VI SA/Wa 680/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. z siedzibą w [...] (Białoruś) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Spółka [...] z siedzibą w [...] – Białoruś, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej jako: "skarżąca"), pismem z dnia 21 stycznia 2021 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, wraz z ww. wnioskiem skarżąca załączyła skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 marca 2021 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie nadesłania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, jak również przedłożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżącej tj. oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wypisu z urzędowego rejestru, z którego wynikałby sposób i osoby upoważnione do reprezentacji, wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski (do skargi załączono jedynie tłumaczenie przysięgłe wypisu ze statutu). Pełnomocnik skarżącej został jednocześnie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Powyższe wezwanie Sądu zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej, jak wynika z pieczęci pocztowej umieszczonej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w dniu 8 kwietnia 2021 r. Mając na uwadze nieuzupełnienie braku formalnego skargi zasadne okazało się wezwanie strony skarżącej do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. Powołane wezwanie zostało doręczone skarżącej 20 sierpnia 2021 r. (k. 20 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżąca nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń w kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 299 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. W razie niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w § 2 sąd - zgodnie z art. 299 § 3 p.p.s.a. - wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie skarżąca – jak wynika z akt sprawy – zamieszkuje na Białorusi, a zatem w kraju który nie jest członkiem Unii Europejskiej ani członkiem Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA). Wobec powyższych okoliczności Sąd był zobowiązany do wezwania skarżącego do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 299 § 2 p.p.s.a. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 20 sierpnia 2021 r., zatem dwumiesięczny termin na ustanowienie pełnomocnika do doręczeń minął w dniu 20 października 2021 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, co uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu. W tym okresie nie wpłynęło również żadne pismo, w którym podniesiono nieprawidłowość wezwania lub sposobu jego doręczenia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.