II GZ 442/11

SENTENCJA Dnia 26 października 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 103/11 w zakresie oddalenia wniosku o uzupełnienie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne postanawia: odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 103/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił wniosek Z. Z. o uzupełnienie uzasadnienia wyroku z dnia 28 marca 2011 r. uwzględniającego skargę Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek skarżącego dotyczy nie tyle uzupełnienia wyroku, co uzupełnienia uzasadnienia tegoż wyroku. Sąd wskazał, że ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a) nie przewiduje środków prawnych, które dawałyby możliwość uzupełnienia uzasadnienia w sposób, w jaki wnosi skarżący. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił wniosek na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. W zażaleniu Z. Z. wniósł o uchylenie postanowienia i nakazanie uzupełnienia wyroku. Wskazał, że Sąd pominął fragmenty skargi oraz zarzuty, które są istotne ze względu na jasność interpretacji, funkcjonowanie państwa prawnego jak i relacje obywatel – władza. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie - jako niedopuszczalne - podlega odrzuceniu. Na wstępie zwrócenia uwagi wymaga, że zgodnie z art. 157 § 3 p.p.s.a. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie to dotyczy wyłącznie kosztów. Charakteru orzeczenia uzupełniającego wyrok nie ma zaś orzeczenie sądu oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku. Takie orzeczenie – stosownie do treści art. 160 p.p.s.a. – zapada w formie postanowienia (por. postanowienie SN z dnia 13 maja 1982r., I PR 43/82, OSNC 1983, nr 1, poz. 11, z glosą A. Świderskiej, NP 1985, nr 6, s. 107). Nie ulega wątpliwości, że od wyroku uzupełniającego wyrok przysługuje skarga kasacyjna do NSA (art. 173 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny podziela natomiast pogląd, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje środka zaskarżenia od postanowienia oddalającego wniosek o uzupełnienie wyroku. Zgodnie z powołanym wyżej art. 173 p.p.s.a., skarga kasacyjna przysługuje bowiem wyłącznie od wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Postanowienie odmawiające uzupełnienia wyroku nie jest tymczasem postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie - w rozumieniu ww. przepisu. Za postanowienie kończące postępowanie w sprawie można bowiem uznać tylko takie postanowienie, którego uprawomocnienie się zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty (a nie w kwestii incydentalnej) przez sąd danej instancji. Zgodzić należy się z poglądem, że brak środka zaskarżenia na takie postanowienie nie narusza praw wnioskodawcy, bowiem może on dochodzić zmiany kwestionowanego wyroku równolegle w drodze skargi kasacyjnej od tego wyroku. Za koncepcją braku środka zaskarżenia na postanowienie sądu administracyjnego odmawiającego uzupełnienia orzeczenia opowiada się doktryna (v. B. Dauter i in. "Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wyd. VI, komentarz do art. 157, teza 12, opubl. Lex 2011) oraz orzecznictwo sądowe (por. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II OZ 537/09, LEX nr 563597; wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 781/06, LEX nr 507621; postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 545/06, niepubl.). Z powyższych względów, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.