V SA/Wa 879/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A S na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści; oddala skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. A S złożył do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o udzielenie informacji, czy jego dane figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. W przypadku udzielenia pozytywnej informacji wnioskodawca zwrócił się o podanie podstawy prawnej oraz okoliczności, na podstawie których jego dane zostały wpisane do w/w wykazu. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców na podstawie art. 131 ust. 1, 2, 3, 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach Dz. U. z 2006r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) w związku z art. 219 ustawy z dnia 14 :czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z pózn zm.) odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądanej treści. Jednocześnie wskazał, iż dane cudzoziemca figurują w wykazie cudzoziemców których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem obowiązywania wpisu do dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, iż nieudzielenie bardziej szczegółowych informacji o podstawie prawnej i okolicznościach wpisu nie wynika ze złej woli, czy chęci ukrycia powodu wpisu, a z wyraźnych unormowań ustawy o cudzoziemcach. Podkreślił iż udzielenie takiej informacji w zakresie wskazanym przez stronę stanowiłoby przekroczenie postanowień ustawy i naruszenie prawa. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. cudzoziemiec złożył zażalenie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i wydanie zaświadczenia zawierającego wszystkie informacje wymagane treścią art. 131 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 131 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż nie otrzymał zaświadczenia zawierającego wszystkie informacje, o których mowa w art. 131 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Cudzoziemiec podkreślił, iż w zaświadczeniu stwierdzającym figurowanie jego danych w wykazie cudzoziemców niepożądanych w Polsce, powinien zostać poinformowany który z punktów art. 128 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowił podstawę prawną wpisu jego danych do ww. wykazu. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie własne z dnia [...] lutego 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż zgodnie z art. 131 ust 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.); dalej: "ustawa o cudzoziemcach" i art. 23 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. z 2008 r. Nr 216 poz. 1367) Szef Urzędu jest obowiązany do udzielenia informacji tylko o wpisaniu danych Cudzoziemca do wykazu lub Systemu Informacyjnego Schengen. W związku z powyższym stwierdził brak możliwości udzielenia bardziej szczegółowych informacji dotyczących podstawy prawnej i okoliczności wpisu oraz wydania zaświadczenia o treści żądanej. Pismem z dnia [...] maja 2009 r. A S złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie na to postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] lutego 2009 r. oraz o zobowiązanie organu do wydania zaświadczenia zawierającego wszystkie informacje wymagane treścią art. 131 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 131 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie : 1. art. 131 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 217 § 1 pkt 2 kpa., w wyniku dokonania wadliwej wykładni tych przepisów prawa w związku z dowolnym ustaleniem, że w zaświadczeniu lub w postanowieniom wydanym z powołaniem się na te przepisy prawa, zawierającym informację o umieszczeniu danych cudzoziemca w wykazie cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP organ nie jest zobowiązany do wskazania jako podstawy prawnej wpisu konkretnego punktu w art. 128 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a może jedynie w uzasadnieniu swojego stanowiska ogólnikowo wskazać "na jeden z punktów lub jedną z przesłanek" określonych rodzajowo w jednym z sześciu punktów art. 128 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. 2. niezgodność ww. przepisów ustawy o cudzoziemcach oraz ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z art. 45 ust 1, art. 61 ust. 1, ust. 3 i ust. 4, w związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 184, oraz w związku z art. 2 Konstytucji RP w takim zakresie, w jakim dane przepisy czynią (czyniły) "ułomną" rolę skarżącego w sprawach na tle wpisu danych do wykazu cudzoziemców niepożądanych w Polsce, a zarazem "przerzucają" na sądy administracyjne ciężar postępowania dowodowego co do legalności lub nielegalności wpisu danych skarżącego do wykazu cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP z określonym terminem obowiązywania takiego wpisu w sposób wykraczający poza rolę sądu administracyjnego jako podmiotu rozstrzygającego spór co do legalności aktu administracyjnego podlegającego kontroli tego sądu. 3. art. 7, 8, 11, 77§1 i 2 i 4, 80 i 107 § 3 kpa. w związku z art. 131 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach wobec wydania postanowień o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie tylko nie stwarzają możliwości zaniechania podania tego rodzaju informacji, ale wprost i wyraźnie nakazują podanie takiej informacji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w uzasadnieniach postanowień wydanych w sprawie nie podano jakiejkolwiek podstawy prawnej wpisu, w powiązaniu z odpowiednimi punktami art. 128 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, wskazując jedynie ogólnikowo, że wpisano dane skarżącego do przedmiotowego wykazu na podstawie jednej z okoliczności zawartej w art. 128 ust. 1 tej ustawy, co uniemożliwiało skarżącemu podjęcie jakiejkolwiek realnej polemiki z kwestionowanymi postanowieniami, z informacjami w nich zawartymi. Zaznaczył, iż obecnie art. 131 a ustawy o cudzoziemcach zapewnia możliwość uzyskania informacji o podstawie prawnej wpisu także poprzez wgląd do dokumentów, jaki taki wpis miały uzasadniać. Podkreślił, iż nie zapewniono mu realnej możliwości ustosunkowania się do negatywnych dla niego informacji, także do oceny prawidłowości samego wniosku o wpis jego danych do wykazu cudzoziemców niepożądanych. Zaznaczył, iż niezgodne z prawem jest postanowienie w istocie odmawiające podania rzeczywistej podstawy prawnej wpisu danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców niepożądanych w Polsce w sytuacji, gdy obowiązujące, tak dawniej jak i obecnie, przepisy prawa nie tylko nie stwarzają możliwości zaniechania podania tego rodzaju informacji cudzoziemcowi, ale wprost i wyraźnie nakazują podanie takiej informacji, co istotnie ograniczyło możliwość realizacji konstytucyjnych praw skarżącego wynikających między innymi z art. 45 ust. 1, art. 61 ust. 1 oraz z art. 78 Konstytucji RP, w powiązaniu z art. 175 ust. 1 i art. 184 Ustawy Zasadniczej. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto odniósł się do zarzutów zawartych w skardze dotyczących naruszenia art. 7, 8, 11, 77 § 1 i 2 i 4, 80 i 107 § 3 kpa. uznając je za bezzasadne. W odniesieniu do zarzutu niezgodności przepisów ustawy o cudzoziemcach z przepisami Konstytucji w szczególności art. 2, wskazał iż organ nie jest właściwy do stwierdzania powyższej niezgodności. Ponadto zaznaczył, iż wydając zaskarżone postanowienie wskazał jego podstawy prawne i faktyczne, a kolejne żądanie strony złożone pod rządami ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.01.2009 r. zostało spełnione przez wydanie zaświadczenia o żądanej treści. W związku z powyższym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, iż działał w sposób zgodny z przepisami prawa i zasadami wynikającymi z Konstytucji. Pismem z dnia 6 listopada 2009r. skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci: a) " zaświadczenia Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z dnia [...] .05.2009 r. Nr [..] na okoliczność ujawnienia podstawy przechowywania się niepełnego zbioru jego danych osobowych w wykazie ex lege w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS) z terminem obowiązywania wpisu do dnia [..] 12.2010." b) sentencji ostatecznej decyzji Rady ds. Uchodźców Nr [...] z dnia [...] 12.2007 r. o odmowie nadania skarżącemu statusu uchodźcy oraz odmowie zgody na pobyt tolerowany zawierające nakazanie opuszczenia terytorium RP w terminie 14 dni c) sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [..] lipca 2008 w sprawie o sygn. akt Nr V SA/Wa [...] na okoliczność uchylenia ww. decyzji Rady d/s Uchodźców z dnia [...] .12.2007 r. w części nakazującej opuszczenie terytorium RP ze względu na wadliwość oceny przesłanki dotyczącej udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany w RP, d) a także innych dokumentów wymienionych wśród załączników do pisma, a tym samym na okoliczność braku pozostawania w obrocie prawnym decyzji lub orzeczenia, które mogły by być podstawą wpisania jego danych do obu rejestrów. Ponadto wniósł o uchylenie obu zaskarżonych postanowień oraz o zobowiązanie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do wykreślenia ze zbioru jego danych osobowych z wykazu cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP i z Systemu Informacyjnego Schengen (SIS) oraz o zbadanie, czy dokonanie wpisu jego danych osobowych do SIS i podtrzymywanie tego wpisu znajdowało oparcie w prawomocnym orzeczenie sądu lub w prawomocnej decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z kolei, katalog możliwych rozstrzygnięć merytorycznych sądu odnośnie skarg na decyzje lub postanowienia jest przewidziany w art. 145 i 151 p.p.s.a. i zawiera on: uchylenie decyzji lub postanowienia, stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, stwierdzenie wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, oddalenie skargi. W tym miejscu należy też dodać, że różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, ma jedynie skontrolować i ocenić działanie tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. Już z wyżej wymienionych przyczyn niemożliwe było uwzględnienie wniosków skarżącego zmierzających do zobowiązania przez sąd organu do wykreślenia jego danych z wykazu jak również i z tej przyczyny, iż organ w niniejszej sprawie kontrolowanej przez sąd, orzekał w sprawie wniosku A S z dnia [...] grudnia 2008 r. o udzielenie informacji, czy jego dane figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, a nie w przedmiocie wykreślenia tych danych. Stosownie do treści art. 131 ust. 1, 2 i 3 informacje są udzielane wyłącznie na wniosek cudzoziemca i treść tego wniosku określa zakres rozpoznania sprawy administracyjnej. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy należy podnieść co następuje: Zgodnie z art. 131 ust.1 ustawy w brzmieniu obowiązującym przed datą 1 stycznia 2009 r., cudzoziemiec może złożyć wniosek o : 1) udzielenie informacji o wpisaniu jego danych osobowych do wykazu; 2) sprostowanie jego danych osobowych zawartych w wykazie, jeżeli stwierdzi, że są nieprawdziwe; 3) wykreślenie jego danych osobowych z wykazu, jeżeli zostały umieszczone w wykazie w wyniku błędu. Na podstawie art. 131 ust. 4 ustawy do postępowania w ww. sprawach stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o zaświadczeniach. W ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z późn zm.) wydawanie zaświadczeń zostało uregulowane w dziale VI, tj. w art. 217 i nast. Zgodnie z przywołanymi przepisami kpa zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji lub rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Jeżeli zaś organ nie może spełnić żądania strony (nie może wydać zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej) to w myśl art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego odmawia wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej osobie ubiegającej się o nie; odmowa następuje w drodze postanowienia. W doktrynie "zaświadczenie" w rozumieniu kpa jest to przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny na żądanie zainteresowanej osoby ( J. Lang " Zaświadczenia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego" Organizacja Metody Technika 1988 Nr 2 s 14). Wystawienie zaświadczenia określonej treści konkretnemu podmiotowi może być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, które winno zmierzać w kierunku ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. W dniu 1 stycznia 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 października 2008r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 216, poz. 1367 ). Zgodnie z art. 23 powyższej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z uwagi na wszczęcie postępowania, w wyniku którego wydano zaskarżone postanowienie przed dniem wejścia w życie w/w ustawy w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy o cudzoziemcach w brzmieniu sprzed tej nowelizacji. Zgodnie z art. 131 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2009 r. w postępowaniu wszczętym wskutek złożenia wniosku o udzielenie informacji o danych osobowych zawartych w wykazie lub Systemie Informacyjnym Schengen, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udziela cudzoziemcowi tylko informacji o wpisaniu jego danych osobowych do wykazu lub Systemu Informacyjnego Schengen. Zatem w rozpoznawanej sprawie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, mając na względzie treść art. 131 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 23 ustawy z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw słusznie odmówił stronie wydania zaświadczenia o żądanej treści. tj., zaświadczenia wskazującego podstawę prawną oraz okoliczności na podstawie których dane cudzoziemca zostały wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Organ nie miał możliwości udzielenia bardziej szczegółowych informacji dotyczących podstawy prawnej i okoliczności wpisania danych osobowych cudzoziemca do wykazu niepożądanych cudzoziemców lub Systemu Informacyjnego Schengen, gdyż mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o cudzoziemcach nie dopuszczały wydania zaświadczenia w zakresie wskazanym przez cudzoziemca co wynika z wyraźnych, wyżej przytoczonych unormowań. W tym miejscu trzeba też dodać, iż zakres koniecznego postępowania wyjaśniającego w sprawie administracyjnej wiąże się z zakresem informacji, której organ obowiązany jest udzielić. Jak wskazał prof. Janusz Borkowski w Komentarzu do ustawy o cudzoziemcach ( Prawo o cudzoziemcach. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2006, str. 320) wniosek o udzielenie informacji o wpisaniu danych osobowych cudzoziemca do wykazu " jest składany przez cudzoziemca wyłącznie w celu uzyskania informacji o wpisie do wykazu, a zakres i elementy takiej informacji(...) są określone normatywnie w art. 131 ust. 2 "( obecnie w ustępie trzecim tegoż artykułu). "Dwa dalsze wnioski służą doprowadzeniu treści wpisu albo samego wykazu osób niepożądanych do stanu zgodnego z prawdą, a wobec tego nie stanowią żądania samej tylko informacji, lecz stanowią żądanie sprostowania treści dokumentu urzędowego. Takie wnioski mogą być wniesione dopiero po uzyskaniu informacji, o której stanowi się w art. 131 ust. 2 ustawy ( obecnie art. 131 ust. 1 pkt 1 ), a więc po otrzymaniu wiadomości o treści wpisu do wykazu obejmującej nie tylko dane osobowe cudzoziemca, lecz również termin jego przechowywania w wykazie (...). Po uzyskaniu takich informacji cudzoziemiec może występować z wnioskiem o dokonanie sprostowania wpisu albo jego usunięcia z wykazu." Sąd orzekający podziela w całości cytowane wyżej poglądy, zatem organ postąpił właściwie odmawiając wydania zaświadczenia żądanej treści, a poświadczając tylko figurowanie danych cudzoziemca w wykazie cudzoziemców, których pobyt jest niepożądany na terenie Rzeczpospolitej Polskiej – na podstawie tego wykazu - oraz wskazując informacje, których zakres został określony normatywnie w art. 131 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach. Już tylko kierując się wyżej podanymi przesłankami, wskazującymi na zakres koniecznego postępowania wyjaśniającego w sprawach o udzielenie informacji o wpisaniu danych osobowych cudzoziemca do wykazu, sąd uznał, że przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów dołączonych do pisma procesowego skarżącego z 6 listopada 2009r. jest zbędne, albowiem w tego typu sprawie nie podlega badaniu zasadność umieszczenia danych wykazie. Jak wcześniej wskazano po uzyskaniu informacji na podstawie wniosku określonego w art. 131 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec może wystąpić z wnioskiem o wykreślenie jego danych z wykazu, jeżeli zostały tam umieszczone w wyniku błędu, przy czym zarówno doktryna, jak i orzecznictwo nakazują pojęcie " błędu" rozumieć szeroko. W tamtym postępowaniu, zmierzającym do weryfikacji wpisu będą podlegać wyjaśnieniu kwestie prawidłowego umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie. Z uwagi na powyższe nie sposób uznać za zasadne zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez organ art. 7, 8, 11, 77 § 1 i 2 i 4, 80 i 107 § 3 k.p.a., a wiążących się, jego zdaniem, z zaniechaniem wyjaśnienia oraz ujawnienia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podstawy prawnej oraz okoliczności na podstawie których jego dane zostały wpisane do wykazu. Z tych przyczyn nie jest też zasadny zarzut dotyczący uniemożliwienia skarżącemu wykonania uprawnienia przyznanego mu przez art. 131 ust 1 pkt 3 w/w ustawy, poprzez ograniczone udzielenie informacji. Sąd nie dopatrzył się też niezgodności stosowanych przez organ przepisów ustawy z wymienionymi w skardze przepisami Konstytucji, w szczególności poprzez " przerzucanie na sądy administracyjne ciężaru postępowania dowodowego co do legalności lub nielegalności wpisu danych skarżącego do wykazu cudzoziemców niepożądanych na terytorium RP z określonym terminem obowiązywania takiego wpisu w sposób wykraczający poza rolę sądu administracyjnego jako podmiotu rozstrzygającego spór co do legalności aktu administracyjnego podlegającego kontroli tego sądu." Zdaniem sądu orzekającego zakres działania sądu w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie wpisu danych cudzoziemca do wykazu nie wykracza poza zakreśloną Konstytucją oraz przepisami ustrojowymi rolę sądu administracyjnego w kontroli działalności administracji publicznej. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.