I SA/Wa 633/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lenart, Sędziowie WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , Protokolant referent Anna Kaczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi "[...]" Wytwórni Konstrukcji Betonowych S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz "[...]" Wytwórni Konstrukcji Betonowych S.A. w [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z [...] stycznia 2021 r Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, dalej "Minister", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej jako "Kpa"), po rozpatrzeniu odwołania "[...]" Wytwórni [...] S.A. w [...] (następcy prawnego Przedsiębiorstwa [...] "[...] "), od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w [...], obręb [...], obejmującego działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, zapisaną w księdze wieczystej nr [...] oraz nabycia prawa własności budynku znajdującego się na tym gruncie - utrzymał ją w mocy. Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący. Wojewoda [...], na podstawie art. 200 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 z późn. zm.), dalej "ugn", decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w [...] prawa użytkowania wieczystego wyżej opisanego gruntu oraz nabycia prawa własności budynku znajdującego się na przedmiotowym gruncie. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 420/17, uchylił obie decyzje. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], wydał decyzję odmowną. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Minister wskazał, że zgodnie z art. 200 ust. 1 ugn grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku [...] stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja uwłaszczeniowa ma charakter decyzji deklaratoryjnej i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl art. 200 ust. 4 tej ustawy, uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. Decyzja potwierdza jedynie istniejący obiektywnie stan faktyczny i prawny. Ziszczenie się pozytywnych przesłanek uwłaszczenia w dniu 5 grudnia 1990 r. (przy braku przesłanki negatywnej) uprawnia organ do wydania decyzji uwłaszczeniowej, niezależnie od tego, jakie czynności prawne zostały podjęte w stosunku do nieruchomości w okresie między wyżej wskazaną datą a wydaniem tejże decyzji. Na mocy aktu notarialnego z [...] stycznia 1992 r. rep. Nr [...], sporządzonego w obecności notariusza P. B. oraz postanowienia Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt. [...] Rej. [...] z dnia [...] stycznia 1992 r. Przedsiębiorstwo [...] "[...]" zostało przekształcone w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa o firmie Przedsiębiorstwo [...] "[...] " S.A. w [...]. Obecnie, jak wynika z treści KRS nr [...], Przedsiębiorstwo [...] "[...] " S.A. działa pod firmą "[...] " Wytwórnia [...] S.A. Z powyższego wynika, że "[...]" Wytwórnia [...] S.A. jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa [...] "[...]" w [...]. Wnioskodawca posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Stosownie do przepisu art. 200 ust. 1 ww. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r., aby można było wydać decyzję uwłaszczeniową, nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990 r. musiała stanowić własność Skarbu Państwa oraz musiało istnieć prawo zarządu do tego gruntu. Wojewoda [...] w toku prowadzonego postępowania uwłaszczeniowego stwierdził, że w dniu 5 grudnia 1990 r. prawo własności przedmiotowej nieruchomości przysługiwało Skarbowi Państwa. Minister dokonał powyższych ustaleń na podstawie treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...]. Ponadto ustalono, że prawo własności zostało przepisane z księgi wieczystej dawnej [...] k. 246 [...]. Potwierdził to Prezydent Miasta [...] w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r" nr [...] (okoliczności niesporne). Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest natomiast to, czy przedmiotowy grunt znajdował się w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie Przedsiębiorstwa [...] "[...]" w [...]. Minister wskazał, że zarząd to prawna forma władania nieruchomością. Obowiązująca w dniu 5 grudnia 1990 r. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz. 99) przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Zgodnie z art. 38 ust. 2 ww. ustawy państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Ponadto, na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. grunty państwowe będące w dniu wejścia ww. ustawy tj. dnia 1 sierpnia 1985 r., w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, które to zostało ustanowione między innymi na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r. Nr 32, poz. 159) przechodzą w zarząd tych jednostek. Zarząd nieruchomości był ustanawiany nie w sposób ogólny, lecz tylko dla ściśle określonych składników mienia. Jednocześnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istnienia zarządu nie można domniemywać. W orzecznictwie przyjmuje się również, że decyzja o oddaniu nieruchomości w zarząd powinna określać jej położenie, powierzchnię, mieć załączoną mapę sytuacyjną oraz wskazywać sposób i cel korzystania z niej. Stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r., Nr 23, poz. 120 ze zm.), dalej "rozporządzenie". Zgodnie z kolejnymi ustępami § 4 ww. rozporządzenia, jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których wyżej mowa, może wezwać państwowe i komunalne osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie. Jeżeli nie zachowały się dokumenty, o których mowa w ust. 1, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym. Dokumenty stanowiące podstawę stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu wskazuje się w uzasadnieniu decyzji, o której mowa w art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wnioskodawca wywodzi prawo zarządu do działki nr [...] z decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...] sierpnia 1986 r., nr [...] o ustaleniu ceny gruntu oraz opłat rocznych z tytułu zarządu. W ocenie organu odwoławczego, wskazana powyżej