II GSK 1845/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Szpitala [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 426/20 w sprawie ze skargi Wojewódzkiego Szpitala [...] w K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...]; 3. zasądza od Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu na rzecz Wojewódzkiego Szpitala [...] w K. 1.120 (jeden tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 426/20, oddalił skargę Wojewódzkiego Szpitala [...] w K. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia: Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił w dniu 4 lipca 2018 r. postępowanie w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia na okres od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 września 2023 r. umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień w zakresie leczenia uzależnień na obszarze powiatu Konin. W ogłoszeniu o postępowaniu wskazano m. in., że po przeprowadzeniu postępowania zostanie zawarta maksymalnie jedna umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, a oferty należy składać do 18 lipca 2018 r. Oferty złożyły trzy podmioty: 1. A. s. c. w K. (powoływana dalej jako: Oferent), 2. Wojewódzki Szpital [...] w K. (powoływany dalej jako: skarżący), oraz 3. P. P. Oferent na zawarte w formularzu ofertowym pytanie Superwizja terapii uzależnień - w lokalizacji odpowiedział "Tak". Ponadto załączył umowę z [...] lipca 2018 r. zawartą z P. C. na świadczenie usług w zakresie wykonywania superwizji procesów terapii uzależnień w poradniach prowadzonych przez Oferenta, z której wynikało, że od [...] lipca 2018 r. superwizja będzie wykonywana podczas co najmniej 8 zjazdów w ciągu roku. W dniu [...] sierpnia 2018 r. komisja konkursowa wezwała Oferenta do złożenia wyjaśnień w związku ze stwierdzeniem rozbieżności między odpowiedzią "Tak" na pytanie zawarte w pkt Vlll.2.4.1 formularza ofertowego, a danymi z formularza ofertowego, polegające na nieudokumentowaniu systematycznego zewnętrznego monitorowania procesu terapii uzależnień przez osobę posiadającą wpis na prowadzoną przez Państwową Agencję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych listę osób uprawnionych do prowadzenia superwizji lub przez osobę z listy superwizorów rekomendowanych przez Krajowe Biuro do Spraw Przeciwdziałania Narkomanii – co najmniej 8 razy w okresie ostatnich 12 miesięcy poprzedzających o 2 miesiące miesiąc, w którym ogłoszono postępowanie, proporcjonalnie do czasu obowiązywania umowy we wskazanym okresie - w lokalizacji. W dniu [...] sierpnia 2018 r. komisja konkursowa podjęła uchwałę w przedmiocie zmiany odpowiedzi udzielanych przez oferentów na pytania ankietowe zawarte w formularzu ofertowym. W uchwale tej ustalono, że w przypadkach, gdy oferta zawiera sprzeczne, wzajemnie wykluczające się informacje, czyli wówczas, gdy odpowiedź na pytanie ankietowe o charakterze rankingującym stoi w opozycji do pozostałych informacji podanych przez oferenta w innych częściach formularza ofertowego lub w innej części oferty, należy wzywać oferenta do złożenia wyjaśnień, zaś po ich przyjęciu korygować odpowiednio odpowiedź i odejmować albo dodawać punkty. Zasady przyjęte w ww. uchwale stosowano do wszystkich sytuacji, które spełniały opisane w nich okoliczności, w celu zachowania zasady równego traktowania świadczeniodawców, wyrażonej w art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa o świadczeniach), nie zaś tylko w odniesieniu do Oferenta. Wydanie powyższej uchwały nie miało wpływu na sytuację skarżącego. W dniu [...] sierpnia 2018 r. do komisji konkursowej wpłynęły wyjaśnienia Oferenta na wezwanie z [...] sierpnia 2018 r., w których poinformował, że błędnie zaznaczył odpowiedź "Tak" oraz wniósł o wprowadzenie w jego ofercie zmiany w tym zakresie, skutkującej zmniejszeniem liczby punktów za to kryterium z 5 do 0. Komisja konkursowa uwzględniła ten wniosek, zmieniając punktację z 5 do 0 pkt, jako że jedynie za spełnienie tego kryterium przyznaje się 5 pkt (zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej /Dz. U. poz. 1372 ze zm., powoływanego dalej jako: rozporządzenie MZ/ w zw. z zał. nr 4 - tabela nr 1 - 20. Przedmiot postępowania: leczenie uzależnień stacjonarne Lp. 1 kryterium jakość, kategoria: monitorowanie procesu terapii uzależnień). W ogłoszeniu o rozstrzygnięciu postępowania z [...] sierpnia 2018 r. komisja konkursowa poinformowała, że do zawarcia umowy wybrano ofertę Oferenta, który uzyskał 43,25 pkt, natomiast nie wybrano pozostałych uczestników, z których skarżący uzyskał 35,88 pkt, zaś P. P. 22,81 pkt. