III OSK 4208/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 424/20, w sprawie ze skargi G.R. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 424/20, zobowiązał Wójta Gminy [...] (dalej jako Wójt, organ lub podmiot zobowiązany) do rozpoznania wniosku G.R. (dalej jako wnioskodawca lub strona skarżąca) z dnia [...] maja 2020 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł (pkt 3) oraz zasądził od Wójta na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4). Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] maja 2020 r. wnioskodawca zwrócił się do Wójta o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii sprawozdania z wykonania dotacji celowej za rok 2019 r. udzielonej na wykonanie zadania publicznego w zakresie wspierania rozwoju sportu w 2019 r. oraz kopii faktur, rachunków lub innych dokumentów księgowych stanowiących podstawę rozliczenia ww. dotacji w zakresie dotyczącym [...]. W odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2020 r. organ wskazał, że żądane przez stronę sprawozdanie znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy, którego szczegółowy adres został następnie podany. W skardze na bezczynność strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej u.d.i.p.) poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem pomimo istnienia ustawowego obowiązku wynikającego z przywołanych przepisów. Strona skarżąca podkreśliła, że przed wystąpieniem z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej sprawdziła, czy żądane przez nią dane figurują w gminnym BIP. W związku z tym, że nie zostały one tam zamieszczone zwróciła się o ich przekazanie do organu. Po otrzymaniu jego odpowiedzi okazało się, że interesujące stronę sprawozdanie zostało zamieszczone w BIP dzień po wystąpieniu z żądaniem udostępniania danych publicznych. Opublikowany dokument nie obejmował jednak faktur i rachunków służących do rozliczenia dotacji, które jako dokumenty mające charakter publiczny, również były przedmiotem wniosku. Stąd też organ w dalszym ciągu pozostaje bezczynny w ich udostępnieniu, gdyż udzielona informacja o zamieszczeniu sprawozdania w BIP nie wyczerpuje żądania wniosku w pełnym zakresie. Jego celem nie było bowiem jedynie pozyskanie danych na temat rozdysponowania dotacji przez jej beneficjenta, ale również dokonanie kontroli nad sposobem wydatkowania środków publicznych na konkretne towary i usługi uwidocznione w żądanych fakturach i rachunkach. Z tych powodów strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania w pełnym zakresie złożonego wniosku oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Wystąpiła również o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny, z uwagi na okoliczność, że niniejsze postępowanie było kolejną sprawą, w której organ nie zrealizował nałożonych na niego obowiązków ustawowych w zakresie dostępu do informacji publicznych. Wnioskodawca bowiem w 2019 r. zwracał się do niego o przesłanie analogicznych danych, tyle że dotyczących 2018 r., a sprawa ta znalazła swoje zakończenie dopiero przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który wyrokiem z dnia [...] marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 24/20, zobowiązał Wójta do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym uznanie bezczynności organu za rażącą oraz wymierzenie mu grzywny byłoby uzasadnione w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł m.in. o jej oddalenie podkreślając, że sprawozdanie z wykonania dotacji celowej, którego udostępnienia domagał się wnioskodawca, zostało zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej. O jego szczegółowej lokalizacji strona skarżąca została zaś zawiadomiona, co czyni zadość obowiązkom podmiotu zobowiązanego. Odnosząc się natomiast do kwestii faktur i rachunków stanowiących podstawę rozliczenia dotacji organ wyjaśnił, że jak wynika z treści sprawozdania, nie zostały one do niego dołączone. Okoliczność ta jest zaś zgodna z obowiązującymi w tym zakresie regulacjami prawnymi, które nie przewidują, aby do sprawozdania z wykonania zadania publicznego były dołączane dokumenty księgowe. Mają być one natomiast przechowywane przez beneficjenta i udostępniane na potrzeby kontroli, co też miało miejsce w niniejszej sprawie, gdyż w ramach czynności kontrolnych realizowanych w dniach [...]marca 2020 r. poddano analizie stosowną dokumentację księgową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że informacje i dokumenty księgowe (faktury, rachunki) wytworzone w związku z wydatkowaniem środków pochodzących z majątku komunalnego stanowią informacje publiczne, do których udostępnienia zobowiązany jest organ je posiadający, niezależnie od tego czy sam jest ich autorem, czy też zostały mu one przekazane przez inne podmioty. Jako, że w niniejszej sprawie dokumenty takie były podstawą rozliczenia udzielonej dotacji, a organ – jak wynika z odpowiedzi na skargę – znajduje się w ich posiadaniu, nie było powodów do ich nieudzielenia stronie skarżącej. Czyniąc tak organ pozostaje zatem w bezczynności, albowiem do chwili wyrokowania nie udostępnił on zawnioskowanych danych, jak też nie wydał decyzji odmawiającej ich udostępnienia. Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd zaznaczył przy tym, że gdyby organ rozpatrując wniosek doszedł do przekonania, że nie wszystkie informacje zawarte w treści żądanych dokumentów powinny zostać udostępnione, ma on możliwość ich anonimizacji. Gdyby zaś dane, o które strona skarżąca się ubiega, stanowiły w ocenie organu informację publiczną przetworzoną, powinien on wezwać stronę do wykazania szczególnej istotności w ich udostępnieniu ze względu na interes publiczny. Sąd wojewódzki, oceniając charakter bezczynności, której dopuścił się organ w niniejszej sprawie, uznał na zasadzie art. 149 § 1a u.p.p.s.a., że nastąpiła ona z rażącym naruszeniem prawa. Organ bowiem odpowiadając na wniosek strony skarżącej właściwie pominął milczeniem tę jego część, która dotyczyła kopii faktur, rachunków lub innych dokumentów księgowych służących do rozliczenia dotacji. Wiedział przy tym, że nie zostały one dołączone do sprawozdania opublikowanego w BIP. Również fakt późniejszej kontroli przeprowadzonej w odniesieniu do prawidłowości rozliczenia dotacji nie miał wpływu na realizację prawa do informacji publicznej. Tym bardziej, że organ miał świadomość konieczności jej udostępnienia we wnioskowanych zakresie z wydanego w analogicznej sprawie ze swoim udziałem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2020r., sygn. akt II SAB/Wa 24/20. Ignorowanie więc żądania wnioskodawcy co do tego rodzaju informacji nie znajdowało – zdaniem Sądu – usprawiedliwienia i przesądzało o konieczności stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przy dopuszczeniu się przez organ przypisanej mu bezczynności. Dawało to również podstawę do wymierzenia organowi, na zasadzie art. 149 § 2 u.p.p.s.a., grzywny w kwocie 500 zł, która powinna zmobilizować go do należytego działania i stanowić sankcję na niezastosowanie się do swoich ustawowych obowiązków. O kosztach postępowania Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 200 u.p.p.s.a. Z wydanym wyrokiem nie zgodził się Wójt, który w wywiedzionej skardze kasacyjnej zakwestionował go w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynika sprawy, tj. art. 133 § 1 zdanie pierwsze, art. 141 § 4, art. 149, art. 154 § 6 u.p.p.s.a., w tym także w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 14 u.d.i.p., poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że organ dopuścił się bezczynności wobec nierozpatrzenia i niezałatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie żądania kopii faktur, rachunków lub innych dokumentów księgowych służących do rozliczenia dotacji celowych, która to bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy organ nie jest w posiadaniu wnioskowanych informacji. Uzasadniając tak sformułowane zarzuty organ wskazał, że podziela stanowisko Sądu w zakresie uznania sprawozdania z udzielonej dotacji celowej, jak również faktur oraz innych dokumentów księgowych, za informację publiczną. Jednakże Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności podnoszonej w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, że organ nie jest w posiadaniu interesujących stronę dokumentów księgowych. W odpowiedzi na skargę jasno bowiem podkreślono, że obowiązkiem podmiotu składającego sprawozdanie z wykorzystania udzielonej dotacji celowej nie jest dołączanie do niego jakiejkolwiek dokumentacji księgowej. Ma on jedynie powinność zachowania jej i przedłożenia na żądanie przeprowadzanej kontroli, co miało też miejsce w niniejszej sprawie. W dniu [...] marca 2020 r. w czasie realizowania czynności kontrolnych dokumentacja księgowa, stanowiąca podstawę sporządzenia sprawozdania, została okazana kontrolerom gminnym i tego samego dnia zwrócona beneficjentowi. Na dzień złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej ([...] maja 2020 r.) organ nie był w posiadaniu żądanych przez stronę danych, tak jak i nie posiada ich obecnie. Sąd pierwszej instancji ustalił zatem stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia w sposób nieznajdujący oparcia w aktach sprawy oraz bez uwzględnienia wyjaśnień organu zawartych w udzielonej przez niego odpowiedzi na skargę. Konsekwencją tego było zaś niewłaściwe uznanie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, skutkującym koniecznością wymierzenia mu grzywny. Niezasadne są również wskazania Sądu co dalszego postępowania w kwestii rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ nie może bowiem udzielić stronie informacji, której sam nie posiada, ani też nie może wydać w tym zakresie decyzji odmownej, czy