decyzja nie potwierdza istnienia w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu. Jak wynika z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości może nastąpić na podstawie m.in. decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością. Jednakże Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99, stwierdził, że dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania, tylko gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Z decyzji o opłatach powinien wynikać jednoznacznie tytuł prawny ich wnoszenia. Dokument zawierający decyzję o naliczeniu opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania jedynie wówczas, gdy w decyzji o opłatach wskazana jest konkretna decyzja administracyjna, na podstawie której zostało ustanowione prawo, a konkretna decyzja wskazana w tejże decyzji o naliczeniu opłat zaginęła lub uległa zniszczeniu. Powyższe oznacza, że w przypadku wywodzenia prawa zarządu z postanowień decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania czy zarządu nieruchomości, należy ustalić, czy decyzje te wskazują jednoznacznie tytuł ich wnoszenia, tj. czy przywołują ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo zarządu lub użytkowania. Podkreśla się również, że inne rozumienie przepisów rozporządzenia oznaczałaby jego niezgodność z delegacją ustawową zawartą w art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a tym samym z art. 92 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ pismem z dnia [...] listopada 2017 r, znak: [...], zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o wyjaśnienie kwestii istnienia prawa zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz przekazanie stosownej dokumentacji. W odpowiedzi, Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] grudnia 2017r. poinformował, że nie dysponuje dokumentem, na podstawie którego nastąpiło przekazanie przedmiotowej działki w użytkowanie. Na podstawie przesłanych przez Prezydenta Miasta [...] dokumentów podziałowych (tj. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 1993 r., nr [...] zatwierdzającej podział nieruchomości oraz mapy z projektem podziału) ustalono natomiast, że przedmiotowa działka nr [...] powstała w wyniku podziału działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], które zostały wymienione w decyzji z [...] sierpnia 1986 r. o ustaleniu ceny gruntu oraz opłat rocznych z tytułu zarządu. Jednak jak wskazano powyżej, wobec braku dokumentu potwierdzającego przekazanie gruntu w użytkowanie, nie można uznać decyzji z dnia [...] sierpnia 1986r., nr [...], jako potwierdzenia prawa zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. na przedmiotowym gruncie. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, nieuwzględnienia przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia [...] marca 2018 r., znak [...], że nieruchomość znajdowała się w zarządzie Przedsiębiorstwa [...] "[...] " w [...], organ stwierdził, że rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego wydane w przedmiotowej sprawie zostało oparte na stanowisku wyrażonym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 oraz na ugruntowanym orzecznictwie sądowo- administracyjnym, zgodnie z którym decyzje o naliczeniu opłat nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do uznania, że na gruncie ustanowiono prawo zarządu w sposób prawem przewidzianym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca spółka zaskarżając w całości decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] stycznia 2021 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: a) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: - art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez jego całkowite pominięcie i niezastosowanie w sytuacji gdy właściwe zastosowanie tego przepisu prowadziłoby do stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, tj. gruntu w [...], obręb [...], obejmującego działkę numer [...] o powierzchni [...] m2, dla której Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą numer [...] oraz prawa własności budynku znajdującego się na przedmiotowym gruncie; - § 4 ust. 1 punkt 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu poprzez jego niezastosowanie; - art. 38 § 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżący mógł nabyć grunt w zarząd wyłącznie na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej za zezwoleniem tego organu umowy o przekazaniu nieruchomości pomiędzy państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości, bez uwzględnienia brzmienia art. 87 ustawy, który stanowi, że grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek; b) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 16 Kpa poprzez jego niezastosowanie i naruszenie zasady związania ostateczną . decyzją administracyjną, tj. decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...].08.1986 r. nr [...] o ustaleniu wysokości opłat za zarząd gruntem, z której wynika prawo zarządu przedmiotowej nieruchomości. - art. 153 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie decyzji wbrew ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 420/17; • art. 7 i 77 Kpa poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzenia go w sposób wyczerpujący oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także przeprowadzenie dowodów nieadekwatnych wobec przedmiotu sprawy, w szczególności poprzez: -nierozważenie okoliczności, że przedmiotowy grunt pozostawały w dyspozycji wnioskodawcy w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości; -nierozważenie okoliczności, że przedmiotowy grunt nie podlegał komunalizacji na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, gdyż pozostawiono go do "uregulowania we własnym zakresie przez [...]"; - art. 75 § 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa, poprzez ich niezastosowanie, polegające na przyjęciu legalnej teorii dowodowej co do dowodu na okoliczność posiadania przez wnioskodawcę tytułu prawnego do przedmiotowego gruntu, podczas gdy na gruncie polskiej ustawy procesowej obowiązuje zasada swobodnej oceny dowodów, z której wynika, że daną okoliczność można udowadniać wszelkimi środkami dowodowymi; - art. 