II OZ 1113/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia pełnomocnika skarżącego A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 września 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 446/07 w zakresie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 446/07 w ten sposób, że w sentencji postanowienia zamiast "Z." wpisać "A.", 2. oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 3 września 2007 r. przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie adwokatowi A. S. kwotę 146,40 zł tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348) w związku z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wynagrodzenie adwokata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi w niniejszej sprawie 120 zł oraz 26,40 zł podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia). Sąd biorąc pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter i zawiłość sprawy przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie według stawki minimalnej wskazanej w rozporządzeniu. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik skarżącego adwokat A. S. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 1200 zł wraz z należnym podatkiem od towarów i usług oraz zwrot udokumentowanych wydatków. Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie wskazane art. 250 p.p.s.a., w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wspomniane rozporządzenie w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b stanowi, że stawki minimalne w postępowaniu sądowadministracyjnym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, nie mniej jednak niż 120 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym, a więc zgodnie z § 18 pkt c powołanego rozporządzenia stawka minimalna wynagrodzenia pełnomocnika wynosiła 240 zł. W związku z powyższym należy uznać, że zasądzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie kwota 120 zł wraz z należnym na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia podatkiem od towarów i usług kwota 146,40 zł została obliczona właściwie. Podkreślenia wymaga, że Sąd zasądzając opłaty wyższe od minimalnych, bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy. W niniejszej sprawie natomiast pełnomocnik nie wykazał, że wysokość żądanego przez niego wynagrodzenia uzasadniona jest rodzajem i stopniem zawiłości sprawy oraz niezbędnym nakładem pracy. W związku z powyższym Sąd zasadnie przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie według stawki minimalnej wskazanej w rozporządzeniu. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zwrot kosztów związanych z wniesieniem zażalenia należy wskazać, że brak jest podstaw prawnych do jego uwzględnienia, bowiem koszty te nie są związane z reprezentacją strony. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do art. 166 p.p.s.a powyższy przepis stosuje się odpowiednio do postanowień sądu. W niniejszej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania z urzędu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 446/07, w którego sentencji błędnie wpisano jako imię pełnomocnika skarżącego "Z." zamiast "A.". W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 orzekł jak w pkt 1 sentencji.