II SA/Op 563/08

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydania dowodu osobistego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. UZASADNIENIE J. K. wniósł skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Niemodlina z dnia [...], nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie wydania dowodu osobistego na nazwisko K. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 4 listopada 2008 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie wyznaczonym przez Sąd do uiszczenia wpisu, J. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając swoje żądanie skarżący podniósł, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, jedyny jego dochód to renta w kwocie brutto 632 zł (553 zł netto) miesięcznie. Dochód ten skarżący przeznacza na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania, a także płaci z niego alimenty dla małoletniej córki w wysokości 150 zł miesięcznie. Skarżący wskazał, iż jest schorowany, ma orzeczony II stopień inwalidztwa, musi się leczyć, a brakuje mu pieniędzy na lekarstwa. Zła sytuacja finansowa powoduje, że żywi się tym co znajdzie w śmietnikach. Skarżący oświadczył, że posiada mieszkanie o powierzchni 35,80 m²; nie ma żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Oświadczył także, że z uwagi na zły stan zdrowia i swój wiek, nie ma możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", referendarz sądowy zważył, co następuje: Przepisy ustawy "P.p.s.a.", przewidują instytucję prawa pomocy, będącą szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu umożliwienie najuboższym osobom, dochodzenie swych praw w sprawach dotyczących ich istotnych interesów. Zakresem swym instytucja ta obejmuje zarówno zwolnienie od kosztów sądowych (w całości lub części), jak również ustanowienie zawodowego pełnomocnika z urzędu. Podstawą jej przyznania jest spełnienie przez wnioskodawcę określonych w przepisach ustawy "P.p.s.a." przesłanek. Przesłanki odnoszące się do zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie wnioskowanym przez skarżącego, zostały określone w art. art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie faktu, iż nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla swojego utrzymania koniecznego. Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w przypadku J. K. została spełniona. Skarżący otrzymuje stały dochód w postaci renty inwalidzkiej w wysokości 632 zł brutto miesięcznie, jednak jej wysokość nie jest w ocenie referendarza sądowego wystarczającą dla zaspokojenia wszystkich jego wydatków, a tym bardziej zapłacenia jeszcze z niej dodatkowo opłat sądowych. Brak jest – zdaniem referendarza sądowego – wątpliwości, że taki dodatkowy wydatek wiązałby się dla wnioskodawcy z uszczerbkiem utrzymania koniecznego, a zatem spełnia on wyżej opisaną przesłankę przyznania prawa pomocy osobie fizycznej w części. Mając powyższe na uwadze, zwolniono skarżącego od kosztów sądowych w całości i na podstawie art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.