II OSK 1002/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Rzążewska Sędziowie Krystyna Borkowska Teresa Kobylecka ( spr) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 26 września 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1473/06 w sprawie ze skargi M. L. na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. L. na uchwałę Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...]. w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu tzw. P. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, co następuje: Uchwałą z dnia [...] Rada Miasta odrzuciła w całości zarzut M. L. "dotyczący działki nr ewid. [...] z obrębu [...] o naruszenie interesu prawnego przez przeznaczenie części działki na cele drogowe - projektowana ulica dojazdowa oraz likwidację istniejących drzew". W uzasadnieniu uchwały wskazano, że projektowana ulica dojazdowa 30 KUD stanowić będzie dojazd oraz pas przeprowadzenia sieci infrastruktury technicznej do kilkunastu działek. Ze względu na konieczność zapewnienia dostępności sieci dla służb miejskich winna stanowić drogę publiczną. Na projektowaną ulicę przeznaczono około 4% powierzchni działki M. L., która położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie linii rozgraniczającej ulicy [...] i narażona jest na uciążliwości ruchu z tej ulicy. Wprowadzenie drogi dojazdowej o szerokości w liniach rozgraniczających - 10,5m (jezdnia 5,5m) nie wpłynie znacząco na zwiększenie uciążliwości hałasowej na działce M. L. tym bardziej, że projektowana ulica nie ma bezpośredniego wlotu w ulicę [...]. Wymienione w zarzucie drzewa nie zostały zakwalifikowane w analizach przedplanistycznych jako posiadające duże walory krajobrazowe i w związku z tym nie są wskazane do zachowania. Na powyższą uchwałę M. L. złożył skargę do sądu administracyjnego, w której podniósł, że poprzez przeznaczenie na drogę działki stanowiącej jego własność naruszono prawo własności. Realizacja celu publicznego nie może w taki sposób ingerować w prawo własności. Poparcie takiego rozwiązania przez kilku właścicieli działek nie może determinować zaplanowania ulicy w projekcie planu. Naruszenie prawa zostało także dokonane poprzez zwiększenie uciążliwości hałasowej. Ponadto zaplanowanie zniszczenia drzew narusza przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm.). Ustalenia uchwały nie zostały szczegółowo uzasadnione, a nadto nie badano podstaw faktycznych sprawy. Badając legalność zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu Marka Leśniewskiego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Sąd podniósł, że sporządzenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu P. nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z treścią art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rada Gminy przy opracowywania projektu planu dochowała obowiązujących postanowień zawartych w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, w zgodzie z obowiązującym prawem. Sąd nie stwierdził, aby naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego dokonało się z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego), a dopiero takie naruszenie uprawnienia skarżącego skutkowałoby nieważnością uchwały o odrzuceniu zarzutu. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego przedstawionego na rozprawie dnia 21 lutego 2007 r., że droga 30 KUD nie stanowi celu publicznego, bo jest faktycznie zaprojektowana jedynie do kilku nieruchomości i stwierdził, że droga publiczna należy do inwestycji celu publicznego niezależnie od tego, czy będzie stanowiła drogę dojazdową do jednej czy kilku działek (art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami -Dz.U. 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Sąd podzielił stanowisko organu co do tego, że planowana droga jest niezbędna dla prawidłowej infrastruktura tego terenu. Jak wynika z załączonych map lotniczych oraz projektu planu część działek w sąsiedztwie działki skarżącego nie ma w chwili obecnej dostępu do drogi publicznej inaczej niż poprzez ustanowienie odpowiednich służebności gruntowych. Na gminie spoczywa obowiązek uregulowania takich kwestii. Jak słusznie wskazano w zaskarżonej uchwale miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego daje możliwość uporządkowania zabudowy, komunikacji oraz uzyskania dostępu do mediów, co ma szczególne znaczenie na obszarze sąsiadującym z rezerwatem przyrody jakim jest Las K. Nie można, zdaniem Sądu I instancji czynić organowi zarzutu naruszenia obowiązującego prawa pomimo, że działania jego dotykają prawa własności skarżącego poprzez projektowanie przedmiotowej ulicy na części jego działki, gdyż dzieje się to w ramach przysługującego gminie uprawnienia. Ponadto realizacja projektowanej ulicy poprawi obsługę komunikacyjną działki skarżącego, tym bardziej, że jak twierdzi w przyszłości nie wyklucza on na przedmiotowej działce zabudowy handlowej lub innej. Planowana ulica służyć ma obsłudze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - nie zwiększy więc ona uciążliwości hałasowej. Trzeba mieć na uwadze, jak podkreślił Sąd usytuowanie działki skarżącego względem ul. [...] przed wprowadzeniem zmian wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego usunięcia drzew Sąd I instancji uznał, że plan w sposób właściwy i pełny zapewnia ochronę istniejącej szaty roślinnej, spełnia warunki ochrony występujących obiektów o wysokich walorach przyrodniczo-krajobrazowych, w tym obiektu objętego odrębnym statusem prawnym, tj. rezerwatu przyrody. Obejmuje ochroną wszystkie drzewa nieowocowe w wieku powyżej 5 lat poprzez wprowadzenie zakazu wycinania ich bez zezwolenia władz gminy, nakazuje zachowanie w rozwiązaniach przestrzennych wszystkich wartościowych egzemplarzy drzew. W ramach realizacji powiązań krajobrazowych Lasu K. z obiektami przyrodniczo-krajobrazowymi, położonymi po zachodniej stronie ulicy [...] wyznacza ciągi uliczne przeznaczone do obsadzania zwartymi szpalerami drzew. Ponadto nakazuje na terenach gminnych, a zaleca na prywatnych wprowadzenie roślinności rodzimej, zgodnie z typem siedlisk i uwzględnieniem gatunków korzystnych dla utrzymania fauny. Drzewa wskazane w zarzucie nie zostały zakwalifikowane w analizach przedplanistycznych jako posiadające duże walory krajobrazowe i z tego powodu nie są one wskazane do zachowania. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w postępowaniu sądowym zarzut nie podpisania uzasadnienia uchwały przez Przewodniczącego Rady Miasta W., gdyż uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Od powyższego wyroku M. L. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) : - art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego poprzez przyjęcie, iż projektowana droga "nie zwiększy uciążliwości hałasowej", gdy z uzasadnienia do uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 6 kwietnia 2006 r. wynika, że projektowana droga "nie wpłynie znacząco na zwiększenie uciążliwości hałasowej", - art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego w zakresie prawdziwości uzasadnienia do skarżonej uchwały, - art. 3 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie odniesienie się do zarzutu zawartego w skardze w zakresie ogólnych podstaw uzasadnienia skarżonej uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności przemawiające za ewentualną nieważnością postępowania. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności te nie miały miejsca Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny skargi kasacyjnej, uznał, iż zarzut tej skargi naruszenia wskazanych przepisów postępowania nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew temu, co twierdzi się w skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut "sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego" nie jest usprawiedliwiony, należy bowiem stwierdzić mając na uwadze całą treść uzasadnienia Sądu I instancji, że nie ma sprzeczności pomiędzy określeniem Sądu, że projektowana droga nie zwiększy uciążliwości hałasowej, a zawartym w uzasadnieniu uchwały stwierdzeniem Rady w tym zakresie. Sąd użył innych słów, które jednak nie zmieniły sensu tego, że projektowana droga z uwagi na usytuowanie działki skarżącego względem ul. [...] przed wprowadzeniem zmian nie wpłynie znacząco na zwiększenie tej uciążliwości. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie odniesienie się do zarzutu zawartego w skardze w zakresie ogólnych podstaw uzasadnienia skarżonej uchwały. Sąd I instancji bowiem oceniając argumenty wskazane w uzasadnieniu uchwały podzielił stanowisko organu, odniósł się do nich, zatem uznał, że są one wystarczające i nie uniemożliwiają obrony interesu skarżącego. Podzielić należy pogląd Sądu pierwszej instancji, iż Rada w sposób przekonywujący, nienoszący cech nadużycia przysługujących jej uprawnień, uzasadniła dlaczego działka skarżącego ma być przeznaczona w części pod drogę. To wszystko zasadnie dało podstawy Sądowi pierwszej instancji do przyjęcia, że kwestionowany projekt planu w części odnoszącej się do działki skarżącego nie narusza prawa, bezpodstawnym czyniąc zarzut wskazany w skardze. Nieuprawniony jest także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego w zakresie prawdziwości uzasadnienia do skarżonej uchwały z tego powodu, że uzasadnienie uchwały nie zostało podpisane. Sąd pierwszej instancji uznał, że nie podpisanie uzasadnienia uchwały przez Przewodniczącego Rady Miejskiej Miasta W. nie stanowi uchybienia, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Należy podzielić to stanowisko, gdyż w sprawie niniejszej strony nie kwestionowały treści uzasadnienia uchwały w takim kształcie, jaki został przedstawiony przez organ w sprawie. W tym kontekście zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania - jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw - nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a Naczelny Sąd Administracyjny był zobowiązany do oddalenia skargi kasacyjnej z mocy art. 184 wyżej przywołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.