I GZ 385/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 289/15 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi A. G. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 26 lutego 2018 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek [...] – dalej: skarżącego - o przyznanie prawa pomocy. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 marca 2018 r. Pismem z dnia 26 marca 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw, który zarządzeniem WSA w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2018 r. został uznany za zażalenie. Jednocześnie wezwano skarżącego do uzupełnienia braków zażalenia pod rygorem jego odrzucenia. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2018 r. Skarżący pismem z dnia 7 maja 2018 r. poinformował, że jego pismo z dnia 26 marca 2018 r. stanowiło sprzeciw. Uzasadniając odrzucenie sprzeciwu WSA w Gliwicach podniósł, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym przed jego zmianą dokonaną art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 2 ustawy zmieniającej przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. WSA podkreślił, że skarga została wniesiona w dniu 11 lutego 2015 r. Tym samym do sprzeciwu zastosowanie ma przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obwiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. Stanowi on, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym, zaś na wydane postanowienie przysługuje zażalenie. Sąd I instancji podniósł, że od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lutego 2018 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, pomimo stosownego pouczenia, skarżący wniósł sprzeciw, mimo że wraz z doręczeniem mu postanowienia został on pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia w postaci zażalenia. Jednocześnie skarżący w piśmie z dnia 7 maja 2018 r. wyraźnie sprzeciwił się uznaniu wniesionego środka zaskarżenia za zażalenie twierdząc, że stanowi on sprzeciw. Tym samym wniesiony sprzeciw należało uznać za niedopuszczalny i jako taki podlegał on odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że pismo skarżącego z dnia 26 marca 2018 r., mimo zatytułowania go przez stronę jako "sprzeciw" należało potraktować jako zażalenie. Co istotne Sąd I instancji tak pismo skarżącego potraktował – zarządzeniem z 9 kwietnia 2018 r. (k. 274 akt sądowych). WSA wezwał jednocześnie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez zawarcie wniosku o zmianę lub uchylenie postanowienia i zwięzłe uzasadnienie zażalenia oraz nadesłanie jego odpisu. Skarżący w odpowiedzi na ww. zarządzenie wskazał, że jego pismo należy potraktować jako sprzeciw (k. 282 akt sądowych). Uszło jednak uwadze WSA, że skarżący w dalszej części swej odpowiedzi na wezwanie Sądu wskazał, że wnosi jednocześnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd I instancji mimo kategorycznego stwierdzenia skarżącego, że wywiedziony przez niego środek odwoławczy stanowił sprzeciw winien traktować go jako zażalenie. Powyższe z tego względu, że skarga w sprawie w została wniesiona w dniu 11 lutego 2015 r.. Tym samym do sprzeciwu zastosowanie ma przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obwiązującym przed dniem 15 sierpnia 2015 r. zgodnie z którym w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym, zaś na wydane postanowienie przysługuje zażalenie. W związku z powyższym błędna jest sentencja zaskarżonego postanowienia WSA, mocą której odrzucono sprzeciw. Odrzucone winno być zażalenie, albowiem skarżący mimo wezwania nie uzupełnił pozostałych braków formalnych tego środka zaskarżenia o których mowa w zarządzeniu Sądu I instancji z 9 kwietnia 2018 r. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia