I SA/Sz 364/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] października 2021 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium"), działając na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 i art. 233 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), dalej: "o.p.", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") z [...] grudnia 2020 r., nr [...], w sprawie odmowy umorzenia zaległości J. D. (dalej: "wnioskodawca", "strona", "skarżący") z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie [...]zł, płatnej do 15 października 2020 r., dotyczącej nieruchomości - [...] Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca złożył do Burmistrza [...] października 2020 r. (data wpływu) wniosek o umorzenie zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości [...] zł, płatnej do [...] października 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że jego sytuacja materialna i finansowa jest ciężka. Wnioskodawca podał, że pracował do maja 2020 r., umowa zlecenia, z powodu pandemii koronawirusa nie została przedłużona. Od [...] czerwca 2020 r. jest osobą bezrobotną i od tego dnia korzysta z pomocy MGOPS w B. w postaci zasiłku okresowego i zasiłku celowego na żywność. Posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane na stałe. Wyjaśnił, że poszukuje pracy, wskazał na trudności w jej znalezieniu. Nadto, wskazał na zły stan zdrowia i leczenie. Wskazał, że kwota [...]zł jest ponad możliwości finansowe jego i rodziny. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. organ I instancji odmówił umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie [...]zł płatnej do [...] października 2020 r. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że na podstawie zgromadzonej dokumentacji ustalił, że źródłem "dochodu" wnioskodawcy i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym (2 osoby) jest świadczenie wychowawcze 500 plus na małoletnie dziecko i zasiłek rodzinny na dziecko w wysokości [...] zł, zasiłek okresowy w wysokości ok. [...] zł, zasiłek celowy na żywność. Strona ponosi tytułem utrzymania domu wydatki na gaz ok. [...] zł, wodę ok. [...] zł, energię elektryczną ok. [...] zł oraz odpady [...] zł. Ponadto, ponosi wydatki na leczenie, żywność, środki higieny, opał, itp. Organ I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że poprzednie trzy wnioski Strony o udzielenie ulgi w przedmiotowej opłacie zostały rozpatrzone pozytywnie. Pomimo że sytuacja materialna i finansowa podatnika nadal nie uległa zmianie, organ ten uznał, że dalsze umorzenie "wiązałoby się w nieuprawniony sposób z przedwczesną rezygnacją z dochodu gminy, którą stanowi przedmiotowa należność, co nie leży w interesie publicznym". Organ stwierdził, że przedmiotowa opłata może zostać pokryta ze środków, którymi strona dysponuje bez uszczerbku dla jej utrzymania. W ocenie organu, udzielenie ulgi podatkowej, "argumentowanej przez Wnioskującego po raz piąty w ten sam sposób sprawiłoby, że charakter wyjątkowości ulgi zostałby zatracony." Organ zwrócił uwagę, że jego partnerka nie pracuje i nie poszukuje pracy. Wskazał, że niewykluczone jest, że w przyszłości wnioskodawca lub jego partnerka podejmą zatrudnienie i będą mogli uregulować zaległe należności wobec budżetu gminy. Dalej, organ stwierdził, że chwilowy brak dostatecznych środków pieniężnych nie stanowi pozytywnej przesłanki do zastosowania ulgi. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. wnioskodawca złożył odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji. Zarzucił wydanie decyzji niezgodnie z prawem. Wskazał ponownie, jak we wniosku, na swoją sytuację rodzinną i finansową. Przedstawił swój stan zdrowia oraz wysokość ponoszonych wydatków na utrzymanie siebie, swojej partnerki i 5 – letniej córki. Podkreślił, że opłata w wysokości [...] zł jest dla jego rodziny "uciążliwa", zbyt wysoka, nie jest w stanie jej uiścić. SKO wymienioną na wstępie decyzją z [...] lutego 2021 r. utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, organ odwoławczy, po przywołaniu przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji, tj. art. 67a § 1 o.p. i omówieniu przesłanek stosowania ulg w spłacie należności oraz zasad dotyczących wydawania decyzji o charakterze uznaniowym, stwierdził, że przedstawiona w sprawie sytuacja wnioskodawcy nie oznacza występowania w jego sytuacji ekonomiczno – życiowej przesłanek z art. 67 a o.p., czyli ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego. Kolegium nie zaprzeczyło, że sytuacja skarżącego jest "niewątpliwie trudna". Jednak, w ocenie tego organu, nie wystąpiły w życiu skarżącego zdarzenia, które zagroziły jego egzystencji. Okolicznością tą nie jest w szczególności konieczność uregulowania przedmiotowej opłaty, która to opłata nie ma "charakteru nagłego", jest periodyczna (okresowa). Odnosząc się do akcentowanej przez wnioskodawcę okoliczności braku pracy, organ wyjaśnił, że ma ona ma charakter "przemijający". Wskazał na liberalizację nałożonych na różne branże przedsiębiorców obostrzeń związanych z COVID - 19. Stwierdził, że absencja w aktywności zawodowej strony trwa od czerwca 2020 r., zwrócił uwagę, że, okolicznością znaną organowi jest to, iż w okresie letnim w na terenach wiejskich (czyli takich na jakich zamieszkuję odwołujący się) rolnicy poszukują pracowników do prac sezonowych. Skarżący nie wyjaśnił, czy próbował znaleźć dorywczą pracę, która pozwoliła by mu uregulować przedmiotową opłatę oraz poprawić byt swojej rodziny. Organ zwrócił nadto uwagę, że egzystencja skarżącego jak i jego rodziny jest zabezpieczona ze środków socjalnych. Nadto, stwierdził, że powoływanie się na bliżej nieokreślony stopień niepełnosprawności, nie pozbawia skarżącego możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy, choćby dorywczej. Skoro skarżący stwierdził, że poszukuje pracy, to niepełnosprawność nie eliminuje go, w ocenie SKO, z rynku pracy. Organ zwrócił też uwagę, że partnerka odwołującego się ma 35 lat i w sprawie "nie zostało wykazane" dlaczego nie pracuje, czy jest osobą bezrobotną i z jakiego powodu, a także, czy ma jakikolwiek inny dochód, niż świadczenia z pomocy społecznej. Odnosząc się jeszcze do udzielonej skarżącemu uprzednio ulgi, tj. umorzenia zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, których termin płatności przypadał na 15 czerwca 2020 r., 15 lipca 2020 r. oraz 15 sierpnia 2020 r. organ odwoławczy wskazał, że "wydawać się może, że odwołujący się uczynił z tego sposób na pozbycie się obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi." Dalej stwierdził, że "nie jest to działanie prawidłowe, bowiem umorzenie owej opłaty skarżącemu rzutuje na budżet gminy, zuboża go kosztem pozostałych osób składających się na ten budżet, a to właśnie z tej opłaty gmina musi zorganizować system odbioru odpadów komunalnych." Kolegium zwróciło jeszcze uwagę, że to skarżący winien być odpowiedzialny za spłatę swoich prywatnych zobowiązań (tutaj: telefon komórkowy) i konieczność ich zapłaty nie jest w żaden sposób priorytetowa i nie ma pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi (tutaj: opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi). Nie zgadzając się z ww. decyzją SKO w K., skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu. Wnosząc o umorzenie zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie [...]zł, której termin płatności upływał 15 października 2020 r., zarzucił jej niezgodność z prawem. W jego ocenie, decyzja ta jest krzywdząca dla niego i jego rodziny. Skarżący ponownie podniósł w skardze okoliczności związane z utratą źródła dochodu, poszukiwaniem pracy, swoją niepełnosprawnością, utrzymywaniem się ze środków pomocy społecznej. Wskazał, że jest odpowiedzialny za utrzymanie partnerki i 5- letniej córki. Podał, że partnerka poszukuje pracy; oboje nie uchylają się od pracy. Wskazał nadto na wysokość wydatków związanych z utrzymaniem, zwrócił uwagę na wzrost cen żywności. Wskazał na podmioty, u których składał podania o pracę; oświadczył, że z posiadanym orzeczeniem o niepełnosprawności ciężko jest znaleźć zatrudnienie. Dodatkowym utrudnieniem w tym zakresie jest epidemia koronawirusa. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2021 r., pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w K. i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza B. S.. Zarzucił naruszenie: 1) art. 67a § 1 pkt 3 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie okoliczności związanych z ważnym interesem podatnika – złą sytuacją finansową jego i rodziny, które to okoliczności uzasadniają umorzenie zaległości podatkowej, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż w stosunku do skarżącego nie zaistniały przesłanki do umorzenia zaległości za okres objęty wnioskiem; 2) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego i partnerki skarżącego, jej ewentualnych dochodów bądź przyczyny braku tychże dochodów, co doprowadziło do zbyt wczesnego uznania, iż w stosunku do skarżącego nie zaistniały przesłanki uzasadniającego umorzenie zaległości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137, dalej: "p.u.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145§1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga nie jest zasadna i z tych względów podlega oddaleniu. Kontroli Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie umorzenia zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazać należy, że z art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U z 2019 r. poz. 2010 ze zm., dalej: "u.c.p.g.") wynika, iż gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z kolei, zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek uiszczenia opłaty wynika z faktu samego zamieszkiwania na określonej nieruchomości i nie wyłącza go indywidualne zagospodarowanie surowców wtórnych przez zobowiązanego. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. (sygn. akt: K 17/12) nie dopatrzył się sprzeczności z Konstytucją przepisów u.c.p.g., które stanowią podstawę prawną nałożenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stwierdził, że opłata ta ma charakter daniny publicznej, a więc jest świadczeniem pieniężnym ustalanym jednostronnie, przymusowym, stanowiącym dochód publiczny i podlegającym egzekucji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt: II FSK 2080/16). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów w badanej sprawie stanowił art. 67a § 1 pkt 3 o.p. stosownie do którego, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W przytoczonej regulacji przewidziane zostały dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową: "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Spójnik "lub" użyty w przepisie wskazuje przy tym na to, że wystarczy spełnienie tylko jednej z nich. W niniejszej sprawie organ nie stwierdził istnienia którejkolwiek z tych przesłanek, co legło u podstaw rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia zaległości. Na wstępie zaznaczenia wymaga, że organy miały kompetencje do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co zresztą nie podlega sporowi. Na podstawie art. 6 ust. 12 u.c.p.g. do opłat za gospodarowanie odpadami stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. W dziale tym mieści się przepis art. 67a § 1 pkt 3 o.p., stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Zgodnie z art. 67a § 1 o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Decyzje w przedmiocie ulg w spłacie zaległości jako decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądu administracyjnego w ograniczonym zakresie. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzja uznaniowa w pełnym zakresie podlega natomiast badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi i ocenie, czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne (zob. wyrok NSA 7 lutego 2001 r., sygn. akt: I SA/Gd 1507/00, wyrok NSA z 15 lipca 2008 r., sygn. akt: II FSK 660/07, wyrok NSA z 16 lipca 2013 r., sygn. akt: II FSK 2148/11). W postępowaniu w przedmiocie ulgi podatkowej wyróżnia się dwa etapy. W pierwszym organ powinien ocenić, czy w danej sprawie zaszła choćby jedna z dwóch wskazanych przesłanek ulgi. W razie stwierdzenia, że żadna z