Ppolska.starec← UrzadnikВойти

VII SA/Wa 2075/14

Sądy administracyjne2014-12-10
Sygnatura
VII SA/Wa 2075/14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia
2014-12-10
Rodzaj
Postanowienie WSA w Warszawie

Sędziowie

Krystyna Tomaszewska

Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Treść orzeczenia

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.Z. i E. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżąca – J. Z. i E. Z., pismem z dnia 3 września 2014 r., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 września 2014 r. wezwano solidarnie skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych) oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi własnoręcznie przez każdego ze skarżących z osobna albo nadesłanie odpisu skargi w ten sposób podpisanego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis ww. zarządzenia oraz wezwanie został doręczony każdemu ze skarżących oddzielnie w dniu 9 października 2014 r. (k. 28 i 29), a zatem termin do dokonania powyższej czynności upłynął w dniu 16 października 2014 r. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że do dnia 30 października 2014 r. wpis sądowy w niniejszej sprawie nie został uiszczony. Skarżący nie zastosowali się również do wezwania Sądu, bowiem nie podpisali skargi, ani nie nadesłali właściwie podpisanego egzemplarza skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje: W punkcie wyjścia wskazać należy, że każde pismo strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinno zawierać podpis strony, albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stanowi o tym wprost art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Obowiązek podpisania pisma dotyczy w szczególności skargi skierowanej do sądu (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Niedochowanie powyższych wymogów (podpisanie skargi) oznacza, że skarga dotknięta jest brakami formalnymi. Braki te mogą być przez stronę uzupełnione do czego wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Z kolei nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Ponadto z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez sąd. W sprawie skarżący zostali prawidłowo wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. decyzję w kwocie 200 złotych oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi własnoręcznie przez każdego ze skarżących z osobna albo nadesłanie odpisu skargi w ten sposób podpisanego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyjaśnić należy, że skarga została opatrzona podpisem: "J.i E. Z.", zatem konieczne było wezwanie do podpisania skargi przez każdego ze skarżących z osobna, co Sąd uczynił. Odpis zarządzenia oraz wezwanie zostało skutecznie doręczone każdemu ze skarżących w dniu 9 października 2014 r. (k. 28 i 29), a zatem termin do dokonania tej czynności upłynął w dniu 16 października 2014 r. Skarżący nie zastosowali się do wezwania i nie uiścili w terminie należnej kwoty wpisu sądowego oraz nie podpisali własnoręcznie skargi, co musiało skutkować jej odrzuceniem. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.