II GSK 2001/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S. B. – M. B. w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S. B. – M. B. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 317/11 w sprawie ze skargi S. B. – M. B. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny W. wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 317/11, oddalił skargę S. B. – M. B. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. S. B. – M. B. w W. zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że nie posiada wystarczających środków finansowych, a wykonanie zaskarżonej decyzji oznaczałoby wszczęcie egzekucji z innych składników majątkowych, co spowodowałoby utratę płynności finansowej, a w dalszej fazie mogłoby doprowadzić do konieczności istotnego ograniczenia prowadzonej działalności, a nawet do całkowitego jej zaprzestania. Zdaniem strony, egzekucja oznaczałby konieczność ograniczenia statutowej działalności Spółdzielni, w tym częściowe lub całkowite zaprzestanie zaspokajania potrzeb członków spółdzielni lub zaprzestanie realizowania zobowiązań Spółdzielni wobec dostawców. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Jednakże należy mieć przy tym na uwadze, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (vide postanowienie NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11). Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczyła się do stwierdzeń, że nie posiada wystarczających środków finansowych, wykonanie zaskarżonej decyzji oznaczałoby wszczęcie egzekucji z innych składników majątkowych, co spowodowałoby utratę płynności finansowej, a w dalszej fazie mogłoby doprowadzić do konieczności istotnego ograniczenia prowadzonej działalności, a nawet do całkowitego jej zaprzestania. Strona podniosła również, że egzekucja oznaczałby konieczność ograniczenia statutowej działalności Spółdzielni, w tym częściowe lub całkowite zaprzestanie zaspokajania potrzeb członków spółdzielni lub zaprzestanie realizowania zobowiązań Spółdzielni wobec dostawców. Tymczasem powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżąca winna chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe stwierdzenia. W przedmiotowej sprawie egzekucja nałożonej przez organ administracji kary pieniężnej w wysokości 149.202,00 zł nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej kwoty. Ponadto, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie okoliczności istnienia ryzyka utraty płynności finansowej Spółdzielni. W aktach sprawy brak jest bowiem dokumentów świadczących o trudnej sytuacji finansowej skarżącej. Na marginesie należy zauważyć, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.