IV SA/Gl 1296/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu10 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. i K. H. na akt Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. M. H. i K. H. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na akt Starosty [...] z dnia [...] o numerze podanym w sentencji. W akcie tym Starosta [...] odmówił zwrotu części opłaty za kartę pojazdu. Podkreślił, że pobranie opłaty miało umocowanie prawne. Skarżący poprzedzili skargę wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które zostało załatwione odmownie. W skardze przedstawili argumenty o nielegalności pobrania opłaty. Odpowiadając na skargę organ postulował jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kognicji sądów administracyjnych określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (opubl. Lex nr 341207, ONSAiWSA 2008/2/21) wskazano, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), wszczyna sprawę administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący zwrócili się o zwrot nadpłaconej części opłaty za wydanie karty pojazdu pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Starosta [...] odpowiedział na to wezwanie pismem z dnia [...] maja 2011 r, doręczonym obojgu skarżącym w dniu 16 maja 2011 r. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upływał więc w dniu 30 maja 2011r. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie wezwali organu do usunięcia naruszenia prawa, lecz w dniu [...] czerwca 2011 r. złożyli kolejny wniosek o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu. Dopiero po otrzymaniu w dniu [...] lipca 2007 r. odpowiedzi na pismo z dnia [...] czerwca 2011 r. złożyli w dniu [...] lipca 2011 wezwanie o usunięcie naruszenia prawa. Skargę zaś wnieśli po otrzymaniu odpowiedzi na to wezwanie. Instytucja wezwania, o której mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a jest surogatem środka odwoławczego. Wezwanie to wnosi się do organu w terminie 14 dni od dowiedzenia się o wydaniu aktu. Wszczyna ono postępowanie quasi odwoławcze, toteż zakwestionowany akt bądź podlega dalszej procedurze, bądź uzyskuje przymiot zrównany z ostatecznością decyzji, jeśli jej nie wszczęto bądź zakończyła się ona negatywnym dla strony rozstrzygnięciem. Skutkuje to załatwieniem sprawy zainicjowanej wnioskiem, co wyklucza możliwość jej ponownego wszczęcia. W niniejszej sprawie wniosek z [...] lipca 2011 r. został załatwiony pismem z [...] maja 2011 r., którego skarżący nie kwestionowali. Złożenie wniosku z [...] czerwca 2011 r. było zatem niedopuszczalnym wszczęciem kolejnego postępowania w tej samej sprawie. Wezwanie z [...] lipca 2011 r. nie mogło więc dotyczyć wniosku z [...] czerwca, a tylko wniosku z [...] kwietnia 2011 r. Nastąpiło to jednak po upływie 14 dni od dowiedzenia się o akcie. Przyjęcie, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa można wnieść od dowolnego pisma kierowanego do organu byłoby niezasadne. Takie rozumienie tego środka odwoławczego stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 52 § 3 P.p.s.a w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. W wyroku z dnia 14 marca 2011 r., sygn. I FPS 5/10 (Lex 736952) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż czternastodniowy termin do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w przepisie art. 52 § 3 P.p.s.a, jest terminem prawa procesowego. Terminami prawa procesowego są terminy wyznaczone do dokonania czynności procesowych. Nie można zatem zaniechać czynności w wyznaczonym do dokonania jej terminie i następnie złożyć kolejny wniosek wznawiający postępowanie w tej samej sprawie. Postępowanie takie zmierzałoby do obejścia przepisów postępowania, a jako takie jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.