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył skarżący. Decyzją z [....] września 2018 r. oddalono odwołanie uznając, że komisja konkursowa zasadnie zmieniła punktację w powyższym zakresie. Decyzją z [...] listopada 2018 r. utrzymano w mocy decyzję z [...] września 2018 r. Skarżący wniósł skargę na ww. decyzję z [...] listopada 2018 r., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem o sygn. akt Ill SA/Po 7/19 skargę tę oddalił. Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt II GSK 1059/19 uchylił zaskarżony wyrok oraz obie decyzje organu. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał m.in., że oferta jest wiążąca i po terminie składania ofert nie może podlegać zmianom, w tym w szczególności w zakresie odnoszącym się do warunków oferty objętych (rankingowymi) pytaniami ankietowymi. Po terminie składania ofert oferty nie może również zmienić komisja konkursowa, gdyż nie ma do tego podstaw prawnych. Zdaniem NSA, komisja konkursowa bez podstawy prawnej wydała [...] sierpnia 2018 r. uchwałę dopuszczającą zmiany pierwotnie złożonych ofert. Sąd kasacyjny stwierdził, że do braków nieusuwalnych należy brak określony w art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, tj. sytuacja, gdy oferta zawiera nieprawdziwe informacje. Oferta zawierająca nieprawdziwe informacje, to zaś oferta, której informacje nie korespondują z rzeczywistym stanem rzeczy mającym (mogącym mieć) istotne i miarodajne znaczenie dla oceny spełnienia przez ofertę oczekiwań zamawiającego oraz określonych przez niego warunków jej przyjęcia, a tym samym - na wynik postępowania. Jeżeli zatem oferta konkurenta skarżącego w odniesieniu do pytania zawartego odnośnie Superwizji terapii uzależnień - w lokalizacji zawierała odpowiedź,"Tak", co nie było zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy w tym zakresie, to nie było podstaw, aby tę odpowiedź traktować jako inny niż określony art. 149 ust. 1 ustawy oświadczeniach wymóg formalny ani jako brak dokumentacji mogący podlegać usunięciu w trybie art. 149 ust. 3 tej ustawy. Zastąpienie w ofercie odpowiedzi "Tak" odpowiedzią "Nie" na pytanie rankingowe nie stanowi sanowania usuwalnych wad formalnych oferty, lecz jest jej zmianą, której dokonywanie po terminie składania ofert nie jest dopuszczalne. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania skarżącego od rozstrzygnięcia postępowania z [...] sierpnia 2018 r., organ decyzją z [...] lutego 2020 r. oddalił to odwołanie, zaś decyzją z [...] maja 2020 r. utrzymano w mocy decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z wydanego w sprawie wyroku NSA wynika, iż komisja konkursowa nie miała podstaw prawnych do wydania uchwały z [...] sierpnia 2018 r. i zmiany oferty Oferenta w zakresie odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt Vlll.2.4.1 formularza ofertowego Superwizja terapii uzależnień - w lokalizacji z "Tak" na "Nie". Skutkowało to zatem pozostawieniem bez zmiany odpowiedzi "Tak" na powyższe pytanie, jednakże odpowiedź ta nie mogła skutkować odrzuceniem oferty Oferenta w trybie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy oświadczeniach, ponieważ oferta ta zawierała zgodną z rzeczywistością odpowiedź "Tak" na pytanie odnośnie Superwizji terapii uzależnień w lokalizacji. Do oferty załączono bowiem umowę z [...] lipca 2018 r. na świadczenie usług w zakresie wykonywania superwizji terapii uzależnień w poradniach prowadzonych przez Oferenta, z której wynikało, że od [...] lipca 2018 r. superwizja będzie wykonywana podczas co najmniej 8 zjazdów w ciągu roku. Organ stwierdził, że pytanie dotyczące superwizji terapii uzależnień zawarte w formularzu ofertowym było nieprecyzyjne, stąd mogło wprowadzić oferentów w błąd. Zdaniem organu trudno za nieprecyzyjność jednego z pytań winić Oferenta, który ponadto w dniu [...] sierpnia 2018 r. uchylił się od błędu polegającego na udzieleniu nieprawidłowej odpowiedzi w formularzu ofertowym. Tym samym złożone w formularzu ofertowym oświadczenie odnośnie zapewnienia Superwizji terapii uzależnień stało się od początku bezwzględnie nieważne i jako takie nie mogło wywoływać dla oferenta negatywnych skutków prawnych, zgodnie z art. 84 § 1 k.c. Uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu dotyczyło oświadczenia woli w zakresie zadeklarowania spełnienia warunku Superwizja terapii uzależnień - w lokalizacji, nie zaś całej oferty. W ocenie organu, nie sposób było zarzucić Oferentowi przedłożenia oferty zawierającej nieprawdziwe informacje w rozumieniu art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, bowiem na niewłaściwie sformułowane w formularzu ofertowym pytanie Oferent odpowiedział zgodnie z prawdą, gdyż na dzień złożenia oferty spełniał warunek, o którym mowa w błędnie zadanym pytaniu, czego dowodem była przedłożona umowa z [...] lipca 2018 r. Komisja konkursowa, mając jednak na uwadze sprecyzowane w rozporządzeniu MZ prawidłowe brzmienie powyższego warunku, stwierdziła rozbieżność pomiędzy odpowiedzią ankietową udzieloną przez Oferenta a załączoną umową. Organ uznał więc, że o ile zmiana odpowiedzi przez komisję konkursową (z "Tak" na "Nie") była nieprawidłowa, to nieprzyznanie ofercie Oferenta punktów w tym zakresie było zasadne, gdyż faktycznie nie spełniał on warunku określonego w rozporządzeniu MZ. W konsekwencji brak było podstaw do odrzucenia oferty Oferenta z powyższego powodu. Organ wskazał przy tym, ze w postępowaniu komisja konkursowa nie stosuje przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.), bowiem są one stosowane dopiero przez organ rozpatrujący odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył skarżący, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych obu instancji, ewentualnie o ich uchylenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd I instancji stwierdził, że zarówno organ, jak i Sąd, są związani oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku NSA, sygn. akt II GSK1059/19. WSA podzielił argumenty organu zawarte w zaskarżonej decyzji. WSA wskazał, że zadaniem organu NFZ, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzono zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem wyrażonej w art. 134 ustawy o świadczeniach zasady równego traktowania świadczeniodawców w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Odnosząc się do zarzutów Sąd I instancji uznał, że zarzuty skargi koncentrują się nie na tym, iż ofercie złożonej przez skarżącego przyznano nieprawidłową liczbę punktów. WSA podkreślił, iż bezsporne i niekwestionowane jest uzyskanie przez skarżącego 35,88 pkt, w sytuacji, gdy oferta Oferenta uzyskała 43,25 pkt. Zarzuty skarżącej dotyczą tego, że mimo udzielenia przez jej konkurenta nieprawdziwej odpowiedzi na pytanie zawarte w formularzu ofertowym, oferta Oferenta nie została odrzucona na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, co miałoby, zdaniem skarżącej. wynikać z powyższego wyroku NSA. Przyczynę tego stanu rzeczy skarżąca spółka upatruje w zasadach ustalonych w uchwale komisji konkursowej z [...] sierpnia 2018 r., która w świetle wyroku NSA była wydana bez podstawy prawnej. Zdaniem skarżącej, oferta Oferenta winna zostać odrzucona, a inne rozstrzygnięcie narusza zasadę równości i konkurencyjności. WSA stwierdził, iż kluczową dla rozstrzygnięcia kwestią było stwierdzenie, czy istniały podstawy do odrzucenia oferty Oferenta. W ocenie Sądu takich podstaw nie było, a nadinterpretacją wyroku NSA jest twierdzenie, że uznał on, iż oferta Oferenta z powodu podania nieprawdziwych informacji winna zostać odrzucona na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Zdaniem Sądu, zasadne jest stanowisko organu, że nawet gdyby uznać, iż podana przez Oferenta odpowiedź jest nieprawdziwa, to dotyczy ona kryterium określonego nie w pkt VlIl.2.4.1. formularza ofertowego, ale kryterium, o którym mowa w § 3 pkt 4 rozporządzenia z MZ, przy czym bezsporne jest, że Oferent tak określonego kryterium nie spełniał, na co wskazuje umowa z [...] lipca 2018 r. Niemniej jednak WSA podzielił stanowisko organu, że pytanie zawarte w pkt VIlI.2.4.1. formularza ofertowego nie oddaje treści ww. kryterium, lecz wskazuje jedynie bardzo skrótowo: Superwizja terapii uzależnień - w lokalizacji. Załączona do oferty umowa wskazuje zaś, że Oferent podał prawdziwą odpowiedź na to pytanie ("Tak"), gdyż rzeczywiście określone w pytaniu kryterium spełniał. W ocenie WSA, zasadnie zatem organ przyjął, że Oferent nie może ponosić ujemnych konsekwencji działania organizatora konkursu. Powyższe oznacza, że organ nie naruszył art. 153 p.p.s.a. Za niezasadne Sąd I instancji uznał stanowisko skarżącej, jakoby organ uznał ważność uchwały komisji konkursowej z [...] sierpnia 2018 r. Odpowiedź na pytanie zawarte w pkt VIlI.2.4.1. formularza ofertowego nie została zmieniona, natomiast w danym zakresie nie przyznano Oferentowi punktów, gdyż w rzeczywistości nie spełniał kryterium, o którym mowa w rozporządzeniu MZ, a jedynie odpowiedział prawdziwie na pytanie. Sąd podniósł, że nie naruszono zatem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 18 ust. 4 zarządzenia Prezesa NFZ z 14 marca 2017 r. stanowiącego, że po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania. Sąd podkreślił, że w ogłoszeniu o postępowaniu wskazano, iż maksymalna liczba umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania wynosi jeden. Różnica między liczbą punktów uzyskanych przez ofertę skarżącego (35,88) a ofertę Oferenta (43,25) wynosi 7,37 i to już po uwzględnieniu braku spełnienia przez Oferenta rzeczywistego kryterium z rozporządzenia MZ. Wiodącą zasadą obowiązującą w toku całego postępowania, mającego na celu wyłonienie świadczeniodawcy, jest obowiązek Funduszu zapewnienia równego traktowania wszystkich świadczeniodawców i gwarantowania uczciwej konkurencji. Przejawem realizacji zasady równego traktowania świadczeniodawców jest stosowanie takich samych kryteriów do wszystkich podmiotów biorących udział w postępowaniu. WSA podkreślił, że niedopuszczalne jest stosowanie do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, bądź wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych. Sąd I instancji podkreślił, że wobec wszystkich ofert stosowano te same kryteria i warunki. Za niezasadne WSA uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 6 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 K.c., jako że niezależnie od oceny skuteczności uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli, w związku z błędnie zadanym pytaniem, nie było podstaw do odrzucenia oferty Oferenta, a jedynie do nieprzyznania mu punktów przewidzianych w zał. nr 4 do rozporządzenia MZ. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewódzki Szpital [...] w K., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 6-krotności stawki minimalnej przewidzianej przepisami prawa, albowiem złożoność sprawy, a co za tym idzie nakład pracy pełnomocnika, uzasadniają przyznanie kosztów większych niż minimalna stawka wynikająca z obowiązujących w tym zakresie przepisów. Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy w niniejszej sprawie. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 153 p.p.s.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy wbrew ocenie prawnej i wbrew wskazaniom Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 29 listopada 2019 roku, sygn. akt IIGSK 1059/19, pomimo braku zmiany przepisów prawa, stanowiących podstawę wydania pierwotnie skarżonej decyzji; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi Skarżącego pomimo wydania zaskarżonych decyzji Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie z naruszeniem: a) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.c., poprzez przyjęcie, że: - oferta składana w toku postępowania konkursowego o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej składa się z odrębnych oświadczeń woli, od których skutków można uchylić się, powołując się na pozostawanie w błędzie podczas składania oświadczenia oraz że uchylenie się od skutków oświadczenia woli nie rzutuje na ważność pozostałej części oferty, podczas gdy oferta stanowi jedno oświadczenie woli, obejmujące zamiar realizowania umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zaś ewentualne uchylenie się od skutków złożonego w ofercie oświadczenia obejmuje całość oferty i prowadzi do upadku dokonanej czynności w całości; - Organ jest on uprawniony do uchylenia się od skutków oświadczenia woli w imieniu Oferenta D. C., D. J. (ilekroć w niniejszym piśmie mowa jest o "Oferencie", pisanym z wielkiej litery, rozumie się przez to oferenta D. C., D. J.), powołując się na to, że Oferent złożył je pod wpływem błędu, podczas gdy Oferent nie uchylał się od skutków złożonego oświadczenia, a następnie oparcie rozstrzygnięcia w sprawie o rzekome oświadczenie o uchyleniu się od skutków oświadczenia złożonego pod wpływem błędu; b) art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że prawidłowe było działanie Organu, polegające na nieodrzuceniu oferty zawierającej nieprawdziwe informacje oraz obniżeniu przyznanej Oferentowi punktacji, podczas gdy na podstawie naruszonego przepisu Organ powinien był odrzucić złożoną ofertę w całości; c) art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że działanie Organu, polegające na wydaniu uchwały premiującej jednego z oferentów wbrew warunkom konkursu i obowiązującym przepisom, i to już po zapoznaniu się z ofertą tego Oferenta i stwierdzeniu, że zawiera ona informacje nieprawdziwe, nie naruszyło zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji; d) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 139 ust. 4 ustawy oświadczeniach w zw. z § 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1897 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem z 22.12.2014 r.) poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że dopuszczalnym było wydanie przez komisję konkursową uchwały sprzecznej z treścią przepisów ustawy o świadczeniach oraz że komisja jest uprawniona do procedowania w oparciu o wydaną przez siebie uchwałę o charakterze normatywnym; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowani i nieuwzględnienie skargi Skarżącego, pomimo wydania zaskarżonych decyzji Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 153 p.p.s.a., poprzez rozstrzygnięcie przez Organ sprawy wbrew ocenie prawnej i wbrew wskazaniom Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. aktu GSK 1059/19, b) art. 154 ust. 6 w zw. z art. 149 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 139 ust. 4 ustawy o świadczeniach i to w zw. z art. 6 k.p.a., polegające na przyjęciu, że komisja konkursowa posiada uprawnienie do modyfikowania na gruncie podejmowanych przez nią uchwał treści norm prawnych wynikających z przepisów rangi ustawowej, poprzez podjęcie uchwały wyłączającej stosowanie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji nr [...] Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu z dnia [...] lutego 2020 r. oddalającej odwołanie Skarżącego od rozstrzygnięcia komisji konkursowej z dnia [...] sierpnia 2018 r., czym Organ rażąco naruszył obowiązujące przepisy prawa. Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z uwzględnieniem opłat skarbowych od złożonych w sprawie pełnomocnictw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał najdalej idący zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., poprzez rozstrzygnięcie przez Organ sprawy wbrew ocenie prawnej i wbrew wskazaniom Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1059/19. Zarzut ten jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny. Na wstępie należało zauważyć, że sprawa, której wynik kontrolował Sąd I instancji, była już przedmiotem wyrokowania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1059/19 zawarł szczegółową ocenę prawną i wskazówki co do dalszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, podobnie jak Sąd I instancji, jest związany zacytowanym wyżej orzeczeniem i dokonaną w nim wykładnią prawa. W myśl bowiem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2073/13, publ. na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: CBOSA). W art. 153 p.p.s.a. chodzi więc o sytuację, w której sprawa, po uchyleniu decyzji (lub innego aktu) przez Sąd i ponownym jej rozpoznaniu przez organ administracji, ponownie trafia na wokandę sądu administracyjnego. Należy uznać, że "sprawa", o której mowa w powyższym przepisie, to sprawa w znaczeniu materialnym, a nie formalnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1513/11, z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 848/11, z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 755/10 oraz z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1865/10, CBOSA). Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Natomiast naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J. Tarno, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.). W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, NSA w niniejszym składzie podziela i uznaje za własny pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r. (sygn. akt I GSK 534/12), że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania." Dla zbadania zasadności postawionego na tej podstawie prawnej zarzutu należało zatem poddać analizie treść uzasadnienia wspomnianego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1059/19, w którym uchylono zaskarżony wyrok oraz uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z [...] września 2018 r. w zakresie zawartych w nim wskazówek co do stanu prawnego i faktycznego sprawy. Przede wszystkim w wyroku tym przesądzono, "że w świetle art. 142 ust. 1 – 3 w zw. z ust. 5 i art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oferta składana przez świadczeniodawcę w odpowiedzi na ogłoszenie o otwarciu postępowania w sprawie zawierania wymienionych umów oraz określone nim warunki, jest wiążąca i nie może podlegać na kolejnych etapach postępowania konkursowego – a więc po terminie składania ofert – jakimkolwiek zmianom, uzupełnieniom, czy też innym modyfikacjom, w tym w szczególności w zakresie odnoszącym się do warunków oferty objętych (rankingowymi) pytaniami ankietowymi. Uznać należy to za oczywiste również z tego powodu, że oferta o której mowa w przepisach przywołanej ustawy, to – wobec braku jakichkolwiek odmiennych zastrzeżeń ustawodawcy w tym zakresie – oferta w rozumieniu ustawy – Kodeks cywilny (art. 66 § 1 k.c.). Tak też, co trzeba podkreślić, jest ona rozumiana na gruncie zarządzenia Prezesa NFZ z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (§ 2 pkt 12). Co więcej, przywołane zarządzenie potwierdza, że po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania (§ 18 ust. 4), jej uzupełnienie zaś przez oferenta – świadczeniodawcę – może skutecznie nastąpić pod warunkiem, że pisemne powiadomienie o uzupełnieniu oferty wskazany organ otrzyma przed upływem terminu składania ofert (§ 18 ust. 1)". W wiążącym w niniejszej sprawie wyroku NSA zaznaczono także, iż jeżeli "świadczeniodawca jest związany składaną przez siebie ofertą, której treść wyznaczają zawarte w niej dane stanowiące stosowne oświadczenia woli oraz oświadczenia wiedzy będące odpowiedzią profesjonalnego podmiotu – bo tak przecież należy traktować świadczeniodawcę ubiegającego się o zawarcie umowy na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – na konkretne ogłoszenie oraz określone nim warunki, to wskazana zasada odnosząca się do konsekwencji złożenia oferty, w takim samym stopniu oraz zakresie konsekwencje te ustala wobec organu przeprowadzającego wymienione postępowanie. Wobec tego, skoro oferent – świadczeniodawca – nie może, po upływie terminu składania ofert, zmienić, skorygować, modyfikować, uzupełniać złożonej przez siebie oferty, to nie może tego uczynić również komisja konkursowa (por. w tej mierze jednolite stanowisko prezentowane przez NSA np. w wyrokach z dnia: 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1489/12; 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1539/12, 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1288/15; 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1908/15). O ile bowiem jest ona uprawniona do oceny, a w konsekwencji ewentualnego przyjęcia, nieprzyjęcia lub odrzucenia oferty, to nie jest uprawniona do podejmowania jakichkolwiek działań odnoszących się do rozporządzania treścią zawartych w niej oświadczeń. Zwłaszcza, gdy w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów podkreślić, że nie ma ona do tego żadnych podstaw, które miałyby wynikać z przepisów obowiązującego prawa". Dalej NSA odwołał się do treści art. 149 ust. 1 przywołanej ustawy i zauważył, iż "zawiera on enumeratywne wyliczenie przyczyn, których zaistnienie bezwzględnie zobowiązuje komisję konkursową do odrzucenia oferty. Analiza katalogu tych przyczyn uzasadnia twierdzenie, że mają one charakter tego rodzaju wymogów, które musi spełniać oferta – co niezależnie od wskazanych tym przepisem wymogów formalnych, dotyczy także wymogów odnoszących się kwestii o charakterze merytorycznym, w tym między innymi, wymogu prawdziwości informacji zawartych w ofercie (pkt 2 ust. 1 art. 149) – a więc wymogów, które mają charakter konieczny, i których brak spełniania jest brakiem nieusuwalnym uniemożliwiającym dopuszczenie oferty do konkursu ze skutkiem jej odrzucenia. W relacji do przywołanej regulacji, art. 149 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r., określa inne niż wymienione w ust. 1 tego przepisu wymogi formalne oferty, w tym również braki odnośnie do przedstawienia wszystkich wymaganych dokumentów, które w przeciwieństwie do wymogów enumeratywnie wymienionych w ust. 1 art. 149 mają charakter braków (wad) podlegających usunięciu". W związku z powyższym w powoływanym wyroku NSA przyjął, iż na tle "konsekwencji wynikających z wiążącego charakteru oferty, której treść wyznaczają zawarte w niej dane stanowiące stosowne oświadczenia woli oraz oświadczenia wiedzy będące odpowiedzią profesjonalnego podmiotu na konkretne ogłoszenie oraz określone nim warunki, trzeba stwierdzić, że oferta zawierająca nieprawdziwe informacje, to oferta której informacje nie korespondują z rzeczywistym stanem rzeczy mającym (mogącym mieć) istotne i miarodajne znaczenie dla oceny spełnienia przez tę ofertę oczekiwań zamawiającego oraz określonych przez niego warunków jej przyjęcia, a tym samym na wynik postępowania. Dlatego też nie ma znaczenia to – bo nic takiego nie wynika z przywołanego przepisu prawa – czy źródłem nieprawdziwości informacji zawartych w ofercie jest intencjonalność działań oferenta, czy też nie. Zwłaszcza, gdy w tym względzie ponownie podkreślić, że oferta o której mowa na gruncie przepisów prawa regulujących postępowanie w sprawie zawarcia umów stanowiących podstawę udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, to oferta w rozumieniu ustawy – Kodeks cywilny. Jeżeli tak, to oferent jest nią związany i ponosi wszystkie konsekwencje złożenia oferty o określonej treści. W tym również ryzyko jej nieprzyjęcia w sytuacji, gdy nie koresponduje ona z wymogami określonymi przez zamawiającego w ogłoszeniu o otwarciu postępowania w sprawie zawarcia wymienionych umów, a także – co trzeba podkreślić – ryzyko jej odrzucenia, gdy stanowiąc odpowiedź na wskazane ogłoszenie oraz określone nim warunki, zawiera informacje nieprawdziwe, w podanym powyżej rozumieniu tego pojęcia, a więc informacje, które innymi słowy, przedstawiają stan rzeczy w sposób obiektywnie niezgodny ze stanem rzeczywistym". Ponadto NSA podkreślił, iż "jeżeli oferta konkurenta strony skarżącej złożona w odpowiedzi na ogłoszenie o postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju opieka psychiatryczna i leczenie uzależnień w zakresie leczenia uzależnień na terenie powiatu K., w odniesieniu do pytania rankingowego, a mianowicie kwestii stawianej w części VIII Formularza Ofertowego, rozdział 2 – rozdział 2.4. Monitorowanie procesu terapii uzależnień – 2.4.1. Superwizja terapii uzależnień – w lokalizacji, zawierała odpowiedź pozytywną ("tak"), co nie było obiektywnie zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy w tym zakresie, to z uwagi na wszystkie konsekwencje wynikające z wiążącego charakteru tej oferty, o czym szeroko mowa była powyżej, nie było żadnych podstaw, aby wskazaną odpowiedź traktować, jako inny, niż określony w ust. 1 art. 149 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r., wymóg formalny – zwłaszcza, że wymieniona odpowiedź odnosiła się do wymogu dotyczącego kwestii merytorycznych – ani też, jako deficyt dokumentacji, który miałby podlegać usunięciu w trybie art. 149 ust. 3 przywołanej ustawy". W konkluzji w wiążącym Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie wyroku NSA o sygn. akt II GSK 1059/19 wyraźnie uznano, iż "zastąpienie w ofercie odpowiedzi "tak" odpowiedzią "nie" na pytanie rankingowe, nie stanowi (bo ze swej istoty nie może stanowić) sanowania usuwalnych wad formalnych oferty, lecz – co trzeba z całą stanowczością podnieść – stanowi jej zmianę, której dokonywanie po terminie składania ofert nie jest dopuszczalne". Ponadto w uzasadnieniu wskazanego wyżej orzeczenia NSA dodano, że "żadnych warunków ku temu – w tym w trybie, w jakim miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie – nie może tworzyć również komisja konkursowa". Naczelny Sąd Administracyjny nie nakazał w tym przypadku ponownego rozważania powyższej kwestii, ale wyraził w swoim wyroku jednoznaczne stanowisko w tym zakresie. Skład orzekający w niniejszej sprawie będąc związany zacytowanym wyżej orzeczeniem i dokonaną w nim wykładnią prawa, nie możne zatem uznać, iż prawidłowe jest ponowne stanowisko Organu i Sądu I instancji, które sprowadza się w istocie rzeczy do stwierdzenia, iż wystarczająca jest tu jedynie zmiana uzasadnienia decyzji Organu i podjęcie w swej istocie takiego samego rozstrzygnięcia - jedynie opartego na nieco odmiennej argumentacji prawnej. Zasadność powyższego zarzutu przesądza więc o konieczności uwzględnienia skargi kasacyjnej oraz uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponadto wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w świetle przedstawionych argumentów skarga strony na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest zasadna, a w rezultacie tego należało ją uwzględnić i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z [...] lutego 2020 r. Dlatego też bezprzedmiotowe jest szczegółowe odnoszenie się do pozostałych zarzutów środka odwoławczego. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Poznaniu rozpoznając ponownie sprawę weźmie pod uwagę wyżej poczynione wywody i przede wszystkim zastosuje jednoznacznie wyrażoną ocenę prawną oraz wskazania zawarte w wyroku NSA z dnia 29 listopada 2019 roku, sygn. akt II GSK 1059/19. Zakres oceny prawnej określonej w tym wyroku narzuca bowiem wprost Organowi sposób interpretacji prawa, ocenę faktów i w konsekwencji kierunek wyniku sprawy administracyjnej. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika strony skarżącej kasacyjnie o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej. Pełnomocnik, który sporządził skargę kasacyjną, prowadził sprawę w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, natomiast zawartego wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej nie uzasadnił. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny za adekwatne do nakładu pracy pełnomocnika uznał wynagrodzenie obliczone według stawki określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) cyt. rozporządzenia i w tej wysokości zasądził należną kwotę w ramach zwrotu kosztów postępowania sądowego.