II SAB/Wa 628/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spraw.), Adam Lipiński, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wojewodę [...] do rozpatrzenia wniosku D. P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz D. P. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. D.P. powołując się na art. 2 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782), zwanej dalej jako uoddip, wystąpił do [...] Urzędu Wojewódzkiego o udostępnienie informacji w zakresie: decyzja o wywłaszczeniu Centrum Onkologii na rzecz [...] pod budowę szpitala [...] oraz poinformował, że pożądanym sposobem udostępnienia informacji publicznej jest udostępnienie drogą elektroniczną na adres skrzynki poczty elektronicznej wnioskodawcy. W odpowiedzi Wydział Skarbu Państwa i Nieruchomości [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w dniu 19.08.2014 r. przesłał wnioskodawcy za pośrednictwem poczty elektronicznej skan zanonimizowanej decyzji Wojewody [...] o nr [...] z dnia [...].07.2014 r. znak [...]. Jednocześnie Wydział poinformował wnioskodawcę, że Starosta [...] działając jako organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...] z dnia [...].05.2014 r. znak [...] orzekającą o wywłaszczeniu polegającym na ograniczeniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego Centrum Onkologii [...] z siedzibą w W. poprzez ustanowienie na nim na rzecz [...] prawa użytkowania odnośnie nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa. Wojewoda [...] działając zaś jako organ drugiej instancji po rozpatrzenia odwołania Centrum Onkologii [...], decyzją nr [...] z dnia [...].07.2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, iż Starosta [...] jest organem, który może udostępnić informacji w zakresie wydanej decyzji nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2014 r. na bezczynność D.P. wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. w zakresie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. podnosząc, iż organ posiada żądaną informację, a więc powinien ją udostępnić. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż właściwym do udostępnienia decyzji I – instancyjnej jest organ, który wytworzył tę informację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W ocenie Sądu skarga na bezczynność Wojewody [...] zasługuje na uwzględnienie albowiem organ rozpoznał wniosek o udostępnienie informacji publicznej – decyzji o wywłaszczeniu Centrum Onkologii na rzecz [...] pod budowę Szpitala [...] tylko w zakresie dotyczącym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. wydanej po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] orzekającej o wywłaszczeniu. Stanowisko organu, iż właściwym do udostępnienia decyzji pierwszoinstancyjnej jest organ, który wytworzył tę informację, nie jest zasadne. Zgodnie bowiem z art. 4 ust.3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust.1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Z brzmienia tego przepisu wynika, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Jeżeli żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu adresata wniosku, powinien on zawiadomić o tym wnioskodawcę pismem co traktowane jest jako czynność materialno-techniczną. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie można uznać, że organ prawidłowo zrealizował obowiązek informacyjny w omawianym zakresie. Odpowiedź [...] Urzędu Wojewódzkiego w W., iż Starosta [...] jest podmiotem który może udostępnić informacje w zakresie wydanej decyzji nr [...], nie zwalnia organu z zarzutu bezczynności. Z udzielonej odpowiedzi nie wynika też, iż organ nie posiada decyzji Starosty [...]. Dlatego Sąd uznał za zasadne zobowiązanie Wojewody [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2014 r., w zakresie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Treść odpowiedzi udzielonej przez organ w dniu 19 sierpnia 2014 r. nie stanowi udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, nie można jej również zakwalifikować jako decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 16 ust.1 ustawy. Stwierdzając stan bezczynności po stronie organu Sąd uznał, iż bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, iż żądana informacja została w części udostępniona, jak i to, że zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków, lecz wynikało z błędnej interpretacji przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy.