I SA/Gd 869/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi C.M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2. zasądza do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 16 kwietnia 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "organ" lub "Dyrektor KIS"), działając na podstawie art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, z późn. zm. – dalej jako "O.p.") stwierdził, że stanowisko C. M. – dalej jako "wnioskodawca" lub "Skarżący" przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania sprzedaży działek wydzielonych z działki nr [...] za działalność gospodarczą wnioskodawcy na gruncie podatku od towarów i usług, jest nieprawidłowe. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości niezabudowanej działki rolnej o powierzchni [...] m2 oraz posiada udział 1/5 w działce drogowej o powierzchni [...] m2 zapewniającej dostęp do drogi publicznej. Nabył tę nieruchomość w 2009 r. w wyniku zniesienia współwłasności i podziału gospodarstwa rolnego. Nieruchomość stanowi jego prywatny majątek. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, jest rolnikiem zarejestrowanym jako podatnik podatku od towarów i usług. Przedmiotowa nieruchomość stanowi w przeważającej części pastwisko, w niewielkiej las. Nie była przez wnioskodawcę wynajmowana ani wydzierżawiana. Zgodnie z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego działka położona jest w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Ze względu na stan zdrowia i brak możliwości prowadzenia działalności z wykorzystaniem opisanej nieruchomości, wnioskodawca zamierza zbyć działkę wraz z udziałem w działce drogowej. W tym celu zawarł w lipcu 2019 r. umowę pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości. Ze względu na brak zainteresowania nieruchomością o tak dużej powierzchni, wnioskodawca rozważa podział działki na trzy mniejsze, każda po ok. tysiąc m2. Wnioskodawca nie zamierza w przyszłości nabywać innych nieruchomości w celu odsprzedaży. W uzupełnieniu wniosku wnioskodawca wskazał ponadto, że wniosek dotyczy działki o nr [...]; wnioskodawca nie dokonał jeszcze podziału działki; wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości; nabycie nastąpiło w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności; działka, której dotyczy plan podziału oraz działka drogowa nie były wykorzystywane do żadnej działalności, zatem można przyjąć, że były związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi z podatku VAT; przygotowanie MPZP odbyło się bez inicjatywy wnioskodawcy; wnioskodawca nie podejmował i nie zamierza podejmować żadnych czynności mogących uatrakcyjnić teren; nie planuje starać się o decyzję o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej, nie będzie budować drogi, ogrodzenia ani doprowadzać mediów na teren wydzielonych działek; w drodze wewnętrznej są przewody energetyczne położone przez dostawcę energii, a także przewody wodociągowe i kanalizacji sanitarnej położone przez dostawców tych mediów, ale wnioskodawca nie ponosił żadnych kosztów związanych z tymi instalacjami; zawarł umowę z pośrednikiem w sprzedaży nieruchomości celu sprzedaży całej działki [...]; wyłącznie z powodu braku zainteresowania tak dużą działką rozważa jej podział na trzy mniejsze działki, a ich sprzedaż zostanie powierzona pośrednikowi; nie planuje podejmowania żadnych czynności marketingowych; nie planuje samodzielnie pozyskiwać nabywców działek; o formie ogłoszeń o sprzedaży decyduje pośrednik, który umieszcza informacje na portalach internetowych; w momencie sprzedaży, działki nie będą zabudowane budynkami lub budowlami; w świetle prawa budowlanego droga dojazdowa nie stanowi budowli - jest to droga wewnętrzna, gruntowa, nie wymagała formalnego oddania do użytkowania, wnioskodawca nie ponosił żadnych kosztów na ulepszenia nieruchomości; działka drogowa jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, według MPZP położona jest na terenie dróg wewnętrznych; w momencie sprzedaży dla działki drogowej nie będzie wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż działek wydzielonych z nieruchomości będzie stanowiła działalność gospodarczą wnioskodawcy na gruncie podatku od towarów i usług? Zdaniem wnioskodawcy, dokonywanie czynności sprzedaży opisanych nieruchomości nie będzie stanowiło działalności gospodarczej wnioskodawcy na gruncie podatku od towarów i usług. Z unormowań ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685) - zwanej dalej ustawą o VAT, wynika, że obrót nieruchomościami gruntowymi, co do zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Grunty, według dyspozycji art. 2 pkt 6 ustawy o VAT są bowiem towarem, a z mocy art. 5 ust. 1 pkt 1, odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Czynności te są opodatkowane jednakże tylko wtedy, gdy dokonują ich podatnicy w rozumieniu art. 15 ust. 1 ww. ustawy tj. osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o jakiej mowa w art. 15 ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, jak wynika z definicji zawartej w art. 15 ust. 2 ww. ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody; działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W ocenie wnioskodawcy, dla przypisania danemu podmiotowi statusu podatnika podatku od towarów i usług, tj. w szczególności działania w charakterze handlowca, nie jest wystarczające ustalenie i ocena okoliczności związanych z samą sprzedażą, lecz - co należy podkreślić - konieczne jest również ustalenie okoliczności towarzyszących nabyciu towarów, a zwłaszcza, czy zostały one nabyte z zamiarem ich późniejszej odsprzedaży. Wnioskodawca dokonując sprzedaży swej nieruchomości w częściach nie działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, ale w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Wnioskodawca nie planuje istotnego zaangażowania w osiągnięcie efektu, jakim będzie sprzedaż działek. Nie zamierza angażować środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej, choć przeprowadzenie podziału nieruchomości wymagać będzie od niego pewnych nakładów. TSUE w wyroku C-180/10 i C-181/10 wskazał, że liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Wnioskodawca nie planuje dokonania podziału gruntu na trzy działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, ale z uwagi na napotkaną trudność w sprzedaży dużej nieruchomości. Zdaniem wnioskodawcy, dokonywanie czynności sprzedaży opisanych nieruchomości nie będzie stanowiło działalności gospodarczej na gruncie podatku od towarów i usług, ponieważ będzie to stanowiło niezorganizowane rozporządzenie majątkiem rodzinnym, mieszczące się w zakresie zarządu majątkiem prywatnym. Interpretacją indywidualną z dnia 16 kwietnia 2021 r. Dyrektor KIS uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ powołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1 ustawy o VAT i stwierdził, że dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Powołując treść orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 oraz C-25/03, organ wyjaśnił, że "majątek prywatny" to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, zatem majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Zdaniem organu, istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży nieruchomości podejmował/będzie podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku VAT, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. W opinii organu, przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich. W ocenie organu, z przedstawionego opisu sprawy nie wynika, by przedmiotowa działka oraz udział w działce drogowej w jakikolwiek sposób były wykorzystywane w celach prywatnych, osobistych Wnioskodawcy. Zatem w tej sytuacji nie można mówić o sprzedaży "majątku prywatnego". Z informacji przedstawionych we wniosku jednoznacznie bowiem wynika, że wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne, w ramach którego prowadzi działalność rolniczą - i co istotne w analizowanym przypadku - z tego tytułu jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem VAT. Okoliczność, że ze względu na stan zdrowia strona nie ma możliwości prowadzenia działalności z wykorzystaniem opisanej nieruchomości nie wpływa na stwierdzenie, że działki będące przedmiotem wniosku wykorzystywane były w działalności rolnej. W opinii organu, przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego okoliczności sprawy wskazują zatem na ścisłe związanie ww. działek z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą - działalnością rolniczą. Stwierdzić zatem należy, że przedmiotowe działki wchodzą w skład majątku przedsiębiorstwa rolnego wnioskodawcy, ponieważ ww. działki to majątek wykorzystywany przez podatnika VAT w działalności gospodarczej (działalności rolniczej). Podsumowując organ stwierdził, że planowana przez wnioskodawcę dostawa wydzielonych działek i udziału w działce drogowej wykorzystywanych uprzednio w działalności rolnej, z tytułu której wnioskodawca jest podatnikiem VAT, będzie - zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT - dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej przez podatnika podatku od towarów i usług. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na interpretację indywidualną z dnia 16 kwietnia 2021 r. Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, jako niezgodnej z prawem oraz o zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z uiszczoną opłatą skarbową od pełnomocnictwa. Zaskarżonej interpretacji Skarżący zarzucił: - błąd wykładni oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT polegający na przyjęciu, że planowana przez Skarżącego dostawa działek będzie dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej przez podatnika podatku od towarów i usług. - naruszenie art. 140 § 1 i art. 121 § 1 O.p. poprzez przyjęcie jako podstawy interpretacji błędnego stanu faktycznego odmiennego od przedstawionego przez Skarżącego. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził, że wydana interpretacja jest błędna i jako naruszająca przepisy prawa wina zostać uchylona, albowiem w rozpoznawanej sprawie przedmiotem interpretacji Skarżący jasno określił stan faktyczny i wskazał, że nigdy nie wykorzystywał przedmiotowej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej. Okoliczność, że Skarżący jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z wykonywaną działalnością rolniczą, nie uprawnia do przyjęcia a priori, że każda nieruchomość do niego należąca służy prowadzonej działalności. Skarżący podkreślił, że stał się właścicielem nieruchomości w drodze rodzinnych rozliczeń spadkowych, a nabywając ją w 2009 r. nie planował wykorzystywania jej w działalności, której prowadzenie rozpoczął w 2015 r. W konsekwencji powyższego uznać należy, że organ dokonał niewłaściwej oceny, co do zastosowania art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a) p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. Na podstawie art. 57a) p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W poddanej sądowej kontroli sprawie strona sformułowała zarzuty naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego, co oznacza, że w tak zakreślonych ramach Sąd związany jest jedynie rodzajem zarzutów oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 O.p. Naruszeniem tego przepisu jest nie tylko brak praktycznie żadnego konkretnego odniesienia się organu interpretacyjnego do stanowiska wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FSK 660/12, LEX nr 1336016), ale także lakoniczne i niewyczerpujące przedstawienie uzasadnienia prawnego przedstawionego stanu faktycznego, w sytuacji gdy - zdaniem organu interpretacyjnego - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe (por. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 36/12, LEX nr 1291291; z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 333/11, LEX nr 1244307). Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Dopiero takie uzasadnienie realizuje cel określony w art. 121 O.p. mającym zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym na podstawie art. 14h tej ustawy, a którym jest pogłębianie zaufania do organów podatkowych. Skoro interpretacja ma stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, organ obowiązany jest w związku z tym dokonać w pierwszej kolejności wykładni przepisów, które w jego i wnioskodawcy ocenie mogą mieć zastosowanie w stanie faktycznym opisanym we wniosku, a następnie wyjaśnić, jakie argumenty przesądzają o tym, że ten właśnie przepis ma (lub nie ma) zastosowania do stanu faktycznego. Dopiero taka interpretacja spełnia swoją rolę i pozwala sądowi administracyjnemu na ocenę jej zgodności z przepisami prawa materialnego (wyroki NSA: z dnia 6 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1216/09, LEX nr 593549; z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 74/10, LEX nr 1081410; z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1580/13, LEX nr 1774200). W rozpatrywanej sprawie Skarżący przedstawił własne stanowisko co do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Skarżący wskazał, że jest właścicielem nieruchomości niezabudowanej działki rolnej oraz posiada udział 1/5 w działce drogowej zapewniającej dostęp do drogi publicznej. Nieruchomość została nabyta w 2009 r. w wyniku zniesienia współwłasności i podziału gospodarstwa rolnego. Nieruchomość stanowi prywatny majątek Skarżącego, który nie prowadzi działalności gospodarczej, jest rolnikiem zarejestrowanym jako podatnik podatku od towarów i usług. Przedmiotowa nieruchomość stanowi w przeważającej części pastwisko, w niewielkiej las. Nie była przez wnioskodawcę wynajmowana ani wydzierżawiana. Zgodnie z obowiązującym MPZP działka położona jest w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Wnioskodawca wskazał, że ze względu na swój stan zdrowia i brak możliwości prowadzenia działalności z wykorzystaniem opisanej nieruchomości, zamierza zbyć działkę wraz z udziałem w działce drogowej. W tym celu zawarł w lipcu 2019 r. umowę pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości. Ze względu na brak zainteresowania nieruchomością o tak dużej powierzchni, Wnioskodawca rozważa podział działki na trzy mniejsze, każda po ok. tysiąc m2. W uzupełnieniu wniosku, odpowiadając na pytanie Organu Skarżący wskazał ponadto, że działka, której dotyczy plan podziału oraz działka drogowa nie były wykorzystywane do żadnej działalności, zatem można przyjąć, że były związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi z podatku VAT. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że gdyby oceniać, czy zaskarżona interpretacja indywidualna jest zgodna z prawem w oderwaniu od intencji Skarżącego zawartej we wniosku o udzielenie interpretacji, to jej treść odpowiadałaby prawu. Organ interpretacyjny wskazał bowiem trafnie, że w przypadku gdy okoliczności sprawy wskazują na ścisłe związanie działek, mających być wydzielonymi, z prowadzoną przez podatnika działalnością rolniczą, a zatem planowana dostawa wydzielonych działek i udziału w działce drogowej będzie dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej przez podatnika podatku od towarów i usług. Tymczasem, jak wynika z wniosku, wnioskodawca uznał, że dokonanie czynności sprzedaży opisanych nieruchomości nie będzie stanowiło działalności gospodarczej na gruncie podatku od towarów i usług, jako że działka stanowi majątek prywatny i nigdy nie była wykorzystywana w prowadzeniu działalności przez Skarżącego. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie stanowisko organu zostało wyrażone w sytuacji niedopuszczalnego zmodyfikowania stanu faktycznego przedstawionego przez stronę skarżącą. Należy bowiem zauważyć, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej strona skarżąca wskazała, iż działka stanowi prywatny majątek i nigdy nie była wykorzystywana do żadnej działalności. Zatem rzeczą organu interpretacyjnego było zajęcie stanowiska odnośnie do wyrażonego we wniosku o udzielenie interpretacji, a wynikającego z wiążąco wskazanego stanu faktycznego zagadnienia, czy sprzedaż działek wydzielonych z nieruchomości będzie stanowiła działalność gospodarczą Wnioskodawcy na gruncie podatku od towarów i usług? Zdaniem Sądu, Skarżący precyzyjnie wskazał, że nabycie nieruchomości nastąpiło w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności, zaś wcześniejsze nabycie udziału w nieruchomości było wynikiem darowizny udziału spadkowego po dziadku Skarżącego. W konsekwencji powyższego, Skarżącemu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości. Skarżący wskazał również, że nieruchomość, której dotyczył wniosek, nie była wykorzystywana do żadnej działalności, również rolniczej. Zdaniem Skarżącego, dokonanie czynności sprzedaży opisanych nieruchomości nie będzie stanowiło działalności gospodarczej na gruncie podatku od towarów i usług, jako że działka stanowi majątek prywatny i nigdy nie była wykorzystywana w prowadzeniu działalności przez Skarżącego. Tymczasem, w uzasadnieniu interpretacji wskazano, że okoliczności sprawy wskazują na ścisłe związanie działek, mających być wydzielonymi, z prowadzoną przez Skarżącego działalnością rolniczą. Ostatecznie organ stwierdził, że przedmiotowe działki wchodzą w skład majątku przedsiębiorstwa rolnego Skarżącego, a zatem planowana przez wnioskodawcę dostawa działek wydzielonych z działki nr [...] i udziału 1/5 w działce drogowej będzie dostawą dokonywaną w ramach działalności gospodarczej przez podatnika podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu, przy wydawaniu interpretacji doszło zatem do naruszenia przepisów regulujących zasady prowadzenia postępowania interpretacyjnego poprzez nieuprawnione zmodyfikowanie stanu faktycznego wskazanego we wniosku. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" tylko w ramach stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowiska). Dlatego też w sprawach tych nie jest prowadzone postępowanie dowodowe, a obowiązkiem wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ustawodawca obciążył wnioskodawcę. Natomiast organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku - art. 140 § 1 O.p. Organ interpretacyjny nie może przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 24 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FPS 2/11, ONSAiWSA 2012/2/21). Podsumowując, uzasadnienie stanowiska zawartego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów sformułowanych w art.14b § 1 i § 2 O.p. i narusza zasadę związania organu stanem faktycznym przedstawionym we wniosku (art.14b § 2 i 3 O.p.). W tym stanie sprawy przedwczesne byłoby wyrażenie przez Sąd oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku rzeczą organu będzie ocena stanowiska wnioskodawcy wyrażonego w odniesieniu do stanu faktycznego przez niego podanego, względnie w stanie faktycznym doprecyzowanym w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O. p. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200, art. 205 § 2-4 i art. 209 p.p.s.a. zasądził od organu administracji na rzecz strony skarżącej.