III FSK 128/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 335/17 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 335/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. i I kwartał 2011 r. Sąd I instancji uznał, że organy podatkowe prawidłowo orzekły na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: "O.p.") o odpowiedzialności podatkowej skarżącego - jako osoby trzeciej - członka zarządu I. [...] sp. z o.o. w W. za zaległość podatkową spółki z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy dokonał również prawidłowej oceny decyzji organu podatkowego I instancji w części dotyczącej orzeczenia odpowiedzialności strony za zaległość z tytułu podatku VAT za I kwartał 2011 r. W ocenie Sądu, zasadnym było uchylenie w tej części decyzji organu podatkowego I instancji oraz umorzenie postępowania w tej części, z uwagi na wygaśnięcie należności z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2011 r. na skutek przedawnienia. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) polegające na błędnej wykładni art. 116 § 1 O.p. przez przyjęcie, że przesłanka stanu wymagającego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (stanowiąca element normy pozwalającej na przypisanie odpowiedzialności podatkowej osobie trzeciej) może być ustalana jedynie poprzez analizę części dokumentacji finansowo-księgowej spółki z pominięciem przesłanek wynikających z art. 10, art, 11 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2016 r., poz. 2172 ze zm., dalej: u.p.u.) wskazujących, kiedy i w jakim zakresie zachodzi konieczność ogłoszenia upadłości; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 116 § 1 O.p. w zw. z wadliwym niezastosowaniem art. 10, art. 11 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 i art. 21 ust. 1 u.p.u. przez orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego w stanie faktycznym, w którym nie badano przesłanek ogłoszenia upadłości przewidzianych prawem, a jedynie w oparciu o dowolną własną (przeprowadzoną bez udziału biegłego) ocenę ekonomiczną stwierdzono stan, który uzasadniać miał potrzebę ogłoszenia upadłości. Skarżący ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.; 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 w zw. z art. 181 oraz art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. przez: - całkowicie dowolne (nieosadzone w materiale dowodowym) przyjęcie, że stan niewypłacalności (przesłanka ogłoszenia upadłości) przedsiębiorcy I. [...] sp. z o.o. zaistniała z upływem IV kwartału 2010 r., a zatem "właściwy czas" na ogłoszenie upadłości upływał "najpóźniej w ciągu 14 dni po upływie terminu płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r.; - poczynienie takiego ustalenia (co do faktu i czasu wystąpienia stanu uzasadniającego zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości) bez zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu księgowości; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 O.p. w zw. z art. 197 § 1 O.p. przez uniemożliwienie skarżącemu wykazania przesłanek zwalniających z odpowiedzialności przez bezpodstawne przyjęcie, że organy podatkowe w sposób dostateczny wykazały, iż dopuszczenie dowodu z opinii biegłego jest zbędne, w sytuacji gdy po zgromadzeniu dokumentacji finansowo-księgowej spółki należało dopuścić dowód z opinii biegłego z zakresu rachunkowości w zakresie istnienia przesłanek do ogłoszenia upadłości spółki. Mając na uwadze podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego należnych kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący stoi na stanowisku, że w okresie w którym był członkiem zarządu nie zachodziły przesłanki ogłoszenia upadłości spółki. W ocenie skarżącego, w celu należytego wyjaśnienia stanu faktycznego należało przeprowadzić m.in. dowód z dokumentów finansowych spółki za 2010 r. oraz dowód z opinii biegłego w celu określenia kiedy zachodziły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, w szczególności czy przesłanki ogłoszenia upadłości zachodziły - jak wskazał organ - już w IV kwartale 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 dalej: "ustawa COVID") oraz stosownego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału. W sprawie skarga kasacyjna wskazuje obie podstawy jej rozpoznania zawarte w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przy czym obydwie formy naruszenia prawa materialnego, jakie wykazuje jej autor