II SAB/Go 158/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi małoletniego I.D. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego S.D. na przewlekłość postępowania Wojewody w przedmiocie wydania karty pobytu I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do wydania karty pobytu, II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego małoletniego I.D. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego S.D. kwotę 100 (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. małoletni I.D. – reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego S.D. - obywatel Ukrainy, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania w sprawie wydania karty pobytu po uzyskaniu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE z dniem 25 maja 2021 r., zarzucając organowi naruszenie art. 8, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i art. 37 § 5 ustawy z dnia ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 201 r. , poz. 735 – określanej dalej jako k.p.a.). Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia sprawy przez Wojewodę i niezałatwienie sprawy w terminie, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, przyznanie od organu sumy pieniężnej w kwocie 3.000 zł oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że z dniem [...] maja 2021 r. udzielono mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Decyzja została doręczona w dniu 31 maja 2021 r. Tego samego dnia, za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP, skarżący wysłał do organu oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od decyzji, w związku z czym decyzja stała się ostateczna i prawomocna. Razem z decyzją skarżącemu doręczono informację, że w celu wyrobienia karty pobytu należy dostarczyć do urzędu potwierdzenie zameldowania wraz z numerem PESEL bądź oświadczenie o wydanie karty pobytu bez adresu zameldowania wraz z potwierdzeniem dokonania wpłaty za wydanie karty pobytu w wysokości 25 zł. Jednocześnie organ wskazał termin oczekiwania na wydanie karty pobytu - około 14 tygodni od momentu dostarczenia wyżej wymienionych dokumentów. Informacje o możliwości odbioru karty zostaną wysłane wiadomością SMS. W dniu 4 czerwca 2021 r., za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP, skarżący wysłał do UW wniosek o uzasadnienie drukowania karty pobytu w tak długim terminie, w którym wskazał również, że wymóg dostarczenia wymienionych dokumentów jest bezzasadny, ponieważ już były one zawarte w aktach sprawy. W dniu 24 czerwca 2021 r., w związku z brakiem wydania karty pobytu i brakiem informacji odnośnie tej sprawy, skarżący wysłał do urzędu kolejny wniosek o udzielenie informacji, kiedy zlecenie personalizacji karty pobytu zostało przekazane do Centrum Personalizacji Dokumentów. We wniosku zwrócił uwagę na to, że zgodnie z art. 240 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono m.in. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Przepis ten nie precyzuje terminu, w jakim karta powinna zostać wydana. Przyjąć zatem należy, że organ powinien wydać ją niezwłocznie na podstawie art. 35 § 1 k.p.a. W dniu 2 lipca 2021 r. na skrzynkę pocztową ePUAP skarżący dostał odpowiedź z UW, w której wskazano, że zlecenie personalizacji karty pobytu jeszcze nie było przekazane do Centrum Personalizacji Dokumentów, a jako uzasadnienie tak długiego terminu wskazano własne doświadczenie jakie UW posiada w produkcji kart pobytu, a samo wydanie karty pobytu nie jest postępowaniem administracyjnym, stąd powoływanie się na k.p.a. nie jest uzasadnione. Tego samego dnia, za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP, skarżący złożył ponaglenie w związku z bezczynnością i przewlekłym prowadzeniem postępowania przez Wojewodę. Skarżący podkreślił, że do dnia wniesienia skargi organ nie podjął żadnych kroków w celu zlecenia personalizacji karty pobytu, a oczekiwanie na wydanie karty trwa już 5 tygodni. Skarżący nie dostał również żadnego SMS informującego o możliwości odbioru karty. Skarżący wskazał, że brak wydania karty pobytu naraża go na bardzo poważne konsekwencje, w szczególności finansowe. Brak wydania karty pobytu przez tak długi okres uniemożliwił planowany wyjazd na Ukrainę w celu wyrobienia skarżącemu paszportu, ważność którego niebawem się skończy. Stąd będzie zmuszony zaplanować taki wyjazd okresie pobierania nauki, tym samym narażając go na brak możliwości skutecznego opanowania materiału w czasie swojej długiej nieobecności. W konsekwencji wiąże się to z pobieraniem płatnych korepetycji z poszczególnych przedmiotów. Zlecenie personalizacji karty pobytu nie należy do spraw skomplikowanych. W ocenie skarżącego w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, ponieważ postępowanie w tej sprawie trwa zdecydowanie dłużej, niż jest to potrzebne dla tego typu spraw. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, a w razie nie uwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 9 grudnia 2020 r. S.D. - działając jako przedstawiciel ustawowy małoletniego syna l.D. - złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE w Polsce. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Wojewoda w dniu [...] maja 2021 r. wydał decyzję o udzieleniu małoletniemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Decyzję odebrano w dniu 31 maja 2021 r. wraz z informacją dotyczącą wydania karty pobytu, w której wskazano, iż procedura drukowania karty pobytu trwa około 14 tygodni. Zgodnie z art. 240 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Natomiast zgodnie z art. 229 ust. 2 tej ustawy pierwszą kartę pobytu wydaje się z urzędu. Wydanie karty pobytu jest czynnością materialno-techniczną, potwierdzającą uzyskanie przez cudzoziemca zezwolenia na pobyt w Polsce. W przypadku wydania pierwszej karty pobytu nie jest prowadzone odrębne postępowanie administracyjne, gdyż jest ona efektem uprzednio przeprowadzonego postępowania. Dalej organ wskazał, że cudzoziemiec został poinformowany o czasie w jakim może trwać wydanie karty pobyt, podkreślając, iż karty pobytu nie są drukowane na terenie UW, a w Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako CPD MSWiA). Zlecenia realizacji produkcji kart pobytu realizowane są za pośrednictwem Systemu Informatycznego Pobyt. W okresie od 25 czerwca do 6 lipca 2021 r. w wyniku migracji systemu jakiekolwiek działania w nim były niemożliwe, o czym informowano klientów UW za pośrednictwem strony internetowej. Ponadto informację taką w dniu 2 lipca 2021 r. S.D. otrzymał za pośrednictwem platformy e-PUAP. W przekazanej cudzoziemcowi odpowiedzi poinformowano, iż jeżeli system zacznie funkcjonować zlecona zostanie personalizacja dokumentu. W tym samym dniu S.D. złożył ponaglenie. W dniu 6 lipca 2021 r. zlecono personalizację karty pobyt dla małoletniego cudzoziemca. Karta pobytu dotarła do UW w dniu 15 lipca 2021 r. i została odebrana przez S.D. w dniu 20 lipca 2021 r. Wszystkie czynności związane z produkcją karty pobytu odbywają się za pośrednictwem Systemu Informatycznego Pobyt, dlatego też nie ma możliwości przedstawienia dokumentacji, z wyjątkiem wydruków z systemu. Organ podkreślił, iż małoletni cudzoziemiec przebywa na terenie Polski na podstawie kolejnych pozwoleń na pobyt od marca 2016 r., najpierw na podstawie zezwoleń na pobyt czasowy, a od maja 2021 r. na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Poprzednia karta pobytu posiadana przez l.D. miała wyznaczoną datę upływu ważności na dzień 30 czerwca 2021 r. Równocześnie na podstawie art. 15z2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842; dlaje jako ustawa COVID - karta pobytu, której ważność upływała w okresie ogłoszonego stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego nie utraci ważności do 30 dni po odwołaniu ostatniego z obowiązujących stanów (epidemii lub zagrożenia epidemicznego). W związku z powyższym nie było żadnych przeszkód w opuszczeniu terytorium Polski. Ponadto cudzoziemiec posiadając pobyt na terenie RP miał możliwość uzyskania paszportu dla syna za pośrednictwem Ambasady Ukrainy w Polsce. Ponadto organ wskazał, iż S.D. posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE od sierpnia 2020 r. oraz ważną kartę pobytu (karta ważna do 3 września 2025 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów. Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła przewlekłość postępowania Wojewody w zakresie wydania karty pobytu po wydaniu decyzji o zezwoleniu na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Sprawa została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy się odnieść do wniosku organu o odrzucenie skargi. Wydanie karty pobytu stanowi czynność materialno-techniczną, której organ dokonuje po zakończeniu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt m.in. rezydenta długoterminowego UE. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny jest również właściwy w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych, niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. W szczególności kognicji sądu administracyjnego podlega kontrola efektywności działania administracji publicznej w zakresie wydawania aktów lub dokonywania czynności wynikających z decyzji je konkretyzujących, w tym przypadku decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt cudzoziemca w Polsce. Zgodnie z art. 240 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 35 ze zm.; dalej jako u.c.) karta pobytu jest wydawana cudzoziemcowi w konsekwencji wydania decyzji o zezwoleniu na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Zatem wydanie karty pobytu, będące konsekwencją powyższej ostatecznej decyzji, stanowi zakończenie procedury legalizującej pobyt cudzoziemca w Polsce. Dokument ten stanowi jednocześnie potwierdzenie prawa pobytu cudzoziemca na terenie kraju, tj. Polski i jego tożsamości, uprawnia go też do przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, dotyczące czynności jaką jest wydanie karty pobytu jest dopuszczalna i mieści się w zakresie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Stanowisko to jest jednolicie przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA we Wrocławiu z 10 czerwca 2020 r., III SAB/Wr 87/20; 13 kwietnia 2021 r., I SAB/Wr 246/21; 6 grudnia 2019 r., III SAB/Wr 953/19; 11 lutego 2020 r., III SAB/Wr 130/20 czy WSA w Gdańsku z 25 lutego 2021 r., III SAB/Gd 109/20). Stwierdzając kognicję sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej skargi Sąd zobligowany był do zbadania czy zachowany został wymóg skutecznego złożenia skargi dotyczący obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W wypadku skargi na przewlekłość jest to ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Przy czym skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy ponaglenie złożone na podstawie art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. zostanie rozpatrzone przez właściwy organ (por. postanowienie NSA z 10 października 2013 r., I OZ 893/13). Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżącyzłożył ponaglenie w dniu 2 lipca 2021 r., a zatem przed wniesieniem skargi, które nastąpiło 5 lipca 2021 r. Przechodząc do oceny merytorycznej rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może także orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy u.c. nie określają terminu załatwienia sprawy dotyczącej wydania karty pobytu czasowego. Zatem należy odwołać się w tym zakresie do przepisów k.p.a. Stosownie do art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1); niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2); załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. W myśl natomiast art. 12 k.p.a. organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do załatwienia sprawy. W aktualnym stanie prawnym bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.), a przewlekłość jako prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przewlekłość obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki NSA z dnia 31 maja 2016 r., II OSK 1903/15; 2 czerwca 2016 r., II OSK 1156/16; 5 lipca 2012 r., II OSK 1031/12). Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, K.p.a. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 414). Przewlekłość może mieć więc postać statyczną (brak jakichkolwiek czynności ze strony organu), dynamiczną (wykonywanie przez organ czynności niecelowych) jak i mieszaną, zawierającą elementy obu poprzednich postaci (por. wyrok NSA z 15 listopada 2017 r., II OSK 1809/16). W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie doszło przewlekłego prowadzenia postępowania. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż w świetle przepisów u.c. karta pobytu jest wydawana bezpośrednio po udzieleniu przez organ zezwolenia na określony rodzaj pobytu cudzoziemca. Przygotowanie mające na celu jej wyrobienie nie wiąże się przy tym z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego a ogranicza się wyłącznie do sprawdzenia prawidłowości złożenia wniosku i uiszczenia opłaty, a następnie dokonania personalizacji dokumentu. Oddzielić należy niewątpliwie w tych okolicznościach samo zlecenie wyprodukowania dokonywane przez organ oraz następnie jej ,,fizyczne wyprodukowanie", którego w przedmiotowej sprawie dokonywało CPD MSWiA. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, iż strona odebrała decyzję o zezwoleniu na pobyt rezydenta długoterminowego UE, zrzekając się prawa do wniesienia odwołania w dniu 31 maja 2021. Wcześniej zaś już tj. 4 grudnia 2020 r. dokonała opłaty związanej z wydaniem karty pobytu. Zatem od daty 31 maja 2021 r. liczyć należy bieg terminu do wydania karty pobytu przez organ. W pierwotnej informacji dołączonej do decyzji zezwalającej na pobyt rezydenta długoterminowego UE organ określił, iż termin wydania karty trwa ok. 14 tygodni. Strona jednak - nie godząc się z tak długim terminem - zwróciła się do organu z pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. o ustalenie stanu sprawy i podanie daty dokonania personalizacji karty pobytu. Wówczas dopiero organ w piśmie z [...] lipca 2021 r. poinformował stronę, iż personalizacja zostanie zlecona w przyszłym tygodniu jeżeli pozwoli na to system, który nie działał od 25 czerwca 2021 r. Organ ostatecznie zlecił personalizację dokumentu w dniu 6 lipca 2021 r. (data, w której wpłynęła do organu skarga). Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, w dniu 6 lipca 2021 r. zakończyła się awaria sytemu informatycznego POBYT (akta administracyjne sprawy potwierdzają wystąpienie awarii i niedostępność powyższego systemu do 2 lipca 2021 r.). Karta pobytu przesłana została do organu 15 lipca 2021 r. i odebrana przez stronę 20 lipca 2021 r. Zatem samo wyprodukowanie karty pobytu przez CPD trwało 9 dni. Mimo zatem braku przeszkód do niezwłocznego nadania sprawie biegu, przy braku przeszkód do wydania karty, a przede wszystkim do dokonania personalizacji dokumentu, organ dokonał tej czynności dopiero 6 lipca 2021 r. Obiektywne przeszkody natury technicznej powstały dopiero 25 czerwca i trwały do 2 lipca 2021 r. Tego okresu nie wlicza się do terminu rozpoznania sprawy zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. Opisane powyżej okoliczności - zdaniem Sądu - wskazują, iż Wojewoda dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie, co stwierdzono w pkt II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze fakt wydania i odebrania przez skarżącego karty pobytu w dniu 20 lipca 2021 r., czyli po wniesieniu skargi, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do wydania karty pobytu, uznając w tym zakresie postępowanie za bezprzedmiotowe (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd ustalił, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że powyższe przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszenia prawa. Oceniając stopień naruszenia sąd podzielił poglądy orzecznictwa i doktryny, że rażącym naruszenia prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak, J. Borkowski, K.p.a. Komentarz, SIP LEX do art. 149 p.p.s.a., por. również postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13). Zdaniem Sądu przewlekłość prowadzenia postępowania przez organ takiemu stanowi nie odpowiada. Opóźnienie w wydaniu stronie karty nie było znaczne i częściowo w pewnym okresie czasu tj. od 25 czerwca do 2 lipca 2021 r. związane z obiektywnymi przeszkodami w zakresie korzystania z systemu informatycznego umożliwiającego personalizację dokumentu. Nadto nie niosło dla strony żadnych istotnych i negatywnych konsekwencji, zwłaszcza tych wskazywanych w uzasadnieniu skargi, jeśli się zważy, iż ważność karty pobytu wydanej skarżącemu w związku z decyzją o czasowym pozwoleniu na pobyt, ulegała przedłożeniu zgodnie z art. 15z2 ust. 1 ustawy COVID COVID. W myśl bowiem tego przepisu karta pobytu, której ważność upływała w okresie ogłoszonego stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego nie traci ważności do 30 dni po odwołaniu ostatniego z obowiązujących stanów (epidemii lub zagrożenia epidemicznego) Te względy przemawiały również za tym, że nie było podstaw do przyznania od organu, na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., sumy pieniężnej w żądanej kwocie 3000 zł. Uprawnienie sądu w tym zakresie jest bowiem szczególnym instrumentem, który poza funkcją dyscyplinującą ma na celu zadośćuczynienie stronie, której prawa w postępowaniu zostały istotnie naruszone. Powyższe nie jest tożsame z funkcją odszkodowawczą i zasądzenie sumy pieniężnej na tej podstawie nie wiąże się z określeniem materialnego wymiaru szkód poniesionych ewentualnie przez stronę. Dlatego naruszenie przez organ praw strony uzasadnia zastosowanie tego środka w szczególności w przypadkach, gdy bezczynność lub przewlekłość w prowadzeniu przez organ jej sprawy wiąże się z powstaniem dla niej znacznych dolegliwości. Jak wskazano wyżej wydanie karty pobytu nie nastąpiło ze znaczącym opóźnieniem i nie spowodowało istotnych i negatywnych konsekwencji dla strony. W tym zakresie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a (pkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego, na które składał się wyłącznie wpis od skargi w wysokości 100 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV wyroku).