weryfikacji pod kątem naruszenia podstawowych praw i wolności człowieka. Poczynione uwagi prowadzą do wniosku, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał błędnej wykładni przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy i w ten sposób naruszył art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ będzie zobowiązany dokonać wnikliwej oceny ponad 28- letniej służby skarżącego, ocenić charakter służby oraz warunki jej pełnienia, a następnie rozważyć czy w świetle zaprezentowanej przez Sąd wykładni art. 8a ust. 1 ustawy o zaopatrzeniowej, w sprawie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym przypadkiem, pozwalającym pozytywnie załatwić wniosek strony. Uzasadnienie decyzji powinno być wyczerpujące, tak aby strona nie miała wątpliwości, dlaczego Minister rozstrzygnął w taki, a nie w inny sposób. W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.