mogą odnosić się do sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy jest ustalony w sposób niebudzący wątpliwości. Tymczasem zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 w zw. z art. 181 oraz art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. W ocenie skarżącego dowolnym było przyjęcie, że stan niewypłacalności spółki zaistniał z upływem IV kwartału 2010 r. i "właściwy czas" na ogłoszenie upadłości upływał "najpóźniej w ciągu 14 dni po upływie terminu płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r." Zarzut swój łączy przede wszystkim z brakiem zasięgnięcia opinii biegłego z zakresu księgowości, co do stanu spółki. Nie można przy tym pominąć, że w skardze kasacyjnej w żaden sposób nie uzasadniono potrzeby wiadomości specjalnych w stanie faktycznym sprawy. Traktując problem zasadniczo, autor skargi zdaje się upatrywać konieczność powołania biegłego każdorazowo dla ustalenia "czasu właściwego" z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. Jednak nie ma racji, na co wskazuje dotychczasowe orzecznictwo NSA. Dla określenia, czy istnieją podstawy ogłoszenia upadłości istotne znaczenie ma wyłącznie to, czy dłużnik nie wykonuje wymagalnych zobowiązań. Ponadto w art. 11 ust. 1 u.p.u. ustawodawca nie powiązał stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika, lecz z konkretnym zaniechaniem, zaprzestaniem płacenia długów. Dowód z opinii biegłego organ podatkowy zobowiązany jest przeprowadzić, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga "wiadomości specjalnych" (art. 197 § 1 O.p.). Ustalenie okoliczności faktycznej, kiedy w spółce wystąpił stan niewypłacalności, należy do ustaleń, które samodzielnie powinny przeprowadzić organy podatkowe. Kwestia badania "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest bowiem przesłanką obiektywną, ustalaną na podstawie okoliczności faktycznych każdej sprawy. Kwestia oceny okoliczności związanych z ustaleniem czasu właściwego do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jako przesłanki egzoneracyjnej uwalniającej osobę trzecią od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, należy do kompetencji organów podatkowych prowadzących postępowanie na podstawie art. 116 § 1 O.p. Ewentualne powołanie w takim postępowaniu biegłego zależy od uznania tych organów, które w zależności od zgromadzonego materiału dowodowego mogą stwierdzić istnienie takiej potrzeby lub same dokonać oceny takiego materiału (por. wyroki NSA z 22 września 2021 r., III FSK 83/21, III FSK 219/21, z 18 maja 2021 r., III FSK 3354/21, z 28 lutego 2017 r., I FSK 1221/15; z 19 stycznia 2018 r., II FSK 3638/15; z 30 czerwca 2020 r., II FSK 2230/19). W wyroku z 22 lipca 2021 r., III FSK 3776/21). Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwiony zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. polegających na tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów podatkowych, błędnie oddalił skargę na decyzję Dyrektora w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 197 O.p. oraz art. 11 w zw. z art. 21 p.u.n., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego. Niewypłacalność w rozumieniu art. 11 u.p.u. zachodzi bez względu na stan finansowy spółki, jeżeli zaprzestała ona płacenia swoich zobowiązań. Słusznie zatem wywodził WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że badanie stanu finansowego spółki było zatem w przedmiotowej sprawie zupełnie zbyteczne, skoro bezsprzecznie spółka zaprzestała regulowania przynajmniej części swoich zobowiązań. W badanej obecnie sprawie Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że w sprawie w toku postępowania nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w dziedzinie rachunkowości w zakresie ustalenia daty, z którą spółka stała się niewypłacalna. Ustaleń w tym przedmiocie mógł dokonać organ podatkowy na podstawie zebranego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 197 § 1 O.p. w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Przesłanką powołania biegłego w toku postępowania jest zatem stwierdzenie, że w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Wiadomości specjalne to niewątpliwie wiadomości, których nie posiadają pracownicy organów podatkowych. Ustawodawca pozostawia organowi podatkowemu pewną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o zastosowaniu środka dowodowego z opinii biegłego - co zostało wyrażone przez użycie słowa "może" - jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy materialnej. Stosownie do art. 191 O.p. to organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przyjęcie koncepcji oparcia postępowania dowodowego na zasadzie swobodnej oceny dowodów uzasadnia to, by organ przy ustaleniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami, co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Wbrew stanowisku skarżącego, dla przyjęcia, że w kontrolowanej sprawie spółka nie regulowała swoich wymaganych zobowiązań w terminie, nie była potrzebna wiedza biegłego. Wynika ono z analizy dokumentacji zamieszczonej w aktach administracyjnych sprawy. Ustalone informacje uzasadniały jednoznaczne wnioski w zakresie zaistnienia przesłanek do ogłoszenia upadłości. Organy podatkowe zobowiązane są do ustalenia wszystkich faktów i okoliczności, które są niezbędne dla załatwienia sprawy (art. 122 O.p.). Powinny zebrać wszystkie dostępne dowody i rozpatrzeć je w sposób wyczerpujący, niezależnie od tego, czy potwierdzają one tezy organu czy twierdzenia podatnika (art. 187 § 1 w zw. z art.121 § 1 O.p.). Następnie powinny je ocenić zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Oznacza to, że powinny poddać ocenie wszystkie prawidłowo zebrane dowody, każdy z nich z osobna, a także we wzajemnym ich związku, kierując się doświadczeniem życiowym, zasadami wiedzy i własnym przekonaniem. Organ nie może pominąć żadnego z dowodów, jeżeli oceni go jako wiarygodny, nie może nie doceniać jego znaczenia, jeżeli ma on wartość dla rozpoznawanej sprawy (por. D. Strzelec, Dowody i postępowanie dowodowe w prawie podatkowym, Warszawa 2015, s. 192). Ocena ta powinna być logiczna i spójna. Organ nie może zatem wyprowadzać z dowodów wniosków, które według reguł logiki z nich nie wynikają (por. też A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, 2006, s. 248, Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1996r., s.174 i n., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2011 r., II FSK 1944/09). Skarżący nie wskazał na błędy, jakie miałby pominąć WSA, w rozumowaniu organów podatkowych przy ocenie dowodów. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji skontrolował to, czy organy podatkowe dokładnie zbadały, jaka była sytuacja finansowa i majątkowa spółki w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu na podstawie wszystkich dostępnych im dowodów. Pozostaje poza sporem, że spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań podatkowych wobec Naczelnika US W. w 2010 r. W dniu 25 stycznia 2011 r. upłynął termin płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. na kwotę 126 679,00 zł, spółka zalegała także z płatnością w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2010 r. w wysokości 20 373,00 zł, którego termin płatności upłynął 31 marca 2011 r., oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń (PIT-4) za luty i grudzień 2010 r. w łącznej kwocie 2 850,60 zł. Co więcej, organ podatkowy podkreślił, że powyższe zaległości podatkowe powstały, a także ich termin płatności upłynął w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji prezesa zarządu spółki, czego nie podważano. Organ odwoławczy w oparciu o sprawozdania finansowe za lata 2006-2010 stwierdził, że spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań w roku 2010. Z informacji zawartych w rachunku zysków i strat wynika, że rok 2006 spółka zamknęła ze stratą w wysokości 13 242,30 zł, rok 2007 zyskiem w wysokości 60 789,80 zł, następnie rok 2008 zakończyła stratą w wysokości 1 913,83 zł, a rok 2009 zyskiem netto w kwocie 25 374,69 zł. Pomimo faktu, że rok 2010 zakończył się dla Spółki zyskiem w kwocie 310 765,84 zł netto, a obroty przekroczyły 1.000.000,00 zł, to w sprawozdaniu z działalności za 2010 r. spółka wskazała, że do końca III kwartału realizowała zlecenia zgodnie z harmonogramem, natomiast w IV kwartale 2010 r. kontrahent firma (prowadzona również przez skarżącego) przestała regulować terminowo należności wobec spółki, co spowodowało, że ta nie regulowała zobowiązań względem Skarbu Państwa. WSA skontrolował stanowisko, że w IV kwartale 2010 r. wystąpiła konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ponieważ wtedy nastąpiło zaprzestanie regulowania zobowiązań podatkowych, a wniosek złożony w dniu 5 maja 2011 r. był spóźniony. Trafnie przy tym wskazuje się na postanowienie w trybie art. 286 ust. 1 u.p.u., gdzie