II GSK 1346/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Kuba Krystyna Anna Stec Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 841/10 w sprawie ze skargi C. W. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu; 2. zasądza od Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz C. W. kwotę 397 (słownie: trzysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 marca 2011 r. o sygnaturze III SA/Wr 841/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na 2009 r. Sąd I instancji przyjął, że przyznanie [...] płatności w pomniejszonej wysokości z tytułu powyższych płatności było uzasadnione. Chodzi o płatność ONW na 2009 r. dla sfery górskiej w wysokości [...] zł pomniejszonej o kwotę 3.008 zł oraz dla obszarów ze specyficznymi utrudnieniami w wysokości [...] zł pomniejszonej o [...] zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości w zakresie wielkości powierzchni, która kwalifikowała się do dopłat oraz sposobu użytkowania działek. Ocena ta została poczyniona w ramach październikowej kontroli z 2009 r. Działkę D1 należało zakwalifikować do płatności o powierzchni 27,18 ha (z 25,44 ha), gdyż fakt nieskoszenia trawy nie wykluczał tej części działki od płatności bezpośrednich ONW i od płatności rolnośrodowiskowej. W ocenie Sądu I instancji wynik kontroli jest przekonywujący, a użyte metody kontroli wykluczają możliwość przedstawienia na fotografiach działek sąsiada. Pokrywa śnieżna widoczna na zdjęciu nie miała istotnego znaczenia. Zakwestionowane fotografie dotyczą działek A1, F1 i G1, wobec których nie stwierdzono nieprawidłowości. Figurujące kody S-5 oraz S-8 zastosowano wobec innych działek. Ustalenia kontroli przeprowadzonej w roku 2007 i 2010, dla potrzeb wniosków dotyczących pomocy za te lata, mogą odbiegać od ustaleń kontroli z 2009 r., choćby ze względu na nieuchronne zmiany faktyczne w sposobie zagospodarowania poszczególnych działek w różnych latach. Zarzuty nierzetelności osób kontrolujących i organów (przy podejmowaniu decyzji w zakresie przyznanych kwot) należało uznać za gołosłowne, nie poparte żadnymi materiałami dowodowymi. Przyznano ostatecznie pomoc w kwocie większej niż w stosunku do wysokości dopłat ustalonych pierwotnie w decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2010 r. Wynika to z uwzględnienia przez organ zaleceń zawartych w decyzji kasacyjnej z dnia [...] maja 2010 r. Powyższe oznaczało, że wydane decyzje nie naruszały prawa i dlatego skarga podlegała oddaleniu. W skardze kasacyjnej [...] zaskarżył w całości wyrok, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z uwzględnieniem zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Powołując się na naruszenie prawa materialnego, zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 16 ust. 1 i 4, art. 28 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 a także § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46, poz. 306 ze zm.). Naruszenie przepisów procesowych w zakresie istotnym i mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 3 § 1, 106 § 3 i § 5, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 7, 12 § 1, 35 § 1 i § 3, 36 § 1, 77 § 1, 107 § 3, 136, 140 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 227 i następne Kodeksu postępowania cywilnego. W uzasadnieniu podał, że stan faktyczny został wadliwie ustalony. Zebrany materiał dowodowy był niewystarczający i budził wątpliwości. Brak przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli z dnia [...] lipca 2007 r. oraz z dnia [...]października 2010 r. przyczyniły się do braku wyjaśnienia sprawy. Naruszono przy tym prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, skoro nie było możliwości odniesienia się do wyników kontroli na okoliczność powierzchni działek, z której zebrano zielonkę na susz paszowy do programu ONW. Przedstawiono stan sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do podnoszonych w skardze zarzutów rażąco narusza przepisy. Data wydawanych decyzji nie uwzględnia terminów przewidzianych w ustawie. Nie przeprowadzono dodatkowej kontroli choć taki wniosek został złożony w odwołaniu do organu II instancji. Zastosowano także dowody dotyczące przyznania płatności z innych programów pomocowych. Lakoniczność oceny odniesienia się do zarzutów powoduje brak rzetelnej oceny dowodów w sprawie, a konsekwencją tego jest brak podstaw do oddalenia skargi. W świetle powyższych zarzutów skarga kasacyjna jest uzasadniona a wyrok Sądu I instancji narusza wyżej wskazane przepisy. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we [...] nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny ważył, co następuje: Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie – mimo że nie wszystkie z zarzutów, postawionych w ramach podstaw kasacyjnych, są usprawiedliwione. Skład orzekający za przesądzające o zasadności skargi kasacyjnej uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 141 § 4 tej ustawy oraz art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Odniesienie się do przywołanych zarzutów wymaga na wstępie uwagi, że postępowanie toczyło się z wniosku kontynuacyjnego o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na 2009 r. – na podstawie przepisów ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnych. Tym samym – wbrew zarzutowi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – w sprawie nie znajdował zastosowania art. 21 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm., dalej ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2007 r.) stanowiący w ustępie 1 o stosowaniu przepisów Kodeku postępowania administracyjnego: chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z 2003 r. zasady ogólne postępowania administracyjnego – takie jak zasada udzielania informacji faktycznej i prawnej (art. 9 k.p.a.), zasada czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) oraz zasada prawdy obiektywnej (wyrażona w art. 7 i skonkretyzowana art. 77 § 1 k.p.a.) – nie zostały zatem zmodyfikowane w sposób określony we wskazanym w podstawach kasacyjnych art. 21 ust. 2 pkt 2, 3 i 4 ustawy z 7 marca 2007 r. Z objętego zarzutami skargi kasacyjnej art. 7 k.p.a. wywieść należy, iż podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8 wydanie; Wydawnictwo C.H. Beck; Warszawa 2006, s. 69, teza 2). Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając czy organy administracyjne dokonamy prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy musi mieć na względzie, że konieczne w sprawie ustalenia dotyczyć muszą faktów prawotwórczych, a więc mających wpływ na wynik sprawy; zatem chodzi o ustalenie czy rzeczywisty stan faktyczny sprawy odpowiada stanowi hipotetycznemu wyrażonemu w normie prawnej. Poza sporem w rozpoznawanej sprawie powodem pomniejszenia płatności było stwierdzenie na objętych wnioskiem działkach B1, C1 i D1 różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do realizacji tych wariantów a stwierdzoną w toku kontroli. Różnica ta jest efektem wyłączenia powierzchni uznanych za niekwalifikujące się do płatności – a za takie w sprawie uznano powierzchnie niewykoszone jako obszar zadrzewień, zakrzewień i nieużytków. Jak wynika z uzasadnienia kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji, w podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 16 ust. 1 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do działań wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE.L 368 z dnia 23 grudnia 2006 r., s. 74 ze zm.) w zw. z art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania, zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz.Urz.UE.L.141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., s. 18 ze zm.), a więc przepisy regulujące przyznawanie płatności pomniejszonej lub odmowy pomocy – w razie stwierdzenia, że obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar faktycznie ustalony. Co do podstawy prawnej, na mocy której dokonano wyłączenia obszarów niekwalifikujących się do płatności, a w konsekwencji stwierdzono, że obszar zadeklarowany przekracza faktycznie ustalony. Wskazano zaś § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", art. 2 lit. a/ rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 i art. 21 ust. od 1 do 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji – kontrolując legalność zaskarżonej decyzji – nie odniósł się do tych podstaw materialnoprawnych. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia ograniczył do oceny prawnej ustaleń faktycznych tylko z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego. Tymczasem ocena ustaleń faktycznych niezbędnych do załatwienia sprawy nie może być dokonana w oderwaniu od normy prawa materialnego. Jak już bowiem podnoszono, stan faktyczny sprawy musi odpowiadać hipotetycznemu stanowi faktycznemu wyrażonemu w określonej i znajdującej zastosowanie normie prawa materialnego. Prawidłowa ocena podstawy prawnej rozstrzygnięcia pozostaje w nierozerwalnym związku z prawidłowym wyjaśnieniem podstawy materialnoprawnej tego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 4 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przyjmuje się przy tym, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych, zarówno procesowych, jak i materialnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Niewątpliwie wskazany przepis jest przepisem prawa procesowego, a zgodnie z art. 174 pkt 2 powyższej ustawy naruszenie przepisów postępowania może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można jednak przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie brak wskazania w uzasadnieniu wyroku podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Mając na uwadze złożoność przedstawionych regulacji, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy materialnoprawnej oraz przyjętego przez Sąd I instancji sposobu ich wykładni i zastosowania w tej sprawie w istocie uniemożliwia kontrolę instancyjną. Brak bowiem jakichkolwiek podstaw by ocenić w oparciu o jakie przesłanki przyjęto pomniejszenie areału działek, jak też utrudnienia do otrzymania pomocy w ramach złożonego wniosku. Oznacza to, że bez jednoznacznego wskazania przez Sąd I instancji, które przepisy prawa materialnego mają w sprawie zastosowanie do oceny czy skarżący spełnił przesłanki przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), nie można określić zakresu koniecznych ustaleń i ocenić prawidłowości poczynionych ustaleń stanu faktycznego. Wypowiedzenie się w tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania. Z tych też względów skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Odnośnie podnoszonego w skardze kasacyjnej kilkakrotnie zarzutu naruszenia art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie – Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji mógłby naruszyć ten przepis tylko gdyby odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź też gdyby zastosował środki nieznane ustawie. Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie miała natomiast miejsca. Ewentualne naruszenie przez Sąd I instancji przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej, jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Wadliwe ich zastosowanie jest kwestią odrębną. W konsekwencji skutku nie mógł też odnieść zarzut naruszenia ww. art. 3 § 1 przez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów odniesienia przez organ przepisów wskazanych w pkt 1 f/ petitum skargi kasacyjnej. Istotnie art. 141 § 4 ustawy stanowi, że uzasadnienie wyroku wino zawierać między innymi przedstawienie zarzutów przedstawionych w skardze. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje argumentów, by brak odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 136 k.p.a. (zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję czy też art. 140 k.p.a.), stanowiącego, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136 do 139 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami I instancji, mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela pogląd, że dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem a nie obowiązkiem sądu. Nawet w sytuacji, gdyby dowód taki był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to generalnie jego nieprzeprowadzenie przez sąd nie mogłoby być jednoznacznie oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy (v. wyrok NSA z 15 czerwca 2011 r. II OSK 1079/10, Lex nr 863895). Ponadto uzasadnienie powyższego zarzutu zmierza w istocie do wykazania wadliwych ustaleń faktycznych przyjętych przy wyrokowaniu, dokonanych z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. – przez ograniczenie postępowania dowodowego do oceny protokołu kontroli z 2009 r. i nieprzeprowadzenie w postępowaniu administracyjnym dowodów z protokołów kontroli przeprowadzonych w 2007 r. oraz w 2010 r. W kwestii tej ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji wypowie się po wskazaniu norm prawnych, z których wywiedzie jakie fakty mają w sprawie znaczenie. Należy przy tym mieć na względzie, że stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wobec powyższego, wbrew stanowisku prezentowanemu przez wnoszącego skargę kasacyjną, protokół z kontroli przeprowadzonej w 2009 r. – trybie art. 28 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 – w związku z innym programem pomocowym, może stanowić dowód na okoliczność spełnienia przesłanek przyznania pomocy finansowej. Oczywiście dowód ten będzie stanowił rzeczywistą podstawę ustaleń faktycznych tylko w zakresie, w jakim wskazuje na okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) – określonych przepisami prawa materialnego. Zwrócenia uwagi w tym miejscu wymaga jednak, że z treści załączonego do akt protokołu wynika, że protokół ten odnośnie spornych działek w sprawie B1, C1 oraz D1 nie zawiera danych co do stanu agrotechnicznego S-5 oraz S-8 dotyczących stwierdzenie czy działka jest porośnięta drzewami lub krzewami. Co do zasady należy zgodzić się z Sądem I instancji, że ustalenia kontroli przeprowadzonych w roku 2007 oraz 2010 mogą odbiegać od ustaleń kontroli z 2009 r. z uwagi na zmiany w sposobie zagospodarowania działek w różnych latach. Uwaga ta jednak nie do końca jest trafna w przypadku ustaleń stanu zadrzewienia. Dowód należy dopuścić, jeżeli jest zawnioskowany na okoliczność istotną dla sprawy. O tym zaś, czy dowód okoliczność tę faktycznie potwierdzi, przesądzi jego ocena, dokonana po jego przeprowadzeniu. Za nieusprawiedliwiony uznać należało zarzut naruszenia art. 12 § 1 k.p.a., gdyż naruszenie wyrażonej w nim zasady szybkości postępowania nie jest uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 144 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 36 § 1 w związku z art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie, gdyż stronie przysługiwały środki na bezczynność organu. Zarzut ten nie jest też uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro w świetle poczynionych na wstępie rozważań za zasadny uznano zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia – odniesienie się do zarzutu, co do zastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, jest przedwczesne. Z powyższych względów skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie i wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 powyższej ustawy.