tym bardziej przedłużyć prowadzonego postępowania. Na zakończenie organ stwierdził, że choć w przesłanej stronie skarżącej odpowiedzi na złożony przez nią wniosek zabrakło informacji o niedysponowaniu żądanymi dokumentami księgowymi, to została ona jej przekazana w odpowiedzi na skargę. Nie można więc utrzymywać, że wniosek strony skarżącej nie został załatwiony do dnia wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji. Z tych powodów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpatrzenie skargi poprzez jej oddalenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wystąpił również o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W sprawie nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że wobec zrzeczenia się przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie rozpatrzenia sprawy na rozprawie oraz niewniesienia przez drugą stronę w ustawowym terminie wniosku o jej przeprowadzenie, skarga kasacyjna – na zasadzie art. 182 § 2 i § 3 u.p.p.s.a. – podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że nie są one usprawiedliwione. Przede wszystkim nie można zgodzić się z organem co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe ustalenia podstawy faktycznej wydanego wyroku i stwierdzenie, że organ znajduje się w posiadaniu żądanych przez stronę faktur, rachunków i innych dokumentów księgowych. Z akt administracyjnych sprawy, składających się w zasadzie z wniosku strony skarżącej, odpowiedzi organu, sprawozdania oraz protokołu kontroli, w żaden sposób nie wynika, aby organ nie znajdował się w posiadaniu wskazanych dokumentów finansowych. Okoliczność ta, zwłaszcza w odpowiedzi udzielonej stronie na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, została przez organ całkowicie pominięta. Nie ma w niej bowiem jakiejkolwiek wzmianki w zakresie żądanych przez stronę materiałów. W takim przypadku dopuszczalnym jest wnioskowanie, że brak ustosunkowania się do żądania udostępnienia wskazanych przez stronę skarżącą danych świadczyć może nie o tym, że organ ich nie posiada, lecz że z sobie tylko znanych powodów stara się w ogóle tej kwestii nie poruszać. To zaś z kolei bardziej przemawia za uznaniem, że organ zawnioskowane dokumenty może posiadać, lecz nie chce ich udostępnić, niż że nie jest ich aktualnym dysponentem. Gdyby bowiem tak było, to z pewnością nie omieszkałby tego faktu ujawnić, jako że zwalniałby go on z konieczności udzielenia informacji publicznej. Nieco inaczej natomiast sytuacja kształtuje się w odniesieniu do odpowiedzi na skargę, w której organ podkreślił, że do sprawozdania złożonego przez beneficjenta nie zostały dołączone dokumenty stanowiące podstawę rozliczenia dotacji celowej, gdyż obowiązujący wzorzec sprawozdania takiej konieczności nie przewidywał. Dalej jednak – co należy szczególnie zaznaczyć – wskazuje on na fakt przeprowadzenia kontroli realizacji umowy dotacyjnej, w trakcie której żądane przez stronę dokumenty zostały poddane stosownej analizie. Nie dodaje już jednak, czy analizowane dokumenty w dalszym ciągu posiada, czy też dysponował nimi jedynie czasowo. Stosowna wzmianka o tym znalazła się bowiem dopiero w skardze kasacyjnej, w której organ wyraźnie zaznaczył, że żądane przez stronę skarżącą dane były w jego dyspozycji wyłącznie w dniu [...] marca 2010 r. i obecnie już ich nie posiada. Przytoczona sekwencja oświadczeń wiedzy organu, rozszerzanych w miarę kolejnych etapów postępowania, nie przyczyniała się do ustalenia prawdy obiektywnej. Z pewnością jednak Sąd pierwszej instancji, bazując na przyznaniu przez organ w odpowiedzi na skargę o swojej styczności z dokumentami księgowymi w trakcie kontroli, miał podstawy by sądzić, że dokumenty te mogą nadal znajdować się w posiadaniu organu. Przyjęty zatem przez niego za podstawę rozstrzygnięcia stan faktyczny odpowiadał ówczesnej wiedzy na temat lokalizacji dokumentów księgowych, o których udostępnienie występowała strona skarżąca, czemu Sąd wojewódzki dał wyraz w sporządzonym przez siebie uzasadnieniu. Czyni to zatem nietrafnym zarzut naruszenia art. 133 § 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Oczywistą konsekwencją nieudzielenia stronie skarżącej wyczerpującej odpowiedzi na złożony przez nią wniosek było stwierdzenie przez Sąd wojewódzki bezczynności organu. I choć w tym zakresie zarzut kasacyjny nie został sformułowany w sposób w pełni prawidłowy (w podstawie kasacyjnej powołano jedynie art. 149 u.p.p.s.a., bez dookreślenia, którego z jego czterech paragrafów podstawa ta dotyczy), tym niemniej z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że organ kwestionuje przede wszystkim rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji wydane na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. Bazuje on przy tym na ustaleniu, że przecież w toku postępowania sądowego, w odpowiedzi na skargę, zawarł on