II SA/Bd 918/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B., działając na podstawie 123 § 1, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. u. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku gospodarczego położonego w B. przy ul. S. [...], którego funkcja zmieniona została na mieszkalną. Organ pierwszej instancji wskazał, że z uwagi na oddalenie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi A. i F. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], jak również zgodnie z prawomocną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], należy ponownie rozpatrzyć przedmiotową sprawę, z uwzględnieniem wyroków wojewódzkiego sądu administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła F. S., która podniosła, że zakwestionowane rozstrzygnięcia wznawia postępowanie, które w istocie nie było prowadzone. Wnosząca zażalenie podniosła ponadto, że w przedmiotowej sprawie nie było wniosku, na podstawie którego wszczęto i prowadzono postępowanie w sprawie dotyczącej wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a faktycznym wnioskiem był wniosek Prokuratury Wojewódzkiej w B. nr [...] dotyczący usunięcia stanu niezgodnego z prawem, czyli usytuowanie budynku gospodarczego bez pozwolenia na budowę i jego rozbiórki. Wnosząca zażalenie podniosła, że prowadzone w wyniku wznowienia postępowanie nie jest zgodne z powyższym wnioskiem, ma bowiem na celu legalizację wyżej wskazanego budynku, na co wyżej wskazana, jako współwłaścicielka nieruchomości, o której mowa, zgody nie wyraża. Postanowieniem z dnia [...] nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. stwierdził, na podstawie art. 123 w związku z art. 134, art. 144 i art. 149 § 1 kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt.2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, niedopuszczalność zażalenia wniesionego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. z dnia [...]. Jak wynika z uzasadnienia, postanowienie pierwszej instancji, wydane na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 i 2 kpa jest postanowieniem, na które zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego, zażalenie nie przysługuje. Bez wpływu na zaistniałą sytuację jest, jak podniosło Kolegium, zawarte w zakwestionowanym postanowieniu błędne pouczenie o możliwości jego zaskarżenia. Organ podkreślił, że na podstawie art. 134 w związku z art. 144 kpa zobligowany jest w przedmiotowej sytuacji do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie, na które zażalenie w istocie nie przysługuje. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł A. S. W skardze podniesiony został zarzut braku merytorycznego rozpoznania zarzutów zawartych w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. Skarżący wskazał, że nie zostały spełnione kodeksowe przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, nie zostały bowiem, w opinii skarżącego, wykazane żadne nowe okoliczności ani dowody istotne dla sprawy, nieznane organowi, a istniejące w chwili wydania decyzji . Skarżący podniósł ponadto posługiwanie się przez organ pierwszej instancji sfałszowaną dokumentacją oraz dokumentacją niekompletną, a także brak realizacji przez wyżej wymieniony organ oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wskazań zawartych w wyroku WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 108/02. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie, podnosząc brak możliwości merytorycznego rozpoznania zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu. Kontrolą sądową w niniejszym postępowaniu objęta została wyłącznie legalność postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., stwierdzającego niedopuszczalność odwołania wniesionego na postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego. Niedopuszczalność zażalenia obejmować może przyczyny zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe. W niniejszym przypadku do czynienia mamy z niedopuszczalnością zażalenia z przyczyn przedmiotowych, bowiem przepisy obowiązującego prawa znajdujące zastosowanie w niniejszym przypadku wyłączają możliwość zaskarżenia rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. u. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko w tym przypadku, kiedy z przepisu wprost wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Postanowienie wydane w niniejszej sprawie, w świetle powyższego nie może być przedmiotem zażalenia, bowiem nie wynika to z art. 149 § 1, który stanowi wyłącznie o formie prawnej rozstrzygnięcia kwestii wznowienia postępowania nie regulując przy tym możliwości zaskarżenia wydanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia. Słusznie zauważył organ drugiej instancji, że bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt błędnego pouczenia strony o przysługujących jej środkach odwoławczych. Zażalenia wniesionego w sytuacji, w której jest ono niedopuszczalne, nie można bowiem traktować jako podlegającego merytorycznemu rozpoznaniu, mimo wyrażonej w kpa, zawartej w art. 112 w zw. z art. 126 kpa, zasady, że błędne pouczenie w decyzji (postanowieniu) co do prawa odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Sytuacja wniesienia zażalenia mimo jego niedopuszczalności skutkować musi stwierdzeniem jego niedopuszczalności w drodze postanowienia, o czym stanowi art. 134 w związku z art. 144 kpa. Organ nie dysponuje w tym względzie uznaniem administracyjnym, nie jest władny ponadto rozpatrzyć merytoryczne zarzuty zawarte w zażaleniu. Wskazać należy, że w sytuacji nieprzysługiwania zażalenia strona nie jest pozbawiona ochrony, bowiem zgodnie z art. 142 kpa postanowienie takie można zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, która wydana zostanie w następstwie merytorycznego rozpoznania sprawy, zatem po przeprowadzeniu wznowionego postępowania. Rolą postępowania wznawiającego postępowanie jest inicjacja tego postępowania. Po wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia badane są przesłanki wznowienia i w oparciu o dokonane ustalenia organ wydaje nowe rozstrzygnięcie. Dlatego też okoliczności związane z meritum sprawy, a opisane w skardze nie mogą być przedmiotem badania w tej sprawie. Z uwagi na powyższe, z uwagi na bezzasadność skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku.