IV SA/Wa 984/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie wydalenia postanawia odmówić przyznania prawa pomocy UZASADNIENIE S. K. w dniu 13 marca 2013 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniósł skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie wydalenia. Jednocześnie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata na urzędowym formularzu PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność skargi zachodzi zaś wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego. Sąd uznał, że tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Zaskarżoną decyzje Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2012 r. należy uznać za skutecznie doręczoną skarżącemu w trybie art. 44 K.p.a w dniu 17 lipca 2013 r. Zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 16 sierpnia 2012 r. Wniesienie skargi w dniu 13 marca 2013 r., nastąpiło zatem z uchybienie terminu do dokonania tej czynności. W tej sytuacji przedmiotowa skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, a co za tym idzie, oczywiste jest, że taka skarga nie może zostać uwzględniona. Powyższe okoliczności przesądziły o zasadności zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego wyżej przepisu art. 247 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.