II SAB/Łd 113/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 października 2021 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę [...] w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. dc UZASADNIENIE Pismem z dnia 23 kwietnia 2021 r. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie przez Starostę [...] postępowania w sprawie znak: [...], dotyczącej ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w Z., w obrębie [...], oznaczoną jako działka numer 162/5. W odpowiedzi na skargę Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla Prezydenta Miasta Z., polegającej na przebudowie skrzyżowania ulic: A., B. oraz C. w Z. Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna z dniem 24 kwietnia 2019 r. Decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 19 lipca 2019 r. Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania za wspomnianą nieruchomość. Stronami przedmiotowego postępowania są A. Sp. z o.o. i Prezydent Miasta Z. Dalej organ wyjaśnił, że po zgromadzeniu materiału dowodowego, w tym m.in. operatu szacunkowego określającego wartość przedmiotowej nieruchomości, Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w dniu [...]r. wydał decyzję ustalającą odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość. Następnie w dniu 24 kwietnia 2020 r. A. Sp. z o.o. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...], uznając, że kwota odszkodowania jest rażąco zaniżona. Z kolei decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Akta sprawy zostały zwrócone w dniu 6 października 2020 r. W dalszej kolejności Starosta [...] pismami z dnia 10 września 2020 r. i 21 października 2020r. wystąpił do rzeczoznawcy majątkowego o przedłożenie opinii, w formie operatu szacunkowego, uwzględniającej wszystkie uwagi i zarzuty przedstawione w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. W dniu 24 listopada 2020 r. rzeczoznawca majątkowy wystąpił z prośbą o przedłużenie terminu na złożenie operatu szacunkowego do 6 grudnia 2020 r. w związku ze złożeniem wniosku do Wydziału Urbanistyki Urzędu Miasta Z. o wydanie zaświadczenia odnośnie przeznaczenia spornej nieruchomości. Zaświadczenie to zostało wydane w dniu 11 stycznia 2021 r. W dniu 20 stycznia 2021 r. rzeczoznawca majątkowy A.C. złożyła operat szacunkowy, a pismem z dnia 27 stycznia 2021 r. organ poinformował strony o wpłynięciu operatu szacunkowego i przesłał stronom kopie tego dokumentu celem zapoznania i złożenia ewentualnych uwag. W związku z uwagami wniesionymi przez Prezydenta Miasta Z., Starosta [...] pismem z dnia 7 kwietnia 2021 r. wystąpił do rzeczoznawcy majątkowego o złożenie w sprawie wyjaśnień. Do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę odpowiedź rzeczoznawcy majątkowego jednak nie wpłynęła. Zdaniem organu, uwzględniając okoliczności sprawy, brak jest podstaw do postawienia mu zarzutu przewlekłości postępowania. Podejmowane w sprawie czynności służyły pełnemu i obiektywnemu jej wyjaśnieniu oraz realizowane były bez zbędnej zwłoki. Podejmowane w sprawie działania były niezbędne w celu zebrania kompletnego materiału dowodowego i prawidłowego ustalenia wysokości odszkodowania. Strona skarżąca dwukrotnie, pismami z dnia 30 listopada 2020 r. i 13 kwietnia 2021 r., składała ponaglenie, stawiając organowi I instancji zarzut niewydania decyzji w terminie 30 dni. Jednakże Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] r. uznał ponaglenie za nieuzasadnione, podzielając argumentację organu I instancji, że działania podejmowane w sprawie były celowe i uzasadnione. W ocenie Wojewody [...], organ I instancji działał "wzorcowo", sprawnie i szybko zmierzając do wyjaśnienia zasadniczej okoliczności sprawy. Podobnie w postanowieniu z dnia [...] r. Wojewoda [...] uznał ponaglenie za nieuzasadnione, wskazując, że "ponaglenie nie ma uzasadnionych podstaw", a termin 30 dni, określony w art. 12 ust. 4b ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma charakter instrukcyjny i nie można go interpretować jako "normy nakazującej wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania w tym terminie za wszelką cenę, kosztem naruszenia prawa, np. bez zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego pozwalającego na wydanie orzeczenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sądowa kontrola organów administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania organów w postępowaniach niezakończonych decyzją administracyjną, postanowieniem, innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 i art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."). W przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, Sąd w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Niniejszą sprawę Sąd rozpoznał w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wyjaśnić przy tym należy, że w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. W związku z tym niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania w tym trybie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 września 2021 r. Przedmiotowa sprawa dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania przez Starostę [...], wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w Z., w obrębie [...], oznaczoną jako działka numer 162/5 o pow. 0,1557 ha, w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1474 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych". Dla potrzeb rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy przypomnieć, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art.12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a."). