VI SA/Wa 1532/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego B. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania p. B. K. (strony, skarżącego) od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r. odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. K. w rejonie nr [...] w celu umieszczenia reklamy o łącznej powierzchni 3,92 m2 w okresie od [...] lutego 2011 r. do [...] lutego 2012 r. - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 15, poz. 119, z późn. zm.), utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu przypomniano, że pismem z dnia [...] października 2009 r. strona ([...]) wystąpiła do Zarządu Dróg Miejskich (ZDM) o wydanie zgody na zajęcie pasa drogowego ul. K. [...] w celu umieszczeniu reklam o łącznej powierzchni 3,92 m2 na czas nieokreślony. W toku podjętego postępowania strona w dniu [...] stycznia 2011 r. przekazała projekt szyldu semaforowego (kasetonowego) o wymiarach 280x70x35 cm. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Prezydent W., działając na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Decyzję uzasadniono opracowaniami dotyczącymi wpływu umieszczania reklam w pasie drogowym na bezpieczeństwo ruchu drogowego ("Biała księga", Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 Gambit 2005, opinia w sprawie zagrożeń dla kierujących pojazdami wynikających z umieszczania reklam w pasach dróg W. opracowana przez IBDiM, wyniki badań natężenia ruchu przeprowadzonych przez B. S.A., pismo Ministerstwa Transportu), które w odniesieniu do złożonego wniosku o umieszczenie reklamy adresowanej do kierujących pojazdami wskazują, że może ona wywierać negatywne skutki. W tym miejscu ulicy [...] natężenie ruchu w porannym szczycie wynosi 540 pojazdów/h, a w popołudniowym 890 poj./h. Wskazano też na wyjątkowy charakter udzielania takich zezwoleń i przywołano pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku sygn. akt OSK 1026/04 z dnia 2 lutego 2005 r. Od tej decyzji odwołała się strona wskazując, że kaseton umieszczony na ścianie budynku nie będzie widziany w całości z rożnych kierunków, dlatego nikt nie będzie narażony na kontakt wizualny z reklamą o powierzchni 3,92 m2 i należy przyjąć, że powierzchnia zakłócająca pole widzenia kierowcy wynosi 0,98 m2. Podniósł też, że decyzja narusza zasadę równości przedsiębiorców wobec prawa, gdyż reklamy o znacznie większych rozmiarach są na sąsiednich budynkach i sąsiednich lokalach - na co zwrócono uwagę w odrębnym piśmie. SKO w [...] uznało, że ocena zebranego materiału i treści kwestionowanej decyzji pozwala na ustalenie, że organ pierwszej instancji dokonał pełnej analizy stanu faktycznego sprawy i wykorzystując dyrektywy związane z obowiązkiem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, prawidłowo odmówił zgody na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Podniesiona w odwołaniu argumentacja o wizualnej mniejszej powierzchni nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia. Uwzględniono bowiem położenie reklamy w bardzo ruchliwym miejscu, jak i samo usytuowanie, co odpowiadało dyspozycji art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wyrażonej w formie zakazu umieszczania w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Organ pierwszej instancji dokonał pełnej analizy materiału jaki został opracowany w celu podniesienia bezpieczeństwa na drogach publicznych. Odniesiono się zarówno do "Białej Księgi - Europejska polityka transportowa w horyzoncie do 2010 r.", jak i krajowego programu Gambit 2005, oraz opracowania miejscowego dotyczącego natężenia ruchu w odniesieniu do lokalizowanych reklam, co organy odpowiadające za organizację ruchu drogowego powinny uwzględniać realizując politykę państwową i samorządową na drogach publicznych. Podniesiony w odwołaniu problem nierówności traktowania przedsiębiorców jest oczywiście naganny i nie powinien mieć miejsca w działaniu instytucji mających za zadanie zapewnienie obsługi i bezpieczeństwa ruchu drogowego w W. Nie podważa to jednak podstaw tej decyzji, gdy w W. są stale podejmowane działania o ograniczenie ilości reklam umieszczanych z zajęciem pasa drogowego. Wszystkie szczegółowe ustalenia postępowania odpowiadają wielokrotnie powtarzanej tezie orzecznictwa sądów administracyjnych, które wskazują na szczególny tryb stosowania art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych dopuszczający umieszczanie urządzeń w pasie drogowym w "szczególnie uzasadnionych przypadkach" (wyrok NSA sygn. akt II GSK 362/09 z 16 lutego 2010 r. - http://orzecznictwo.nas.gov.pl/E3492121D2), zgodnie z ustaleniami stanu faktycznego dokonanymi przez właściwy organ administracyjny. W takim stanie faktycznym i prawnym SKO utrzymało zaskarżoną decyzje w mocy. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik strony, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenia art. 138 § 2 w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. oraz prawa skarżącego do równego traktowania przez organ administracyjny orzekający o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Podniesiony w odwołaniu od decyzji organ I instancji zarzut nierównego potraktowania skarżącego względem innych przedsiębiorców oceniony został przez SKO jako niemający wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dokonana przez SKO w zaskarżonej decyzji ocena sprawy nie jest trafna i narusza wskazane w petitum skargi przepisy prawa administracyjnego oraz słuszne prawo skarżącego do równego traktowania. I tak: 1. pominęło SKO, iż przywołane w uzasadnieniu decyzji I instancji zasady nie są stosowane odnośnie ul. K. w W. Choć stanowiące podstawę oceny dokumenty pochodzą z 2005 r., do dnia wydania kwestionowanej decyzji, czyli w okresie 6 lat, na badanym odcinku ul. [...]: - nie usunięto żadnego obiektu z bezpośredniego sąsiedztwa jezdni, a przeciwnie, zezwolono na sytuowanie tamże nowych obiektów, - nie zastosowano barier ochronnych, - nie wprowadzono podatnych konstrukcji słupów i podpór, - nie podjęto żadnych działań w celu ukształtowania "miękkiego otoczenia" tej drogi. 2. Poza wskazaniem natężenia ruchu na badanym odcinku ul. [...] oraz teoretycznych wyliczeń dot. reakcji kierowcy na zagrożenie i relacji pomiędzy wskaźnikiem wypadkowości a usytuowaniem przy drodze bilbordów, nie wskazano żadnej analizy wypadkowości na ul. K. w pobliżu skrzyżowania z [...]. 3. Powoływane przez organ przykłady pochodzące z badań prowadzonych w USA nie stanowią wystarczającej podstawy odmowy wydania zezwolenia, albowiem: - szyld skarżącego nie jest przydrożnym bilbordem, - realia ruchu drogowego w USA są inne niż realia tego ruchu na krótkim odcinku ul. [...], - według wiedzy skarżącego, powoływane badania prowadzone były na drogach zasadniczo odbiegających swym charakterem od drogi wewnątrzmiejskiej, ze zwartą zabudową wielokondygnacyjną po obu stronach drogi, przejściami dla pieszych i częstymi skrzyżowaniami z sygnalizacją świetlną. 4. pominęło wreszcie SKO, że jednocześnie z odmową wydania zgody skarżącemu na zainstalowanie na ścianie budynku szyldu o łącznej pow. 3,92, m2 ten sam organ wydał zgodę na zainstalowanie na tym samym budynku, w bezpośrednim sąsiedztwie lokalu strony reklamy baru [...] kilkakrotnie większej, a nadto na usytuowanie ogródka tej restauracji z wieloma wielkimi parasolami na krawędzi jezdni. Powołana tu okoliczność nie może być pominięta, albowiem jednoznacznie wskazuje ona, iż dla tego samego odcinka drogi publicznej ZDM diametralnie odmiennie ocenia zagrożenie wywoływane umieszczaniem w pasie drogowym obiektów wielokrotnie większych niż szyld skarżącego. Wbrew ocenie SKO, w sytuacji takiej organ ma obowiązek przekonywającego wyjaśnienia, dlaczego szyld skarżącego narusza bezpieczeństwo ruchu na ul. K., a nie narusza go ogródek restauracji [...] i wielki neon tej restauracji. Obowiązek ten istnieje również odnośnie 36 innych reklam umieszczonych w bezpośrednim sąsiedztwie lokalu skarżącego, a wskazanych ZDM- owi w piśmie z listopada 2009 r. (pozostawionym bez odpowiedzi). Pominięcie wyjaśnienia w/w kwestii stanowi wadę decyzji, która uzasadnia jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o oddalenie jej w całości. Podnoszone zarzuty w podobnej wersji były przedmiotem analizy dokonanej przez SKO w kwestionowanej decyzji, w której przedstawiono podstawy ustalenia zajmowania pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy przy ul. K. w W. Jest zrozumiała wola umożliwienia reklamowania prowadzonej działalności gospodarczej, ale element porównawczy do istniejącego stanu sąsiedztwa nie może być przesądzający dla przyznania takiego uprawnienia, które ma charakter uznaniowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2011 r. odmawiającej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. K. w rejonie nr [...] w celu umieszczenia reklamy o łącznej powierzchni 3,92 m2 w okresie od [...] lutego 2011 r. do [...] lutego 2012 r., którą utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Przede wszystkim należy zauważyć, że sprawy związane z zajęciem pasów drogowych przez nośniki reklamy zewnętrznej (lokalizacji urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego) mają w m.st. Warszawie charakter masowy. W związku z tym wykształciło się w tych sprawach szerokie orzecznictwo sądów administracyjnych, zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzeczeniach, o których wyżej mowa, podkreśla się, że m.in. ze względu na masowy charakter tych spraw i wobec ich typowości nie można wymagać, by w przypadku każdej lokalizacji przeprowadzane było pogłębione postępowanie dowodowe, wykraczające zakresem poza kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy - przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2178/08, LEX nr 481228). Nie ulega wątpliwości, że decyzje w przedmiocie zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym reklamy zewnętrznej (art. 39 ust. 3. zd. pierwsze: "W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej.") mają charakter uznaniowy. "Tego rodzaju decyzje uznaniowe służą z zasady realizacji polityki administracyjnej w określonej dziedzinie spraw. W rozpatrywanym przypadku chodzi (...) o politykę miasta wobec szeroko pojmowanego bezpieczeństwa ruchu drogowego, której częścią jest polityka tegoż miasta wobec reklamy zewnętrznej. Politykę administracyjną w określonej dziedzinie spraw wyrażają różnego rodzaju dokumenty, takie jak plany czy uchwały podejmowane przez uprawnione organy, a więc akty prawa miejscowego, ale również ekspertyzy, opinie przygotowane przez właściwe ciała doradcze, itp. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 143/, LEX nr 481220). Jak wskazano, organy orzekające w w/w sprawach posługują się b. często – zwłaszcza w uzasadnieniu decyzji – różnego rodzaju opracowaniami o charakterze merytorycznym. "Z punktu widzenia organu administracyjnego orzekającego w określonej dziedzinie spraw tego rodzaju opracowania (ekspertyzy, oceny, opinie, itp.) mają w istocie charakter dokumentu przedstawiającego w formie bardziej rozwiniętej stanowisko organu, nie są zaś opinią biegłego w ścisłym rozumieniu art. 84 k.p.a. Z założenia tego rodzaju dokumenty wykraczają poza zakres jednej sprawy administracyjnej i obejmują całą dziedzinę takich spraw. Są one jednak sporządzane wtedy, gdy w takiej dziedzinie wymagane są wiadomości specjalne i nie stanowią elementu podstawy prawnej podejmowanych w tym zakresie decyzji. Organ administracji publicznej nie jest związany ich treścią (podobnie zresztą jak opinią biegłego); organ ocenia swobodnie zarówno te materiały, jak i opinie biegłych, na zasadach wiedzy, nie jest więc skrępowany ich treścią. Może ją przyjąć, jeśli uzna ją za trafną, ale może ją całkowicie zdyskwalifikować i przyjąć odmienną, własną, opartą na nauce lub doświadczeniu. K.p.a. nie wymaga od biegłego szczególnych kwalifikacji akademickich. Przesłanką pozytywną, od spełnienia której jest uzależniona zdolność do wystąpienia w charakterze biegłego, jest posiadanie wiadomości specjalnych (art. 84 § 1 k.p.a.)" – por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1953/07, LEX nr 481225. Tak samo postąpiono w rozpatrywanej sprawie, odwołując się do "Białej księgi", Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 Gambit 2005, opinii w sprawie zagrożeń dla kierujących pojazdami wynikających z umieszczania reklam w pasach dróg m.st. Warszawy opracowanej przez IBDiM, a także wyników badań natężenia ruchu przeprowadzonych przez B. S.A. oraz pisma Ministerstwa Transportu. Jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych (i to już nie tylko warszawskich) podnosi się przy tym, że decyzje w tego rodzaju sprawach powinny być odpowiednio zindywidualizowane i nie mogą być wyrazem jednego, przyjętego z góry stanowiska organów odpowiedzialnych za lokalizację tego rodzaju obiektów. W wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Go 638/10, (Wspólnota 2010/49/45) wprost stwierdzono, że "Przyjęta przez zarządcę drogi polityka zarządzania pasem drogowym powinna znaleźć wyraz w decyzji rozstrzygającej indywidualną sprawę administracyjną. Wskazywanie przez niego "z góry" przypadków, w których "urządzenia reklamowe i informacyjne nie mogą być umieszczane" lub wskazywanie sytuacji, kiedy "niedopuszczalne jest stosowanie urządzeń reklamowych i informacyjnych", faktycznie prowadzi do pozbawienia podmiotów ubiegających się o uzyskanie zezwolenia możliwości wykazywania i dowodzenia w toku postępowania administracyjnego, że w ich indywidualnych sprawach lokalizacja wskazanych obiektów nie uchybia ogólnej zasadzie ochrony pasa drogowego i jest z konkretnych powodów uzasadniona." Stanowisko to potwierdził jednoznacznie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 272/10, LEX nr 675795, uznając, że "Aby sporne rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) koniecznych do zastosowania przepisu art. 39 ust. 3 u.d.p., w tym również stanowiskiem odnoszącym się szczegółowo do argumentów wskazanych przez stronę skarżącą." Takiego podejścia zabrakło, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie – zarówno w decyzji organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji SKO. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, stwierdzenie SKO, iż "...ocena zebranego materiału i treści kwestionowanej decyzji pozwala na ustalenie, że organ pierwszej instancji dokonał pełnej analizy stanu faktycznego sprawy i wykorzystując dyrektywy związane z obowiązkiem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego prawidłowo odmówił zgody na umieszczenie reklamy w pasie drogowym" nie jest zgodna tak ze stanem faktycznym, jak i prawnym sprawy. W szczególności Sąd nie podziela oceny SKO w [...], które w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdza, że co prawda podniesiony w odwołaniu problem nierówności traktowania przedsiębiorców jest oczywiście naganny i nie powinien mieć miejsca w działaniu instytucji mających za zadanie zapewnienie obsługi i bezpieczeństwa ruchu drogowego w Warszawie, jednakże nie podważa to podstaw samej decyzji, gdyż w W. są stale podejmowane działania o ograniczenie ilości reklama umieszczanych z zajęciem pasa drogowego. W ujęciu SKO oznacza to, że zarzut naruszenia prawa – jednej z podstawowych zasad konstytucyjnych, rozwiniętej m.in. w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, równoważy praktyka zarządu miasta, a tym samym zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Tymczasem, w ocenie Sądu a wbrew opinii SKO, organ ten miał obowiązek przekonywającego wyjaśnienia, dlaczego szyld skarżącego narusza bezpieczeństwo ruchu na ul. [...], a nie narusza go ogródek restauracji Sahara i wielki neon tej restauracji. Obowiązek ten istnieje również odnośnie 36 innych reklam umieszczonych w bezpośrednim sąsiedztwie lokalu skarżącego, a wskazanych ZDM- owi w piśmie z listopada 2009 r. (pozostawionym bez odpowiedzi). W tym też kontekście dziwi wniosek SKO, że "...element porównawczy do istniejącego stanu sąsiedztwa nie może być przesądzający dla przyznania takiego uprawnienia," tzn. zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy w pasie drogowym ulicy [...], gdyż decyzja ta ma charakter uznaniowy. Co do charakteru decyzji – zgoda, ale jednocześnie należało wyjaśnić dlaczego kryterium stanu sąsiedztwa nie miało w rozpatrywanej sprawie zastosowania. Bez tego wyjaśnienia zaskarżona decyzja ma charakter dowolny a nie swobodny. W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się w zasadzie do żadnych argumentów i zarzutów skarżącego. Nie wzięto więc pod uwagę wskazanej przez niego specyfiki przedmiotowego odcinka ulicy Kruczej – jako drogi wewnątrzmiejskiej, handlowej, ze zwartą zabudową wielokondygnacyjną po obu stronach drogi, przejściami dla pieszych i częstymi skrzyżowaniami z sygnalizacją świetlną. Podano jedynie informacje o natężeniu ruchu na tej ulicy, które same w sobie niczego nie wyjaśniają. Nie odniesiono się również do zarzutów skarżącego, że mimo gołosłownego odwoływania się do troski o bezpieczeństwo ruchu drogowego (nie przedstawiono bowiem analizy wypadkowości na ul. K. w pobliżu skrzyżowania z [...]) w ciągu ostatnich 6-ciu lat, tj. od daty powołanych wyżej dokumentów o charakterze ogólnym: - nie usunięto żadnego obiektu z bezpośredniego sąsiedztwa jezdni, a przeciwnie, zezwolono na sytuowanie tamże nowych obiektów, - nie zastosowano barier ochronnych, - nie wprowadzono podatnych konstrukcji słupów i podpór, - nie podjęto żadnych działań w celu ukształtowania "miękkiego otoczenia" tej drogi. Reasumując, konkretnym zarzutom i argumentom skarżącego przeciwstawiono niejako wyłącznie wyjaśnienia o charakterze ogólnym, uzasadniające w ogólności szkodliwość lokalizacji reklam w pasie drogowym dowolnych ulic. O ile zatem materiały przedstawione przez skarżącego w odwołaniu i skardze służą poparciu jego wniosku o wydanie stosownego zezwolenia i zmierzają do udowodnienia braku przesłanek wyłączających ze względu na ochronę dóbr wskazanych art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych, o tyle przeciwstawiona im w zaskarżonej decyzji argumentacja ma charakter ogólnikowy, nie związany z wnioskowaną lokalizacją. Tymczasem, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II GSK 152/09, LEX nr 573531. "Nie można podzielić poglądu jakoby ciężar udowodnienia, że zachodzi wynikające z art. 39 ust. 1 u.d.p. kryterium braku zagrożeń dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym i inne wyprowadzane z przepisów tej ustawy, w całości spoczywał na wnioskodawcy." W konsekwencji podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. w szczególności art. 7 i 77 K.p.a. oraz prawa skarżącego do równego traktowania przez organ administracyjny orzekający o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) należy uznać za zasadne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.