informację o nieposiadaniu zawnioskowanych przez stronę dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może jednak podzielić poglądu organu co do jasności i precyzyjności złożonego w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji oświadczenia wiedzy o nieposiadaniu wnioskowanych danych z przyczyn, które zostały już wyżej omówione. Dodatkowo stanowisko takie nie jest uzasadnione wyłącznie kwestiami semantycznymi, lecz wynika również z charakteru pisma procesowego, jakim jest odpowiedź na skargę. W orzecznictwie sądowym podkreśla się bowiem, że odpowiedź na skargę, czy też skargę kasacyjną jest pismem adresowanym do sądu orzekającego w danej sprawie i stanowi przede wszystkim ustosunkowanie się organu do zarzutów skargi. W żadnym jednak wypadku nie może być ona traktowana jako część rozstrzygnięcia, spełniająca obowiązek materialnym wobec strony skarżącej, czy nawet jako uzupełnienie argumentacji, która powinna się znaleźć w akcie kierowanym do stron postępowania toczącego się przed organem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 1992 r., sygn. akt III SA 1838/91, z dnia 29 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 2459/17, oraz z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 744/20 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu). W szczególności odpowiedź na skargę nie może być utożsamiana z pismem zawiadamiającym stronę skarżącą, że organ nie jest w posiadaniu żądanych przez nią informacji. Akt ten winien być bowiem skierowany bezpośrednio do adresata wniosku o udostępnienia informacji publicznej, mieć jednoznaczny i precyzyjny charakter oraz zawierać przekonujące uzasadnienie ze wskazaniem przyczyn, dla których podmiot zobowiązany nie dysponuje zawnioskowanymi danymi. W aktualnie kształtującej się linii orzeczniczej sądów administracyjnych przyjęto bowiem, że zwolnienie się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p., w przypadku powoływania się na fakt nieposiadania wnioskowanej informacji publicznej, nie może bazować wyłącznie na samym oświadczeniu złożonym wnioskodawcy, ale wymaga dodatkowej argumentacji tę okoliczność potwierdzającej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2736/17, z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 302/20, z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2266/19 oraz z dnia 23 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 2800/21). W okolicznościach niniejszej sprawy tego rodzaju zawiadomienie nie zostało skierowane do strony skarżącej, a oświadczenie o nieposiadaniu wnioskowanych dokumentów księgowych organ złożył w istocie dopiero w skardze kasacyjnej. Nie mogło ono zatem z podanych wyżej przyczyn odnieść zamierzonego skutku, co tym samym sprawiało, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii faktur, rachunków i innych dokumentów księgowych, było i jest w dalszym ciągu aktualne. Podobnie jak i zawarte w wyroku wskazania co do dalszych czynności, które stały się podstawą kolejnej części zarzutu kasacyjnego, opartej na naruszeniu art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 14 u.d.i.p. Zwrócić bowiem należy uwagę, że Sąd pierwszej instancji nie nakazał organowi udzielenia zawnioskowanych danych, a jedynie zobowiązał go do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie przesądzając zaś rezultatu działania organu, wskazał na możliwe i dopuszczalne kierunki jego postępowania, związane nie tylko z przekazaniem dokumentów, ale również z ich anonimizacją, czy przetworzeniem. Warto przy tym podkreślić, że wymienione czynności nie wyczerpują katalogu dozwolonych środków prawnych, z których może skorzystać organ w toku ponownego rozpatrywania sprawy. W szczególności zaś nie należy wykluczyć zakończenia postępowania poprzez skierowanie do strony pisma informującego ją o nieposiadaniu zawnioskowanych dokumentów, którego charakter był już przedmiotem rozważań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W końcu na uwzględnienie nie zasługiwały również ostatnie fragmenty z podniesionego zarzutu skargi kasacyjnej, koncentrujące się na kwestionowaniu charakteru stwierdzonej bezczynności (art. 149 § 1a u.p.p.s.a.) oraz wymierzeniu organowi grzywny (art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 u.p.p.s.a.). Jednakże w związku z tym, że nie zostały one szerzej uargumentowane i sprowadzały się do powiązania ich z błędnym – w ocenie organu – ustaleniem stanu faktycznego w zakresie dysponowania żądanymi przez stronę dokumentami księgowymi, należy podtrzymać wyrażone już dotychczasowe stanowisko w tym przedmiocie, bez potrzeby jego powielenia. Reasumując należało zatem stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, gdyż podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był więc do oddalenia skargi kasacyjnej, o czym na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku.