I GSK 810/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Piotr Piszczek (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 69/21 w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu w którego gospodarstwie powstały szkody 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi; 2. zasądza od A na rzecz Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 15 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 69/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę A (dalej: [...], skarżąca, strona) na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z [...] listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej za szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem suszy, w związku z czym uchylił decyzję organu I i II instancji i orzekł o kosztach postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że 22 listopada 2019 r. wpłynął wniosek A o udzielenie pomocy finansowej, w którego gospodarstwie rolnym wystąpiły szkody w uprawach rolnych spowodowane wystąpieniem w 2019 r. suszy, które objęły co najmniej 30% danej uprawy, w wysokości 19.157,21 EUR (85.240 zł). Strona wskazała, że ubiega się o pomoc de minimis w rolnictwie, udzieloną na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu UE do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.Urz. L 2013.352.9; dalej: rozporządzenie 1408/2013). W toku postępowania ustalono, że stronie udzielono pomoc w wysokości 5.057,53 EUR, a także powołując się na treść art. 3 ust. 7 rozporządzenia 1408/2013 organ wyjaśnił, że w przypadku wnioskowania o wyższą kwotę niż limit pomocy de minimis, jaki wnioskodawca posiada, organ odmawia przyznania pomocy w całości, a nie tylko w części przekraczającej dostępny limit pomocy de minimis. W związku z tym, że suma przyznanej pomocy jak też żądanej we wniosku pomocy przekraczała 20.000 EUR Kierownik biura Powiatowego ARiMR w Rogowie decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. odmówił przyznania pomocy na podstawie art. 3 ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia 1408/2013. Powyższy akt administracyjny został utrzymany w mocy decyzją z [...] listopada 2020 r. wydaną przez Dyrektora Łódzkiego Oddziału ARiMR. W uzasadnieniu wskazano, że A jak i zakłady doświadczalne stanowią "jedno przedsiębiorstwo" w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia 1408/2013. W tym zakresie organ odwołał się również do pkt (4) preambuły do tego rozporządzenia. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z § 16 ust. 4 statutu A – zakłady doświadczalne są wyodrębnionymi finansowo jednostkami organizacyjnymi A, a zasady ich gospodarki rolnej, leśnej i finansowej regulują odrębne przepisy. Ich zależność wobec Rektora A wynika z brzmienia § 16 ust. 6 statutu A w Warszawie, zgodnie z którym zakładem doświadczalnym kieruje jego dyrektor, zatrudniany przez Rektora. Ponadto, zgodnie z brzmieniem § 49 ust. 2 statutu administrację A nadzoruje Rektor lub upoważnieni przez niego prorektorzy, a jednostki administracji zakładów doświadczalnych wchodzą w skład jednostek organizacyjnych administracji A zgodnie z § 49 ust. 3 pkt 3 statutu. Z powyższych względów, zdaniem Dyrektora Łódzkiego Oddziału ARiMR, A i zakłady doświadczalne stanowią "jedno przedsiębiorstwo" w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia 1408/2013, o czym świadczy ich zależność wobec Rektora A. Dalej organ II instancji zaznaczył, że bezsporne jest, że 22 listopada 2019 r. przedsiębiorstwo wystąpiło o przyznanie pomocy w wysokości 19.157,21 EUR (85.240 zł). W roku 2019 oraz w przeciągu 2 lat podatkowych (obrotowych) go poprzedzających udzielono przedsiębiorstwu pomocy w wysokości 5.057,53 EUR. Wobec powyższego wnioskowana kwota przekracza limit 20.000 EUR, o którym mowa w art. 3 ust. 7 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, ubieganie się o przyznanie pomocy w kwocie wyższej (19.157,21 EUR) niż kwota stanowiąca różnicę pomiędzy całkowitą kwotą pomocy de minimis (20.000 EUR) a kwotą dotychczas wypłaconą (5.057,53 EUR), skutkuje odmową przyznania pomocy, stosownie do art. 3 ust. 7 rozporządzenia 1408/2013. Na poparcie swojego stanowiska organ II instancji odwołał się do treści komentarza do art. 3 rozporządzenia 1407/2013 w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis, podnosząc jednocześnie, że nie jest związany interpretacją spornego przepisu dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 456/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę – o czym mowa na wstępie – wskazał, że istota sporu między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w wypadku ubiegania się przez producenta rolnego o pomoc finansową, która przekracza limit z art. 3 ust. 2 rozporządzenia 1408/2013, tj. 20.000 EUR, przy uwzględnieniu wcześniej otrzymanych przez niego kwot pomocy, możliwe jest uzyskanie pomocy w części