I C 289/25

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 289/25</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 31 marca 2026 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny </strong>w składzie następującym:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSR Janusz Supiński</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: Katarzyna Kucharska</strong> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12.03.2026 r.</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">T. E.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> Towarzystwu <span class="anon-block">(...)</span> SA wSopocie</p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 289/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> Powód <span class="anon-block">T. E.</span> </strong>domagał się zasądzenia na jego rzecz od <span class="anon-block">(...)</span> Towarzystwa <span class="anon-block">(...)</span> kwoty 825,08 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 9 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu powód podał, że w dniu 30 kwietnia 2024 r. powstała szkoda komunikacyjna, w wyniku której uszkodzeniu uległ należący do niego pojazd marki <span class="anon-block">F. (...)</span>, nr rej. <span class="anon-block">(...)</span>, sprawca wypadku miał zaś zawartą polisę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych ze stroną pozwaną. Pozwany przyjął swoją odpowiedzialność co do zasady oraz przyznał i wypłacił na rzecz powoda odszkodowanie w kwocie 8.555,45 zł. Zdaniem powoda przyznana kwota odszkodowania nie pokryła rzeczywistych kosztów naprawy auta, które wynosiły 9.380,53 zł.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> Towarzystwo <span class="anon-block">(...)</span> S.A. z siedzibą w <span class="anon-block">P.</span> </strong> wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. Nie kwestionował swojej odpowiedzialności z tytułu zaistniałego zdarzenia drogowego. Jednakże podniósł, iż dochodzona przez powoda kwota jest zawyżona i nieudowodniona. Argumentował dalej, że wypłacona przez niego kwota odszkodowania odpowiada rzeczywistym kosztom przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>W dniu 30 kwietnia 2024 r. doszło do zdarzenia komunikacyjnego, w którym uszkodzeniu uległ samochód marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o nr rej. <span class="anon-block">(...)</span> należący do poszkodowanego <span class="anon-block">T. E.</span>. Sprawca kolizji posiadał umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawartą w pozwanym towarzystwie.</p> <p> <em> <!-- -->okoliczności bezsporne</em> </p> <p>W dniu 8 maja 2024 r. powód zlecił naprawę auta warsztatowi samochodowemu „<span class="anon-block">(...)</span> mechanika pojazdowa blacharstwo lakiernictwo handel częściami samochodowymi oraz samochodami <span class="anon-block">Z. J.</span>” w <span class="anon-block">S.</span>. Koszt naprawy wynosił łącznie 9.380,53 zł.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: upoważnienie k. 15, faktura VAT nr <span class="anon-block">(...)</span> – k. 20</em> </p> <p>W dniu 28 lutego 2025 r. pozwany ustalił wartość odszkodowania na kwotę 8.555,45 zł.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: korekta faktury VAT nr <span class="anon-block">(...)</span> – k. 30</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Bezspornym w sprawie jest ustalony wyżej stan faktyczny w zakresie okoliczności kolizji komunikacyjnej z dnia 30 kwietnia 2024 r. oraz fakt obowiązującej w dniu zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej w ramach obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.</p> <p>Osią sporu była wysokość rzeczywiście poniesionej przez powoda szkody wynikającej z przedmiotowego zdarzenia drogowego.</p> <p>Zgodnie z generalną dyrektywą wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> jest przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne<em> <!-- -->. </em>W myśl przytoczonych przepisów, to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie.</p> <p>Odnosząc się do wskazanej wyżej spornej kwestii Sąd dostrzegł, że w celu wykazania uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu powód przedstawił jedynie fakturę VAT, której treść wskazuje na fakt rozliczenia przez warsztat samochodowy określonych usług i wymiany części w uszkodzonym aucie powoda.</p> <p>W świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 k.p.c.</a> faktura jest dokumentem o charakterze rozliczeniowym, pełniącym rolę jedynie dokumentu prywatnego który może zawierać oświadczenie woli strony, która ją wystawiła (np. wezwanie do zapłaty, uznanie niewłaściwe długu, pokwitowanie), a zatem ma istotne znaczenie dla wykładni oświadczeń woli stron. Dokument ten odzwierciedla wolę strony (zob. np. postanowienie SN z 5 lipca 2019 r., <span class="underline"> <!-- -->IV CSK 625/18)</span>. Jednak jako taki może nie być uznany za wystarczający dowód powstania lub wysokości szkody, zwłaszcza gdy strona pozwana kwestionuje jego zasadność, tak jak w tej sprawie. Ustalenie rzeczywistych kosztów naprawy pojazdu w sytuacji gdy, strony prezentują rozbieżne stanowiska wymaga zgromadzenia i zaoferowania takich dowodów, które potwierdzałyby w sposób niebudzący wątpliwości wysokość poniesionej przez powoda rzeczywistej szkody jak np. zasięgnięcie opinii biegłego sądowego z zakresu techniki motoryzacyjnej. Zdaniem Sądu takim dowodem co do wysokości szkody nie może być wyłącznie zaoferowana przez powoda faktura VAT. Kwota wskazana na tejże fakturze obejmuje jedynie koszty naprawy uiszczone przez powoda na rzecz warsztatu samochodowego, co nie jest równoznaczne z rzeczywistą wysokością poniesionej szkody.</p> <p>W tym stanie rzeczy, uznając, iż powód nie dowiódł swojego roszczenia, Sąd powództwo oddalił. O kosztach Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 §1 k.p.c.</a>, z tym że pozwany nie wykazał poniesionych kosztów.</p> <p> <strong> <!-- -->SSR Janusz Supiński</strong> </p> </div>