I SA/Gl 1169/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. i S.K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 lipca 2022 r., Nr 0114-KDIP3-1.4011.365.2022.4.LS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę S.K. UZASADNIENIE Pismem z dnia 22 sierpnia 2022 r. A.K. i S.K. wnieśli skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 lipca 2022 r. dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretacja ta została wydana w związku ze złożonym przez skarżącą A.K. wnioskiem wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej. W formularzu wniosku w miejsce zainteresowanego będącego stroną postępowania wpisana została A.K. S.K. nie został ujęty w przedmiotowym podaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Skarga do sądu administracyjnego może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, a więc przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 94/15, LEX nr 2108380). Ponadto interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1465/10, LEX nr 745033). Istnienie przywołanej powyżej legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. podlega badaniu przez sąd administracyjny. W sytuacji jej braku u skarżącego, w przypadku gdy skargę wnosi podmiot który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na gruncie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Od dnia 1 stycznia 2016 r., możliwe jest złożenie wspólnego wniosku o wydanie interpretacji. Zgodnie z art. 14r § 1 O.p. może go złożyć dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym. Zainteresowani, występujący z wnioskiem wspólnym, zobowiązani są wskazać spośród siebie jeden podmiot, który będzie stroną postępowania (art. 14r § 2 O.p.). Jeżeli więc osobą, której przysługuje uprawnienie do uzyskania stanowiska organu interpretującego co do zastosowania prawa w określonym stanie faktycznym lub stanie przyszłym jest tylko jeden z zainteresowanych, to tylko on może domagać się sądowej kontroli wydanej interpretacji. Pozostali zainteresowani, niewskazani we wniosku jako strona postępowania, mają jedynie interes faktyczny. Ten jednak nie uprawnia ich do żądania sądowej kontroli legalności indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wystąpienie z wnioskiem wspólnym jest prawem, a nie obowiązkiem zainteresowanych, uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających w takim stanie uczestniczyć. Każdy z nich może zatem wystąpić z wnioskiem samodzielnym o wydanie indywidualnej interpretacji. Decydując się na wniosek wspólny i wskazując inny podmiot jako stronę, zainteresowany musi mieć świadomość, że nie będzie stroną (w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym) postępowania interpretacyjnego (por. postanowienie NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II FZ 967/16, LEX nr 2219682). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został złożony jedynie przez A.K. Jest więc ona jedynym uprawnionym podmiotem do zaskarżenia wydanej interpretacji indywidualnej. Stąd też w ocenie Sądu S.K. nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie, co musi skutkować odrzuceniem skargi. Na marginesie należy zaznaczyć, że rozstrzygnięcie o braku legitymacji skargowej S.K. stanowi jedynie akt procesowy, nie rozstrzygający merytorycznie sprawy sądowej zainicjowanej skargą A.K., która posiada przymiot strony. Oznacza to, że fakt odrzucenia skargi jednego ze skarżących ani nie wpływa na możliwość rozpatrzenia skargi drugiego skarżącego, ani na wynik tego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 50 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.