Sąd powszechny zmienił sposób prowadzenia postępowania upadłościowego spółki z postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidację majątku upadłego oraz umorzył postępowanie upadłościowe. Oparcie skargi kasacyjnej jedynie na braku powołania biegłego, bez dalszego uzasadnienia, w szczególności co w ocenionym materiale dowodowym nakładałoby na organ obowiązek i wskazywało na potrzebę przeprowadzenia tego rodzaju dowodu, czyni zarzut bezzasadnym. Organy podatkowe oparły się na dowodach, które były dostępne i wystarczające. Nie można pominąć, że choć co do zasady ciężar dowodzenia faktów i okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy spoczywa na organach podatkowych (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.), to w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością to na członku zarządu spoczywa obowiązek wskazania dowodów na istnienie okoliczności zwalniających go z tej odpowiedzialności, w tym także wykazania, że nie istniały podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub że nie ponosi on winy za niezłożenie wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie (art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p.). Pogląd taki nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2009 r., II FSK 372/08, z 3 sierpnia 2017 r. II FSK 807/17z 11 października 2018 r., II FSK 2733/16, z 22 stycznia 2020 r., I GSK 455/17). Nie wiadomo na czym miałoby polegać podnoszone przez skarżącego uniemożliwienie mu wykazania przesłanek zwalniających z odpowiedzialności. Zagadnienie czasu właściwego do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości, w dacie, kiedy powstała zaległość obciążająca skarżącego, uregulowane było w art. 21 ust. 1 u.p.u. Zgodnie z tym przepisem dłużnik był obowiązany zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości nie później, niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do jej ogłoszenia. Celem przyjętej regulacji jest ochrona pewności obrotu gospodarczego i przeciwdziałanie sytuacjom niezaspokajania zobowiązań, także o podłożu celowym, oszukańczym. Skoro zarzuty postawione w skardze kasacyjnej ostatecznie nie kwestionują skutecznie okoliczności faktycznych, jakie stanowiły podstawę kontroli Sądu pierwszej instancji, a ten na ich podstawie przyznał rację organom podatkowym w stwierdzeniu, że spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań, w czasie, dla którego złożenie wniosku o upadłość w dniu 5 maja 2011 r., nie było czasem właściwym, a więc takim, o jakim mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., i autor skargi kasacyjnej nie wykazuje, jakie wiadomości specjalne byłyby wymagane w tym, konkretnym stanie sprawy; to materiał dowodowy zebrany w sprawie należało uznać za zupełny. W konsekwencji należało uznać, że WSA prawidłowo skontrolował i uznał ocenę prawną stanu faktycznego za właściwą, a to prowadzi do wniosku, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegający na niewłaściwym zastosowaniu art. 116 § 1 O.p. w zw. z wadliwym niezastosowaniem art. 10, art. 11 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 i art. 21 ust. 1 u.p.u. W sprawie prawidłowo zbadano przesłanki ogłoszenia upadłości przewidziane prawem. Niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegający na błędnej wykładni art. 116 § 1 O.p. Błędna wykładnia przepisów prawa materialnego to nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni, rozumienie treści obowiązującego przepisu. Jak wcześniej wykazano, nie jest prawidłowym rozumienie przyjęte przez skarżącego, że przesłanka stanu wymagającego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (stanowiąca element normy pozwalającej na przypisanie odpowiedzialności podatkowej osobie trzeciej) nie może być ustalana jedynie poprzez analizę części dokumentacji finansowo-księgowej spółki. Nie wiadomo, gdyż skarżący głębiej tego nie uzasadnia, na czym polegało w sprawie pominięcie przesłanek wynikających z art. 10, art, 11 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 i art. 21 ust. 1 u.p.u. W każdym razie, z przepisów tych nie wynika, by każdorazowo koniecznym było powołanie biegłego dla określenia kondycji spółki. Mając na względzie powyższe oraz art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach nie rozstrzygnięto ze względu na brak stosownego wniosku (art. 209 i 210 § 1 p.p.s.a.). Mirella Łent Stanisław Bogucki Jolanta Sokołowska