nich nie zaszła, powinien odmówić zastosowania ulgi. Decyzja w tym zakresie, tj. ustalenia materialnoprawnej przesłanki zastosowania ulgi nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że organ nie może udzielić ulgi w spłacie, jeżeli nie wystąpiła żadna z przesłanek z art. 67a § 1 o.p. (ważny interes podatnika/strony, interes publiczny). Postępowanie wchodzi w drugi etap jedynie wtedy, gdy organ uzna istnienie przesłanki z art. 67a o.p. Etap ten służy wykazaniu, dlaczego w tej sprawie, pomimo istnienia przesłanek, ulga nie zostaje przyznana. Tylko ten drugi etap cechuje się uznaniowością, co jednak nie oznacza dowolności. Art. 67a § 1 o.p. nie określa kryteriów wyboru opcji decyzji (udzielenie lub odmowa udzielenia ulgi w spłacie zaległości). Użyte w tym przepisie pojęcie "może" oznacza tyle, że to organ samodzielnie dokonuje wyboru ustalonego alternatywnego rozwiązania co nie oznacza, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. Wymaga jednak podkreślenia, że umorzenie zaległości podatkowych (z tytułu opłat) jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie takich należności, nie zaś zwalnianie z tego obowiązku. Istnienia ważnego interesu zobowiązanego, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia należności, nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem wnioskodawcy o potrzebie umorzenia należności. Przyjmuje się, że przez ważny interes wnioskodawcy należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Umorzenie należności uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które zobowiązany nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. O istnieniu ważnego interesu świadczy m.in. utrata możliwości zarobkowania lub utrata majątku. Zawsze więc, w każdej sprawie, wszczętej na wniosek podatnika w trybie art. 67a o.p., przesłanka ważnego interesu wymaga od organu ustalenia sytuacji majątkowej wnioskodawcy oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpiłyby w wyniku realizacji zobowiązania przez zobowiązanego. Ważnym jest podkreślenie, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek zgromadzenia i zaprezentowania organowi, do którego zwraca się z wnioskiem o umorzenie zaległości, wszelkich danych jakie on sam uznaje za niezbędne dla wykazania swej sytuacji oraz zaprezentowania danych i dokumentów, o jakie zwróci się w tym postępowaniu organ podatkowy. Przesłankę "interesu publicznego" charakteryzuje natomiast pogląd wyrażony w wyroku NSA z 12 lutego 2003 r., sygn. akt: III SA 1838/01, w którym interes ten określono jako "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp.". Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia gminy, a w rezultacie jej mieszkańców, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Z reguły interes publiczny przemawia za tym, aby ulgi nie udzielać. Unika się w ten sposób obniżenia potencjalnych wpływów - w tym przypadku z opłat za gospodarowanie odpadami - jak i nie wprowadza się różnic w traktowaniu poszczególnych zobowiązanych, w szczególności zaś nie premiuje się tych osób, które zaniechały regulowania opłaty (por. wyrok NSA z 27 lutego 2013 r., sygn. akt: II FSK 1351/11). Przesłanka "interesu publicznego" w rozumieniu art. 67a § 1 pkt 3 o.p. powinna być jednak oceniania wielopłaszczyznowo, tj. nie tylko z punktu widzenia interesu fiskalnego, ale także z uwzględnieniem następstw odmowy udzielenia ulgi zarówno w sferze życia społecznego, jak i indywidualnego (por. wyroki NSA z 10 lutego 2016 r., sygn. akt: II FSK 3139/13 oraz z 3 lipca 2017 r., sygn. akt: I FSK 1026/06). W orzecznictwie sądowym, dotyczącym art. 67a§1 pkt 3 o.p. wielokrotnie zwracano już uwagę, że przesłanka "interesu publicznego" nie powinna być rozważana tylko od strony dochodowej budżetu państwa/samorządu jako zapewnienie wpływów, ale również od strony wydatków związanych z koniecznością uruchomienia środków z pomocy społecznej dla osoby, której sytuacja ekonomiczna na skutek wykonania zobowiązania uległa pogorszeniu w stopniu uzasadniającym przyznanie tego rodzaju środków (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2007r., sygn. akt: I FSK 477/06). Z ustaleń organów wynika, że skarżący przedstawił swoją sytuację życiową, jednak w ocenie organu, nie oznacza występowania w jego sytuacji ekonomiczno – życiowej przesłanek z art. 67 a o.p., czyli ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego. Kolegium nie zaprzeczyło, że sytuacja skarżącego jest "niewątpliwie trudna". Jednak nie wystąpiły w życiu skarżącego zdarzenia, które zagroziły jego egzystencji. Okolicznością tą nie jest w szczególności konieczność uregulowania przedmiotowej opłaty, która to opłata nie ma "charakteru nagłego", jest periodyczna (okresowa) i opiewa na stosunkowo niewielką kwotę [...]zł. Zgodzić się także należy z SKO, że chwilowy brak dostatecznych środków pieniężnych nie stanowi pozytywnej przesłanki do zastosowania ulgi. Odnosząc się do akcentowanej przez wnioskodawcę okoliczności braku pracy, zasadnie organ wyjaśnił, że ma ona ma charakter "przemijający". Faktem jest, że skarżący nie wyjaśnił, czy próbował znaleźć dorywczą pracę, która pozwoliła by mu uregulować przedmiotową opłatę oraz poprawić byt swojej rodziny. Nie ulega wątpliwości, że egzystencja skarżącego jak i jego rodziny jest zabezpieczona ze środków socjalnych, a powoływanie się na bliżej nieokreślony stopień niepełnosprawności, nie pozbawia skarżącego możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy, choćby dorywczej. Tym bardziej, że sam skarżący stwierdził, że poszukuje pracy, co oznacza, że niepełnosprawność nie eliminuje go z rynku pracy. Zasadnie organ zwrócił także uwagę, że partnerka odwołującego się ma 35 lat i w sprawie "nie zostało wykazane" dlaczego nie pracuje, czy jest osobą bezrobotną i z jakiego powodu, a także, czy ma jakikolwiek inny dochód, niż świadczenia pomocy społecznej. Podkreślić należy, że skarżącemu uprzednio udzielono już wnioskowanej ulgi, tj. umorzenia zaległej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, których termin płatności przypadał na 15 czerwca 2020 r., 15 lipca 2020 r. oraz 15 sierpnia 2020 r. W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko organu, że wydawać się może, że wnioskodawca poprzez składanie kolejnych wniosków chce pozbyć się obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Tymczasem, umorzenie tej opłaty skarżącemu rzutuje na budżet gminy i zuboża go kosztem pozostałych osób składających się na ten budżet. W rezultacie, Sąd podziela stanowisko, co do nieistnienia w sprawie przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego oraz powodów odmowy umorzenia zaległości. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że z brzmienia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 o.p., wynika wprost, że podatnik, aby uzyskać zamierzony skutek w postaci umorzenia zaległości ma obowiązek uzasadnić wniosek, wskazując na kwalifikowane warunki zagrożenia swojego interesu. Powinien zatem wskazać, co w praktyce rodzi problemy, okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają jego "ważny interes" lub "interes publiczny" i że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie takiej ulgi. Oznacza to, że w przypadku postępowania w sprawie umorzenia, ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę, gdyż tylko ona posiada w tym zakresie stosowną wiedzę. W interesie skarżącego leżało więc podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Zdaniem Sądu, strona nie ujawniła w pełni swojej sytuacji życiowej, nie wskazała jakie przeszkody stoją na przeszkodzie do podjęcia pracy przez partnerkę skarżącego, ani jakiego rodzaju niepełnosprawność uniemożliwia poszukiwanie możliwości zarobkowania samemu skarżącemu. Mając na uwadze powyższe, a nadto już trzykrotne skorzystanie przez skarżącego z wnioskowanej, stwierdzić należy, że odmowa umorzenia zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi była zasadna. Reasumując, Sąd w sprawie nie dopatrzył się ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani naruszenia przepisów prawa materialnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.