nieprzekraczającej tego limitu, czy też, tak jak uznały organy, należy odmówić w całości przyznania pomocy. Zdaniem Sądu I instancji wykładnia językowa, systemowa oraz celowościowa przepisów Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 prowadzi jedynie do wniosku, że górny pułap pomocy de minimis przyznanej jednemu przedsiębiorstwu nie może przekraczać 20.000 EUR, a tym samym nie jest możliwe udzielenie pomocy de minimis w wysokości przekraczającej wskazaną kwotę. Prawodawca unijny używa bowiem sformułowań "całkowita kwota pomocy" (art. 3 ust. 2) oraz "pułap określony w ust. 2" (art. 3 ust. 7), podając jednocześnie, że nie mogą one przekroczyć określonej kwoty. Z kolei przy interpelacji zamieszczonego w art. 3 ust. 7 Rozporządzenia 1408/2013 sformułowania "nowa pomoc nie może być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia" należy posłużyć się treścią pkt 8 preambuły do tego rozporządzenia, gdzie jednoznacznie potwierdzono, że "dla każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych" oraz treścią pkt 13 tej preambuły, w której wyrażono potrzebę maksymalnego ograniczenia ryzyka przyznania pomocy ponad przyjęte limity. W ocenie Sądu powyższe przemawia za uznaniem, że w przepisach tych mowa jest o faktycznie mającej być przyznanej pomocy, nie zaś pomocy jaka byłaby możliwa do przyznania. W ocenie Sądu, wielkość przyznanej pomocy nie może doprowadzić do przekroczenia przysługującego jej trzyletniego limitu kwotowego 20.000 EUR. Tym samym dopuszczalne będzie przyznanie skarżącej pomocy finansowej, która będzie mieściła się w tym limicie, przy czym organ powinien uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną stronie w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych, gdyż zasadniczym celem Rozporządzenia 1408/2013 jest zakaz przyznawania przez państwo pomocy ponad określoną w nim kwotę. Zarówno z art. 3 ust. 2, jak również z art. 3 ust. 7 Rozporządzenia 1408/2013 wynika, że górny pułap przyznanej pomocy nie może przekraczać określonej wysokości. Jest to jedyna przeszkoda w uzyskaniu pomocy de minimis. Tym samym, gdyby kwota wnioskowanej nowej pomocy, doprowadziła do przekroczenia całkowitej kwoty pomocy, czyli zostałby przekroczony jej maksymalny pułap, to może zostać ona udzielona do kwoty możliwej pomocy wynikającej z art. 3 ust. 2 Rozporządzenie 1408/2013. Dopuszczalne jest zatem przyznanie stronie pomocy finansowej, która będzie mieściła się w maksymalnym limicie, przy czym organ powinien uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających lat podatkowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych – zdaniem Sądu I instancji – wskazuje się, że za wyżej przedstawionym rozumieniem omawianych przepisów przemawia także wykładnia historyczna regulacji pomocy de minimis w rolnictwie. W poprzednio obowiązującym Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.Urz. UE L 337.35 ze zm.), wyraźnie wskazano, że "jeżeli łączna kwota pomocy przewidziana w ramach środka pomocy przekracza pułap, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie może ona być objęta przepisami niniejszego rozporządzenia, nawet w odniesieniu do części pomocy nieprzekraczającej tego pułapu" (art. 3 ust. 2). Obecnie obowiązujące rozporządzenie 1408/2013 warunku takiego nie wprowadza. Stanowi to zasadniczą różnicę pomiędzy regulacjami poprzednio i obecnie obowiązującego rozporządzenia. Powyższe prowadzi do wniosku, że gdyby zamiarem prawodawcy unijnego było zakazanie udzielania pomocy de minimis w przypadku, gdy cała kwota (możliwej pomocy przekracza wartości określone w Rozporządzeniu 1408/2013, to kwestię tę wyraźnie by uregulował, jak uczynił to w poprzednio obowiązującym Rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1535/2007. W konsekwencji Sąd stwierdził, że zasadniczym warunkiem udzielenia pomocy de minimis jednemu przedsiębiorstwu jest nieprzekroczenie maksymalnego pułapu tej pomocy określonego w art. 3 ust. 2 rozporządzenia 1408/2013. Nie można natomiast twierdzić, że Rozporządzenie 1408/2013 wprowadza zakaz udzielania pomocy de minimis do części konkretnego środka pomocy, wymaga ono jedynie, aby pomoc ta nie przekraczała określonej wartości. W tym względzie Sąd podzielił w całości stanowisko wyrażone w wyrokach Naczelnego Sąd Administracyjny z 21 stycznia 2020 r. o sygn. akt II FSK 456/18; z 7 lipca 2020 r. o sygn. akt II FSK 930/20 oraz z 2 września 2020 r. o sygn. akt II FSK 1423/18, w których przyjęto taki właśnie sposób rozumienia kwestionowanych w niniejszej sprawie przepisów w sprawach podatkowych. W ocenie Sądu intencją ustawodawcy unijnego było to, aby każdy wnioskodawca miał prawo do otrzymania pomocy de minimis w wysokości do określonego w przepisach pułapu. Natomiast odmienne rozumienie tych przepisów doprowadziłoby do nierównego traktowania podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji, a zatem organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały błędnej wykładni przepisów art. 3 ust. 2 i Rozporządzenia 1408/2013 mających zastosowanie w sprawie. Nie uwzględniły możliwości przyznania stronie pomocy de minimis do wysokości maksymalnego pułapu, o którym mowa we wskazanych przepisach, lecz niewłaściwie przyjęły, że ubieganie się o przyznanie pomocy w kwocie wyższej (19.157,21 EUR) niż kwota stanowiąca różnicę pomiędzy maksymalną kwotą pomocy de minimis (20.000 EUR) a kwotą dotychczas wypłaconą (5.057,53 EUR) automatycznie skutkuje całkowitą odmową przyznania pomocy de minimis. Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wniósł Organ, a zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, a mianowicie § 13v ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r. poz. 187 ze zm.; dalej: rozporządzenie) oraz art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 Rozporządzenia 1408/2013 oraz art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 Traktatu o ustanowieniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. 2004.90.864/2; dalej: Traktat) w zw. z art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 Rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz. UE L 2013.352.1; dalej: Rozporządzenie 1407/2103) przez jego błędną wykładnię sprzeczną z prawidłowo zastosowanymi dyrektywami wykładni literalnej i celowościowej, a nadto sprzecznej z wykładnią systemową, oraz z wykładnią tzw. autentyczną Komisji jako podmiotu będącego autorem aktu prawnego, a nadto niezastosowanie wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej tychże powołanych w niniejszym punkcie przepisów Unii Europejskiej i dokonanie sprzecznej ze stanowiskiem Trybunału wykładni tych przepisów mimo, że wykładnia ta zawarta w orzeczeniach Trybunału jako acąuis communautaire jest elementem porządku prawnego Unii Europejskiej i wiążąca dla Państw członkowskich, a w konsekwencji błędne przyjęcie przez Sąd, że organy "dokonały błędnej wykładni przepisów art. 3 ust. 2 i 7 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 mających zastosowanie w sprawie. Nie uwzględniły możliwości przyznania strome pomocy de minimis do wysokości maksymalnego pułapu, o którym mowa we wskazanych przepisach, lecz niewłaściwe przyjęły, że ubieganie się o przyznanie pomocy w kwocie wyższej niż kwota stanowiąca różnicę pomiędzy maksymalną kwotą pomocy de minimis (20.000 EUR) a kwotą dotychczas wypłaconą automatycznie skutkuje całkowitą odmową przyznania pomocy de minimis", mimo że prawidłowo dokonana wykładania powołanych przepisów wskazuje, że organ właściwie zastosował normę wynikającą z powołanych przepisów i właściwie ją odczytał, i przyjął, że ubieganie się przez stronę wnioskującą o przyznanie pomocy publicznej ze środków krajowych (na podstawie przepisów krajowych państwa członkowskiego rodzajowo zaliczanej do pomocy de minimis) w kwocie wyższej niż kwota stanowiąca różnicę pomiędzy maksymalną kwotą dopuszczalnej pomocy publicznej państwa członkowskiego mającej charakter pomocy publicznej de minimis (20.000 EUR) a kwotą dotychczas wypłaconą skutkuje całkowitą odmową przyznania wnioskowanej pomocy publicznej w całości, albowiem w przypadku takiego wniosku nie mogą do niego być zastosowane przepisy Rozporządzenia 1408/2013, a wobec tego pomoc nie może być w ogóle przyznana bo nie jest pomocą de minimis, co zgodne jest ze stanowiskiem Komisji i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; 2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 i art. 263 oraz art. 267 Traktatu poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji dokonanie błędnej wykładni przepisów, co wskazano w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, oraz pominięcie wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; 3. przepisów postępowania a mianowicie art. 141 § 4 p.pfs.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z dyrektywami wynikającymi z tego przepisu, i pominięcie rozważań co do orzecznictwa TSUE oraz stanowiska organu jako strony postępowania, co miało to istotne znacznie w sprawie, albowiem gdyby Sąd podjął próbę analizy stanowiska organu przywołanego w odpowiedzi na skargę, niewątpliwie oddaliłby skargą, choćby z uwagi na związanie wykładnią i stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie przepisów prawa Unii Europejskiej stosowanych w sprawie. Mając powyższe na względzie Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi; a także o zasądzenie od A na rzecz Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ wniósł o dopuszczenie w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu z pisma Komisji z 9 listopada 2020 r., załączonego do skargi kasacyjnej, co do interpretacji przepisów rozporządzenia 1408/2013. W motywach wskazano na argumenty przemawiające za uwzględnieniem skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjna skarżąca wniosła o jej oddalenie a także o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach, której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym opiera się na zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny – wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji – rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego i procesowego, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut prawa procesowego. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (wyrok NSA z 4 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1597/12, LEX nr 1495105). Zatem w pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut ten zasługuje na uwzględnienie, ponieważ można Sądowi I instancji zarzucić, że nie zawarł niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których pominięcie nie pozwala odtworzyć sposób jego rozumowania. Tymi elementami są: a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do Sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko Sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Należy bowiem pamiętać, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 487/08). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem Sąd I instancji w żaden sposób nie odniósł się do treści odpowiedzi na skargę, która została wniesiona przez Dyrektora OR ARiMR w Łodzi. Obiektywnie należy zauważyć, że wskazany wyżej Organ – jako strona postępowania sądowoadministracyjnego – w tym piśmie procesowym odniósł się, wspierając swoje stanowisko treścią wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej: TSUE) z 28 października 2020 r., sygn. C-608/2019 w sprawie ISTITUTO NAZIONALE PER L’ASSICURAZIONE CONTRO GLI INFORTUNI SUL LAVORO (INAIL) przeciwko ZENNARO GIUSEPPE LEGNAMI SAS DI ZENNARO MAURO & C, opublikowanego 14 grudnia 2020 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C Nr 433 z 14 grudnia 2020 r., s. 14–14. Wyrok co prawda dotyczy wykładni artykułów 3 i 6 Rozporządzenia 407/2013 w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu, ale te przepisy są identyczne i tożsame z mającymi zastosowanie w niniejszej sprawie przepisami Rozporządzenia 1408/2013, w tym art. 3 ust. 2 i ust. 7 Rozporządzenia 1408/2013 i zostały wydane na tej samej podstawie prawnej. Zwrócić należy uwagę, że decyzje organów obu instancji poddane kontroli Sądu w sprawie sygn. akt III SA/Łd 69/21 wydane zostały przed publikacją ww. wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE, stąd argumentacja ta nie mogła być powołana w uzasadnieniu decyzji, jednak stanowisko – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zajęte przez organy w tych decyzjach jest zgodne z wykładnią przepisów dotyczących dopuszczalnej krajowej pomocy publicznej de minimis powołaną w ww. orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 28 października 2020 r. i normą wyprowadzoną przez Trybunał z tych przepisów. Jego zdaniem wykładania przepisów dokonana przez TSUE ma nie tylko charakter linii orzeczniczej tego Sądu jako stanowisko judykatury co do treści i wykładni przepisów, lecz stanowi aquis communautaire element porządku prawnego Unii Europejskiej o charakterze zbliżonym do precedensu w systemie prawa common low. Zdaniem autora skargi kasacyjnej sąd krajowy stosując prawo Unii Europejskiej do wykładni TSUE tychże przepisów powinien się zastosować. W niniejszej sprawie nie miało to miejsca, a Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się do tego orzeczenia, ani do argumentacji Organu, tym samym Sąd naruszył również przepis postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. sporządzając uzasadnienie niezgodnie z dyrektywami wynikającymi z tego przepisu. Miało to – zdaniem Organu – istotne znaczenie w sprawie, bowiem gdyby Sąd podjął próbę analizy stanowiska organu przywołanego w odpowiedzi na skargę, niewątpliwie oddaliłby skargę, choćby z uwagi na związanie wykładnią i stanowiskiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie przepisów prawa Unii Europejskiej stosowanych w sprawie. Nie ulega wątpliwości, że brak rozważenia rzez Sąd I instancji argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie oceny trafności rozstrzygnięcia. Zatem – ponownie rozpoznając sprawę – należy dokonać kompleksowej oceny podjętych w sprawie rozstrzygnięć także w kontekście argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę, a także ocenić –w trybie przewidzianym w art. 106 § 3 p.p.s.a. – wniosek dowodowy z treści dokumentu załączonego do skargi kasacyjnej. Mając powyższe na względzie należy uznać za przedwczesne odnoszenie się do treści zarzutów o charakterze materialnym (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę fakt, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę, należało – stosownie do treści art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 ze zm.).