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie podkreśla się, iż przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć prowadzenie sprawy w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. J. P. Tarno [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 70–71), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (zob. J. Borkowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz pod red. B. Adamiak, J. Borkowskiego, Warszawa 2012, str. 239). Przewlekłość postępowania zachodzi, gdy zwłoka w rozpoznaniu sprawy przez organ przekracza rozsądne granice i nie znajduje uzasadnienia w obiektywnych okolicznościach sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1956/12, stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (wyrok dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Dodać należy, że z dniem 1 czerwca 2017 r. ustawodawca zdefinował pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania jako sytuację, w której postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) – art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na to, że oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o następujące kryteria: złożoność sprawy, postawę samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Ke 80/17, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się przy tym, że zanim postępowanie zostanie zakwalifikowane jako postępowanie dotknięte przewlekłością prowadzenia, wymagane jest gruntowne zbadanie sprawy pod wieloma względami, dokonanie szeregu ocen toku czynności procesowych, ustalenie faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania. Elementem obiektywnym będzie upływ kilku terminów załatwienia sprawy, opieszałość w wyznaczaniu i przeprowadzaniu czynności procesowych, które są niezbędne do skonkretyzowania przedmiotu postępowania oraz wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, co można ustalić na podstawie analizy akt sprawy (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Ol 6/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w świetle art. 12 ust. 4b ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych organ wydaje decyzję ustalającą wysokość odszkodowania w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej stała się ostateczną. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie skrzyżowania ulic: A., B. i C. w Z. nastąpiło decyzją z dnia [...] r., która stała się ostateczna w dniu 24 kwietnia 2019 r. W świetle zatem zasady wynikającej z powołanego art. 12 ust. 4b ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przepisu decyzja ustalającą wysokość odszkodowania powinna zatem zostać wydana w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej stała się ostateczną. Jednakże na tle powołanego przepisu w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, który Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, że art.12 ust. 4b ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wyznaczający termin do wydania decyzji o odszkodowaniu, ma charakter normy prawa procesowego, a nie materialnego, co oznacza możliwość jego przedłużenia na zasadzie określonej w przepisie art. 36 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1621/12, dostępny: na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie zauważyć należy, że powołana ustawa w art. 12 ust. 5 odsyła do regulacji zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, co oznacza, że ustalenie stosownego odszkodowania poprzedzone jest sporządzeniem przez rzeczoznawcę majątkowego opinii określającej wartość nieruchomości przejętej na cel publiczny. Nie można przy tym zapominać, że zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających, a więc także w przepisach szczególnych, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Do czasu trwania postępowania nie można zatem zaliczyć opóźnień spowodowanych zarówno koniecznością powołania biegłego jak i sporządzaniem samej wyceny nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1621/12, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Możliwość przedłużenia terminu do wydania decyzji o odszkodowaniu nie zwalnia jednak organu od poinformowania strony w trybie art. 36 § 2 k.p.a. o opóźnieniu w ustaleniu odszkodowania i wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Dokonana przez Sąd w powyższych aspekcie weryfikacja przebiegu przedmiotowego postępowania prowadzi do wniosku, że nie sposób zarzucić organowi administracji prowadzenia postępowania w sposób przewlekły. W szczególności, ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w dniu 19 lipca 2019 r., wyznaczając jednocześnie termin załatwienia sprawy do dnia 18 października 2019 r. z uwagi na konieczność powołania rzeczoznawcy majątkowego i sporządzenia operatu szacunkowego. W dniu 9 września 2019 r. powołano rzeczoznawcę, operat został doręczony organowi w dniu 11 października 2019 r. Następnie rzeczoznawca majątkowy został wezwany do złożenia wyjaśnień dotyczących operatu szacunkowego pismem Starosty [...], wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia 17 października 2019 r. Organ jednocześnie wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 17 grudnia 2019 r. Poprawiony operat wraz z wyjaśnieniami rzeczoznawca przedłożył w organie w dniu 31 października 2019 r. W dalszej kolejności pismem z dnia 17 grudnia 2019 r. organ powiadomił strony o zgromadzonym materiale dowodowym w sprawie (art. 10 k.p.a.) i wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 21 stycznia 2020 r. Następnie w dniu 18 grudnia 2019 r. skarżący wniósł zarzuty co do rzetelności wyceny nieruchomości, a organ pismem z dnia 24 grudnia 2019 r. wezwał rzeczoznawcę do ustosunkowania się do stanowiska skarżącego. Z kolei pismem z dnia 21 stycznia 2020 r. organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 9 marca 2020 r. Natomiast w dniu 20 stycznia 2020 r. i 14 lutego 2020 r. wpłynęły do organu wyjaśnienia rzeczoznawcy, a pismem z dnia 6 marca 2020 r. organ zawiadomił strony w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z akatmi sprawy i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 9 kwietnia 2020 r. W dniu [...] r. Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydał decyzję w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość, od której odwołanie wniósł skarżący. Decyzję kasacyjną organu odwoławczego z dnia [...] r. wraz z aktami sprawy Starosta [...] otrzymał w dniu 6 października 2020 r., przy czym już pismem z dnia 10 września 2020 r. organ wyznaczył nowy termin zakończenia sprawy do dnia 21 października 2020 r. i zwrócił się w tym dniu do rzeczoznawcy majątkowego o przedłożenie poprawionego operatu szacunkowego. W dalszej kolejności pismem z dnia 21 października 2020 r. organ ponownie zwrócił się do rzeczoznawcy majątkowego o przedłożenie operatu szacunkowego, wyznaczając jednocześnie nowy termin załatwienia sprawy. Z powodu braku głównego dowodu w sprawie organ wyznaczył kolejne terminy załatwienia sprawy: do dnia 30 listopada 2020 r., a następnie do dnia 28 stycznia 2021 r., podając za każdym razem przyczyny niemożności wydania orzeczenia (pisma z dnia 21 października 2020 r. i z dnia 27 listopada 2020 r.). W dniu 20 stycznia 2021 r. rzeczoznawca przedłożył w organie operat szacunkowy, a pismem z dnia 27 stycznia organ I instancji powiadomił strony o tym fakcie i wyznaczył 14-dniowy termin na zapoznanie się z jego treścią, wyznaczając jednocześnie nowy termin załatwienia sprawy do dnia 8 kwietnia 2021 r. Następnie w dniu 12 lutego 2021 r. Prezydent Miasta Z. złożył zastrzeżenia do operatu szacunkowego, wobec czego w dniu 7 kwietnia 2021 r. organ I instancji zwrócił się do rzeczoznawcy majątkowego o udzielnie wyjaśnień i wyznaczył nowy termin rozpatrzenia sprawy do dnia 8 czerwca 2021 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda [...] uznał za nieuzasadnione ponaglenie złożone przez skarżącą w niniejszej sprawie. Do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę rzeczoznawca majątkowy nie ustosunkował się do zgłoszonych uwag. Analizując powyższe okoliczności kontrolowanej sprawy, w ocenie Sądu, jedyny okres, w którym ewentualnie można byłoby rozważyć możliwość postawienia organowi zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania to okres od 12 lutego 2021 r. (złożenie uwag do operatu szacunkowego przez Prezydenta Miasta Z.) do dnia 7 kwietnia 2021 r. (wezwania rzeczoznawcy do ustosunkowania się do uwag). Niemniej jednak nie budzi wątpliwości fakt, że w tym okresie organ z uzasadnionych przyczyn przedłużał termin do rozpoznania sprawy na podstawie art. 36 § 2 k.p.a., co tym samym wyłącza możliwość skutecznego zarzucenia organowi przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie. Dokonując oceny działania organu w kontekście stanu sprawy, zdaniem Sądu, należy zatem stwierdzić, że podejmowane przez organ czynności zmierzały bezpośrednio do załatwienia przedmiotowej sprawy. Organ podejmował czynności konieczne do wydania decyzji. Wynikały one bowiem z terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności (wyłonienie i działania rzeczoznawcy majątkowego) oraz z czynności podejmowanych przez strony, jak chociażby składane uwagi czy zastrzeżenia do operatu szacunkowego. Co więcej, organ powiadamiał strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Wychodząc z powyższych ustaleń nie sposób uznać za zasadny zarzut prowadzenia przez organ postępowania odszkodowawczego w kontrolowanej sprawie dłużej, niż jest to niezbędne do jej załatwienia. Przeciwnie, Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, podejmował uzasadnione działania, zmierzając do wyjaśnienia okoliczności sprawy mających zasadniczy wpływ na prawidłowość jej rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. is