II OSK 1724/09

SENTENCJA Dnia 12 listopada 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Alicja Plucińska Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2009 roku, sygn. akt II SA/Lu 388/09 odrzucającego skargę B. K. na uchwałę Rady Miasta Lublina z dnia [...] września 2002 roku Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Lublina postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 7 lipca 2009 roku odrzucił skargę B. K. na uchwałę Rady Miasta Lublina z dnia [...] września 2002 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Lublina. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] września 2008 roku B. K. wezwał Radę Miasta Lublina do usunięcia naruszenia interesu prawnego ustaleniami uchwały z dnia [...] września 2002 roku. Rada Miasta Lublina w uchwale z dnia [...] listopada 2008 r. uznała zasadność wezwania B. K., nie podejmując jednak w tym zakresie rozstrzygnięcia. Odpis tej uchwały doręczono skarżącemu w dniu [...] grudnia 2008 roku. W dniu [...] maja 2009 r. B. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na uchwałę organu z dnia [...] września 2002 r., podając, że pomimo przyznania przez Radę Miasta słuszności podnoszonych przez niego zarzutów, w istocie nie zostały one jednak uwzględnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skargę do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej wnosi się najpóźniej z upływem sześćdziesiątego dnia, licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli odpowiedź na to wezwanie nie została udzielona przez organ jednostki samorządu terytorialnego w tym terminie. Odpowiedź Rady Miasta Lublina na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została skarżącemu doręczona w dniu [...] grudnia 2008 r., a zatem po upływie sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd I instancji uznał, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, jest dzień złożenia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, której to czynności skarżący dokonał w dniu [...] września 2008 r. Dla obliczenia przedmiotowego terminu nie ma znaczenia odpowiedź Rady Miasta Lublina wyrażona w uchwale z dnia [...] listopada 2008 r., skoro została doręczona skarżącemu po upływie sześćdziesięciu dni od daty wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł B. K. reprezentowany przez radcę prawnego. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) polegające na jego błędnej wykładni poprzez uznanie, iż skargę na uchwałę, która uznaje wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego za zasadne, należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi rady miasta, a jeżeli rada nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 101 ust. 1 przywołanej ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zgodnie z poglądem prawnym zaprezentowanym w uchwale Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, przepis art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga. Tak rozumiane terminy zaskarżenia, o których mowa w art. 53 § 2 ppsa, mają zastosowanie - podkreślił skład rozszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego - także do wnoszenia skargi na uchwałę organu gminy. Skargę wnosi się, bowiem na uchwałę tego organu, a nie na odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia lub bezczynność rady gminy w zakresie udzielenia odpowiedzi na wezwanie. Wezwanie ma na celu jedynie umożliwienie radzie gminy załatwienie sprawy bez konieczności wnoszenia skargi do sądu. Interpretacja zaprezentowana w skardze kasacyjnej prowadziłaby do stwierdzenia, że niezależnie od upływu czasu, termin do wniesienia skargi może w każdej chwili rozpocząć bieg na nowo na skutek udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym ustalenie przez ustawodawcę terminu sześćdziesięciodniowego, wskazanego w przepisie art. 53 § 2 ppsa straciłoby racje bytu. Natomiast celem wprowadzenia tego przepisu i tak ustalonych terminów, jest zagwarantowanie pewności prawa, a zatem zamknięcie przedziału czasu, w jakim uchwały czy zarządzenia organów gminy mogą zostać zakwestionowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W rozpoznawanej sprawie istotne jest, że skarżący mimo upływu sześćdziesięciodniowego terminu liczonego od dnia wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego, nie wniósł skargi do sądu administracyjnego. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest fakt, że organ ostatecznie udzielił skarżącemu odpowiedzi, gdyż nastąpiło to po upływie terminu, w którym możliwe było skuteczne wniesienie skargi do sądu. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu i z tej przyczyny podlegała odrzuceniu. Skarga kasacyjna nie zawiera jakichkolwiek okoliczności mogących podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny we własnym zakresie także nie znalazł takich powodów Z powyższych względów, na podstawie art. 184 ustawy ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.