II SA/Lu 414/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu [...] października 2021 r. sprawy ze skargi Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] kwotę [...](sto) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Lekarz Weterynarii (organ) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] (organ I instancji) z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie wymierzenia Kołu Łowieckiemu nr [...] [...] w [...] (koło łowieckie) kary pieniężnej w wysokości [...] zł za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...]. U podstaw tej treści rozstrzygnięć organy zgodnie motywowały, że według § 1 ust. 2 pkt 9 lit. i rozporządzenia nr 8 Wojewody Lubelskiego w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz.Urz.Woj.Lubel.2020.972 ze zm.) koło łowieckie miało obowiązek dokonać odstrzału sanitarnego 16 dzików do dnia [...] lipca 2020 r. Natomiast dokonało odstrzału 12 dzików. W tych okolicznościach organy stwierdziły, że koło łowieckie nie wykonało rozporządzenia Wojewody Lubelskiego nr 8 (w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 12, Dz.Urz.Woj.Lubel.2020.1412) i na terenie obwodu łowieckiego nr [...] nie dokonało sanitarnego odstrzału dzików. Takie zaniechanie, zdaniem organów, w następstwie uzasadniało wymierzenie kołu łowieckiemu kary pieniężnej stosownie do art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U.2020.1421 - ustawa o ochronie zdrowia zwierząt). Wysokość orzeczonej kary odpowiada dolnej granicy na poziomie 0,25 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i jednocześnie realizuje dyrektywy przewidziane w art. 189d ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 ze zm. - K.p.a.). Z jednej strony bowiem, jest to pierwsze naruszenie przepisów prawa przez koło łowieckie. Z drugiej zaś, wymierzona kara pieniężna zmotywuje koło łowieckie do dokonywania odstrzału sanitarnego zgodnie z obowiązującymi limitami. Koło łowieckie złożyło skargę na powyższą decyzję organu. Domagało się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania sądowego. Koło łowieckie zarzuciło naruszenie: - art. 85aa ust.1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt przez błędną wykładnię i przyjęcie, że koło łowieckie uchybiło obowiązkowi dokonania odstrzału sanitarnego dzików; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a K.p.a z powodu: - zaniechania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - nierozważenia wszystkich zaoferowanych dowodów; - dowolnej oceny materiału dowodowego; - rozstrzygnięcia na niekorzyść koła łowieckiego wszystkich wątpliwości dotyczących realnej możliwości sanitarnego odstrzału 16 dzików na terenie obwodu łowieckiego [...]. Zasadniczo, według koła łowieckiego, nie odpowiada prawu sytuacja, w której miałoby ono ponosić finansową odpowiedzialność za to, że - pomimo podjęcia wszelkich dostępnych czynności, wykorzystania dostępnego sprzętu - obiektywnie nie zaistniała możliwość odstrzału sanitarnego liczby dzików wymienionej przez organy za rozporządzeniem Wojewody [...]. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga koła łowieckiego zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja organu i decyzja organu I instancji nie są zgodne z prawem. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Przepis ten stanowi, że kto wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Co istotne, przytoczona regulacja prawna ma charakter represyjny, sankcyjny. W związku z czym musi być wykładana ściśle. Językowa wykładnia art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt prowadzi do stwierdzenia, że karze pieniężnej podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Zatem ustawodawca objął analizowaną regulacją te podmioty, które nie prowadzą odstrzału sanitarnego, a więc można im zarzucić jakiekolwiek zaniechania w tym zakresie. Natomiast ustawodawca nie przewidział sankcji finansowej dla tych podmiotów, które z przyczyn od nich niezależnych nie odstrzeliły założonej liczby zwierząt wolno żyjących, w tym przypadku dzików. Trzeba zauważyć, że ustawodawca w art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt posłużył się czasownikiem w formie niedokonanej - "nie prowadzi", nie zaś w formie dokonanej - "nie przeprowadził". Tak więc wprost zgodnie z treścią analizowanego unormowania wymierzenie kary pieniężnej nie zostało powiązane z ilością faktycznie odstrzelonych dzikich zwierząt. Kluczowe znaczenie ma natomiast postępowanie podmiotu zobowiązanego do dokonania odstrzału sanitarnego dzikich zwierząt, a ściślej czy można mu zarzucić jakiekolwiek zaniechania, uchybienia w związku z realizacją tego obowiązku. W świetle powyższego karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt podlega tylko taki podmiot (będący dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego), który nie podjął obiektywnie możliwych czynności w celu prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich). Wyłącznie ilość faktycznie odstrzelonych zwierząt w trybie sanitarnym nie stanowi przesłanki wymierzenia spornej kary pieniężnej. Tymczasem w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym organy nie wykazały, aby koło łowieckie nie podjęło niezbędnych i możliwych czynności dla przeprowadzenia sanitarnego odstrzału dzików, a przede wszystkim, aby rzeczywiście było możliwe dokonanie odstrzału 16 dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...]. W powoływanym rozporządzeniu Wojewody [...] zawarta została jedynie założona liczba dzików podlegających sanitarnemu odstrzałowi. Z kolei z natury tych przecież dzikich zwierząt wynika, że przemieszczają się one swobodnie. Oznacza to, że w określonym czasie, na określonym terenie planowana liczba dzików może nie mieć nic wspólnego ze stanem rzeczywistym, a w rezultacie dokonanie odstrzału sanitarnego co najmniej 16 tych zwierząt okaże się obiektywnie niewykonalne w następstwie nie postawy koła łowieckiego, ale natury dzików, ich naturalnej tendencji do swobodnego przemieszczania się. Zdaniem sądu, w realiach kontrolowanego postępowania administracyjnego organy wymierzyły kołu łowieckiemu karę pieniężną bez wykazania okoliczności, mogących świadczyć o tym, że koło łowieckie w jakimkolwiek zakresie nie respektowało obowiązku przeprowadzenia sanitarnego odstrzału dzików. Przede wszystkim organy nawet nie podjęły próby ustalenia czy istniała realna możliwość odstrzału sanitarnego 16 dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...], a konkretnie czy co najmniej taka liczba tych dzikich zwierząt faktycznie znalazła się na wymienionym obszarze i kiedy. Trudno mówić o zagrożeniu sanitarnym ze strony dzików, jeśli ich nie było w obrębie łowieckim nr [...]. W podsumowaniu sąd ocenia, że organy wymierzyły kołu łowieckiemu karę pieniężną w wyniku co do zasady błędnej wykładni art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Dowolnie utożsamiły przeprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików wyłącznie z odstrzeleniem konkretnej, założonej ilości tych zwierząt. W konsekwencji organy nie dokonały zasadniczych ustaleń faktycznych z punktu widzenia przesłanek stosowania rozważanej sankcji finansowej. W ten sposób organy istotnie naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. Dla wyniku analizowanej sprawy rozstrzygające znaczenie ma związek między postawą koła łowieckiego a realną możliwością odstrzału określonej liczby dzików. Ta relacja musi być adekwatna do rzeczywistości, do prawdy obiektywnej. W dalszym postępowaniu organy uwzględnią stanowisko prawne sądu. Ustalą czy koło łowieckie podjęło wszystkie potrzebne i dostępne działania w celu wykonania obowiązku sanitarnego odstrzału dzików. Z tych powodów sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu wraz z decyzją organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm.). Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 tej ustawy. Obejmują one wpis od skargi ([...] zł).