II SAB/Bd 68/21

SENTENCJA Sygn. [...] II SAB/Bd 68/21 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 października 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu do załatwienia punktu 2 wniosku skarżącego K. K. z [...] maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej – w terminie miesiąca od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Sądu do załatwienia wniosku skarżącego z [...] maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej w pozostałym zakresie; 3. stwierdza, że Prezes Sądu dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z [...] maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej; 4. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 5. zasądza od Prezesa Sądu na rzecz skarżącego K. K. kwotę [...](pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] maja 2021 r., nadanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, K. K. zwrócił się do Prezesa Sądu o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) "czy w Sądzie istnieją jakiekolwiek regulacje dotyczące wjazdu samochodami na teren Sądu oraz parkowania samochodami na tym terenie? Jeśli tak, proszę o przesłanie skanu dokumentu regulującego te kwestie lub linku do podstrony BIP Sądu zawierającej taki dokument", 2) "czy Sąd, a w szczególności Prezes Sądu, zwracał się do Policji o jakiekolwiek działania w związku z przesłuchaniem w dniu [...] kwietnia 2021 r. oskarżonych T. R. i J. K. w drodze wideokonferencji przed tutejszym Sądem? Jeżeli tak, proszę o przesłanie skanów (dot. korespondencji papierowej) względnie wydruków do pliku pdf (dot. korespondencji elektronicznej) wszelkiej korespondencji wychodzącej i przychodzącej w tej sprawie", 3) "czy w związku z przesłuchaniem, o którym mowa wyżej w punkcie 2, przedstawiciele mediów zwracali się do Sądu o zgodę na wejście na teren Sądu i rejestrację obrazu i dźwięku na jego terenie? Jeżeli tak, proszę o przesłanie skanów (dot. korespondencji papierowej) względnie wydruków do pliku pdf (dot. korespondencji elektronicznej) . Pismem z dnia [...] maja 2021 r. K. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył bezczynność Prezesa Sądu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wniósł o stwierdzenie bezczynności oraz orzeczenie o jej charakterze, zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił wnioskowanej informacji, przekraczając termin wskazany w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 - dalej "u.d.i.p."). Przekazując skargę do tut. Sądu Prezes Sądu dołączył odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, datowaną na dzień 2 czerwca 2021 r., w której wyjaśnił, że: 1) w Sądzie Rejonowym w T. nie obowiązują żadne regulacje dotyczące wjazdu oraz parkowania samochodami na terenie przynależnym do sądu; 2) Sąd Rejonowy wykonywał czynności w ramach pomocy prawnej na rzecz Sądu Rejonowego w W., wszelkie działania mające na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania podejmowane były na wniosek wiceprezesa Sądu Rejonowego w T. odpowiedzialnego w tym momencie za zapewnienie właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu, i nie istnieje żadna w tym zakresie dokumentacja; 3) przedstawiciele mediów ubiegający się o zgodę na rejestrację obrazu i dźwięku przebiegu posiedzenia nie uzyskali na to zgody z uwagi na zarządzenie Prezesa i Dyrektora Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] października 2020 r. w sprawie ograniczenia dostępu do Sądu Rejonowego w T. w związku z zagrożeniem związanym z koronawirusem SARS-CoV-2. Na wezwanie tut. Sądu Prezes Sądu udzielił odpowiedzi na wniesioną skargę, wskazując, że pismem z dnia 2 czerwca 2021 r. załatwił wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. W kontrolowanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (publ. jak wcześniej wskazano). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. W sprawie nie wzbudziło ani sporu między stronami, ani wątpliwości Sądu, że prezes sądu rejonowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Władzą publiczną bez wątpienia jest władza sądownicza wykonywana przez sądy i trybunały (art. 173 Konstytucji RP). Organem sądu rejonowego reprezentującym go na zewnątrz jest prezes tego sądu (art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych - Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Oceniając zaś aspekt przedmiotowy sprawy wskazać najpierw należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodne z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera zaś przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o ich organizacji (lit. b) i majątku, którym dysponują (lit. f), a nadto o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.). Wniosek skarżącego zawierał trzy żądania udostępnienia informacji publicznej: w zakresie dotyczącym regulaminu wjazdu i parkowania na terenie sądu samochodów osobowych, w zakresie próśb lub poleceń Prezesa Sądu kierowanych do Policji dotyczących podjęcia jakichkolwiek działań w związku z przesłuchaniem wskazanych oskarżonych w drodze wideokonferencji przeprowadzonej w dniu 29 kwietnia 2021 r., oraz w zakresie informacji, czy w związku z ww. przesłuchaniem przedstawiciele mediów zwracali się o zgodę na jego utrwalenie w formie audiowizualnej. W odniesieniu do żądań zawartych w punkcie 1 wniosku stwierdzić należy, że dotyczył on informacji publicznej, tj. informacji o organizacji miejsc parkingowych dla interesantów i pracowników sądu. Informacja taka dotyczy sfery organizacji funkcjonowania sądu (w sensie technicznym) i warunków korzystania z przestrzeni przynależnej do sądu, a więc sposobu dysponowania majątkiem, jakim sąd dysponuje (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.). Informacja określona w punkcie 3 wniosku również miała walor informacji publicznej, albowiem dotyczyła trybu funkcjonowania sądu w zakresie warunków udziału przedstawicieli mediów w prowadzonych przed sądem postępowaniach (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), a nadto – jako że odnosiła się do informacji o udzieleniu, bądź nie, zgody na ten udział – nie ma przeszkód by uznać, że jednocześnie wskazywała na sposób załatwienia sprawy interesantów sądu, jakimi sensu largo są przedstawiciele mediów ubiegający się o możliwość udziału w posiedzeniu sądu i jego rejestracji (art. 66 ust. 1 pkt 3 lit. d u.d.i.p.). Powyższe nie wzbudziło zresztą między stronami sporu, Prezes Sądu udostępnił w piśmie z dnia 2 czerwca 2021 r. informacje w wymienionym wyżej zakresie. Co się tyczy informacji wskazanej w punkcie drugim wniosku to stwierdzić należy po pierwsze, że w świetle ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i zgodnego z nim stanowiska doktryny uznaje się, iż informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, które używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (zob.: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02; 25 marca 2002 r., sygn. akt II SA 4059/02 czy z 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście informacji określonej w punkcie drugim wniosku skarżącego wskazać zatem należy, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności - treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze i drugie u.d.i.p.), czy też stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu Karnego (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b u.d.i.p.) Zgodnie przy tym z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zgodnie z art. 115 § 13 pkt 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny funkcjonariuszem publicznym jest m.in. sędzia. prezes i wiceprezes sądu rejonowego wybierani są zaś spośród sędziów sądu rejonowego lub okręgowego (art. 25 § 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przyjęte w u.d.i.p. odesłanie do Kodeksu karnego jest równoznaczne z przyjęciem założenia, że wszystkie utrwalone i podpisane w dowolnej formie oświadczenia woli i wiedzy, podpisane przez wskazane w Kodeksie karnym osoby, znajdujące umocowanie w przyznanych im kompetencjach oraz skierowane do innego (zewnętrznego) podmiotu lub złożone do akt sprawy, stanowią dokument urzędowy podlegający udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. IV SAB/Wr 47/12, dostępny jw.). Podkreślenia wymaga, że nie chodzi tutaj tylko o oświadczenia woli i wiedzy utrwalone jedynie na nośniku papierowym, ale również w formie elektronicznej. Po drugie – jak wskazano – zgodnie z art. 6 ust 1 pkt 4 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, przy czym treść dokumentów urzędowych jest jedynie przykładowo wymieniona w tej kategorii informacji ("w tym treść i postać (...)") Do kategorii informacji publicznej będzie zatem również zaliczać się oświadczenie woli lub wiedzy podmiotu władzy publicznej wyartykułowane w sposób nieprzybierający formy dokumentu urzędowego, a dotyczące szeroko rozumianej sprawy publicznej. Jako że wniosek w jego punkcie drugim dotyczył tego, czy organ "zwracał się do Policji o jakiekolwiek działania" w związku z przesłuchaniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. wskazanych oskarżonych, odpowiedź organu udzieloną w piśmie z 2 czerwca 2021 r. uznać należy za niekompletną i niewyjaśniającą, czy w istocie takie polecenia lub prośby były do Policji kierowane. Zauważyć należy, że w odpowiedzi tej organ przyznał, iż działania takie były podejmowane przez wiceprezesa sądu ("mające na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postepowania (...)"), jednak nie istnieje w tym zakresie żadna dokumentacja. Wniosek skarżącego nie ograniczał się jedynie do dokumentacji świadczącej o wystosowaniu do przedstawicieli Policji konkretnych próśb czy poleceń w związku z przesłuchaniem wskazanych oskarżonych, ale o to, czy Prezes "zwracał się" o "jakiekolwiek działania" w związku z tym przesłuchaniem do Policji. Co prawda we wniosku wskazano, że w przypadku odpowiedzi twierdzącej wnosi on o przesłanie skanów dokumentów papierowych lub wydruków korespondencji elektronicznej, jednak z odpowiedzi organu nie wynika, by wykluczał on podjęcie takich działań, z których jednak nie zachowała się dokumentacja. Jedną kwestią jest bowiem przesłanie dokumentów wskazujących na wystosowanie próśb lub poleceń do podmiotu zewnętrznego w związku z prowadzeniem sprawy publicznej, inną zaś to – czy polecenia lub prośby były w istocie wydane i na czym polegały. Odpowiedź organu wskazuje na to, że co prawda jakieś działania podejmowano (odpowiedź twierdząca na pierwszą część pytania wniosku), ale nie zachowała się z tego dokumentacja (odpowiedź negatywna na dyspozycję wniosku wskazaną po pytaniu). Załatwienie wniosku skarżącego w ten sposób, że wyjaśniono mu podstawę prawną opisującą kompetencje prezesa sądu rejonowego oraz wskazano, że co prawda wiceprezes sądu podejmował działania mające na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania, ale nie istnieje żadna w tym zakresie dokumentacja, nie jest w ocenie tut. Sądu prawidłowym załatwieniem tego wniosku, tj. udostępnieniem informacji publicznej lub wskazaniem, że informacja taka nie znajduje się w posiadaniu organu. Organ winien, poza wzmiankowaniem ich zaistnienia, wyjaśnić, na czym polegały te "wszelkie działania" wiceprezesa sądu, a w szczególności, czy zamanifestowały się one zwróceniem się do Policji o podjęcie przez ten podmiot jakichkolwiek działań w związku z przesłuchaniem wskazanych osób, a jeżeli tak – to jakich działań. Jeżeli w istocie do takich poleceń lub próśb doszło, ale nie zachowała się z nich dokumentacja urzędowa, organ winien udzielić jednoznacznej odpowiedzi w tym zakresie, wyjaśniając treść przekazanych próśb lub poleceń i formę ich wyartykułowania. Zauważyć na marginesie należy, że skarżący wskazał we wniosku konkretną okoliczność, wokół której miały koncentrować się ww. prośby lub polecenia organu do Policji (konkretne przesłuchanie), tymczasem w odpowiedzi na wniosek w ogóle do powyższego się nie odniesiono. Mając zatem na uwadze to, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały na gruncie sprawy z wniosku skarżącego spełnione, stwierdzić należy, iż Prezes Sądu, do którego skierowano ten wniosek, winien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia. Ustawodawca przewidział, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji. Prezes Sądu Rejonowego w T. nie podjął, w reakcji na wniosek o udostępnienie informacji publicznej przepisanego regulacjami u.d.i.p. działania, pozostawał zatem wobec tego wniosku w bezczynności i bezczynność ta trwała również w momencie wniesienia skargi do sądu. Konstatacji tej nie zmienia okoliczność, że odpowiedź na wniosek została sporządzona w dniu 2 czerwca 2021 r. i doręczona skarżącemu po wniesieniu skargi. Okoliczność ta będzie miała znaczenie w zakresie orzeczenia o obowiązku załatwienia wniosku skarżącego (usunięcia stanu bezczynności) oraz będzie brana pod uwagę przy ocenie stopnia naruszenia prawa, o czym Sąd wypowie się w dalszej części uzasadnienia. Sytuacja procesowa ukształtowała się w niniejszej sprawie w ten sposób, że po wniesieniu skargi na bezczynność organ udostępnił żądaną informację skarżącemu w dniu 2 czerwca 2021 r. Organ udostępnił informację publiczną w zakresie punktów 1 i 3, wobec zaś punktu 2 wypowiedział się w ten sposób, że o ile wiceprezes sądu podejmował działania mające na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania, to nie istnieje w tym zakresie żadna dokumentacja. O powodach uznania, że takie załatwienie punktu 2 wniosku jest nieprawidłowe z perspektywy obowiązków organu władzy publicznej określonych w u.d.i.p., Sąd wypowiedział się już wcześniej. Wskazana wyżej okoliczność wpłynęła na konieczność orzeczenia o zobowiązaniu organu do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie jego punktu drugiego, w terminie miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. I w tym bowiem zakresie wniosek dotyczył informacji publicznej, a został on załatwiony w sposób niekonkretny i wymijający. O powyższym Sąd orzekł w punkcie pierwszym sentencji na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Po drugie, skoro organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącego w zakresie jego punktów 1 i 3 w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie (udostępnił wnioskowaną informację) postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenie wniosku w tym zakresie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, wobec udostępnienia informacji przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Wobec powyższego należało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 6 maja 2021 r. w pozostałym zakresie, tj. niedotyczącym punktu drugiego wniosku. Tak też Sąd orzekł w punkcie drugim sentencji. O tym, że Prezes Sądu dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 6 maja 2021 r. orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w punkcie trzecim sentencji. Nie budzi wątpliwości Sądu, że doszło do przekroczenia czternastodniowego terminu na załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził w punkcie czwartym sentencji, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12 dostępny jw.). Chodzi tu o naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (vide: B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, że nieudostępnienia wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli organu (organ odpowiedział na wniosek po wniesieniu skargi), czy też rażącego przekroczenia terminu do udzielenia odpowiedzi na ten wniosek (przekroczono go o ok. dwa tygodnie) Również brak udostępnienia informacji w zakresie punktu drugiego wniosku nie można ocenić jako rażącego naruszenia prawa, albowiem był to wynik nieuzasadnionego przyjęcia, że informacja o braku dokumentacji z zakresie ogólnikowo wskazanych "wszelkich działań zabezpieczających prawidłowy tok postępowania" stanowi odpowiedź na konkretnie postawione pytanie w punkcie 2 wniosku skarżącego. Wskazać również należy, że skarżący nie powołuje się na okoliczności wskazujące na naruszenie jego interesu poprzez brak uzyskania w ustawowym terminie odpowiedzi na jego żądanie udostępnienia informacji publicznej. O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) i wynagrodzenia pełnomocnika (480 zł) Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.