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie w treści uzasadnienia decyzji przyczyn pominięcia znaczenia wcześniejszej decyzji o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa innych działek przez Skarżącą na podstawie tej samej decyzji o naliczeniu opłat z tytułu zarządu, nie odniesienie się do przyczyn i znaczenia braku komunalizacji gruntów oraz przyczyn nieprzeprowadzenia dowodów na okoliczność użytkowania przez skarżącego gruntu w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości; - art. 8 Kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów Państwa poprzez rozstrzygnięcie rażąco niekonsekwentne z uprzednio wydaną decyzją z [...] lipca 1996 r. o stwierdzeniu nabycia ex lege prawa użytkowania wieczystego innych działek na podstawie tej samej decyzji, którą obecnie organ zakwestionował jako niewystarczającą; - art. 15 Kpa poprzez zaniechanie przez organ drugiej instancji ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i ograniczenie się jedynie do przytoczenia treści rozstrzygnięcia organu I instancji oraz zacytowania przepisów i selektywnie wybranego orzecznictwa, z pominięciem postępowania dowodowego oraz zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego od decyzji Wojewody [...]. Powyższe naruszenia w efekcie spowodowały błędną ocenę materiału dowodowego w niniejszej sprawie i przyjęcie, że decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...].08.1986 r. nr [...] o ustaleniu wysokości opłat za zarząd gruntem nie jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym fakt przekazania powyższej nieruchomości w zarząd, co jest przesłanką do stwierdzenia nabycia użytkowania wieczystego gruntu, przez co naruszony został art. 200 ugn. Skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji i zwrot kosztów postępowania. Na podstawie art. 145a § 1 Ppsa o zobowiązanie organu do wydania decyzji pozytywnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 28 ze zm.), dalej jako: "Ppsa", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a. Ponadto organ na podstawie art. 153 ppsa związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu rozpoznającego poprzednio sprawę. W ocenie Sądu organy naruszyły tenże przepis, co powoduje konieczność uchylenia obu decyzji do ponownego rozpoznania. Niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie I SA/WA 420/17. W wyroku tym Wojewódzki Sąd Administracyjny po pierwsze wskazał, że art. 87 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu na 5 grudnia 1990 r. wskazywał, że grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek co oznacza, że zmiana prawa użytkowania w prawo zarządu następuje z mocy prawa. W niniejszej sprawie w decyzji o ustaleniu opłaty organ ustalający jej wysokość wprost odwołał się do istnienia zarządu z mocy prawa a nie jakiejkolwiek innej decyzji o ustanowieniu zarządu. Zdaniem Sądu rozpoznającego poprzednio sprawę Minister nie uwzględnił tej okoliczności. Po drugie Sąd ten wskazał, że organ nie odniósł się do zarzutów skargi wskazujących na to, że na podstawie tej samej decyzji z 1986 r. o ustaleniu opłat doszło do uwłaszczenia w stosunku do innych nieruchomości tego samego podmiotu. Dlatego w wytycznych Sąd nakazał przede wszystkim odniesienie się do tych kwestii w tym innych decyzji uwłaszczających wydanych w stosunku do tego samego podmiotu. Obowiązkiem organu było zatem odniesienie się do tych decyzji wskazywanych przez skarżącą, ustalenie czy miały one związek z przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, czy nie doszło do res iudicata, czy decyzja dotyczy nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem. Oceniając obecnie, w świetle wytycznych Sądu poprzednio rozpoznającego sprawę, Sąd stwierdza, że organy nie odniosły się do żadnych z ww. kwestii które miały być przedmiotem ponownej oceny. Mało tego mimo jasnego przekazu Sądu co do możliwości ustanowienia zarządu z mocy prawa w dalszym ciągu organy wskazywały na brak decyzji o ustanowieniu zarządu podczas gdy przedmiotem rozważań organu powinna być kwestia nabycia prawa zarządu z mocy prawa. Sąd poprzednio rozpoznający sprawę nakazał bowiem odniesienie się do innych decyzji uwłaszczeniowych w tym wypowiedzenie się czy decyzja o ustaleniu opłaty z 1986 r. dotyczy nieruchomości co do których obecnie strona skarżąca wnosi o uwłaszczenie – organ nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń, co stanowi nie tylko naruszenie art. 153 ppsa ale i art. 7, 77 § 1, 80 Kpa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wykona wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2017 r. czyli zbierze wszystkie decyzje uwłaszczeniowe dotyczące tego samego podmiotu a wskazywane przez skarżącą, ustali czy dotyczą one nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem, oceni czy nie doszło do res iudicata, mając na uwadze uwagi poczynione przez Sąd w akapicie wcześniejszym. Ustali nadto czy ta sama decyzja o ustaleniu opłat z 1986 r. nie była przypadkiem podstawą do uznania spełnienia przesłanek uwłaszczenie w stosunku do innych działek a jeżeli tak to będzie w tym zakresie miał na uwadze, że wyrażoną w art. 8 Kpa zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa należy rozumieć w ten sposób, że w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych obywatel czy podmiot domagający się od organu określonego zachowania ma prawo liczyć na jednakowe traktowanie. Wobec powyższego wobec nie rozpoznania sprawy w sposób prawidłowy nie ma podstaw do merytorycznego odnoszenia się do pozostałych zarzutów skargi. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c Ppsa są orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając od przegrywającego organu na rzecz skarżącej spółki 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu, 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 14 ust.1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (D.U. 2015, poz. 1804) oraz 17 zł tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa.