Ppolska.starec← UrzadnikВойти

I SA/Kr 1570/12

Sądy administracyjne2012-11-23
Sygnatura
I SA/Kr 1570/12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia
2012-11-23
Rodzaj
Postanowienie WSA w Krakowie

Sędziowie

Grażyna Firek

Rozstrzygnięcie

Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia

Treść orzeczenia

SENTENCJA sygn. akt I SA/Kr 1570/12 Kraków, dnia 23 listopada 2012r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lipca 2012r.., znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi P.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lipca 2012r.., znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Wskazał że jego sytuacja majątkowa jest trudna. Pracuje w spółce "A" Sp. z o.o. za minimalne ustawowe wynagrodzenie, które stanowi jedyne źródło utrzymania jego rodziny (żona oraz dwoje małoletnich dzieci). Pełni co prawda funkcję prezesa zarządu wymienionej spółki, jednak nie pobiera z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Wskazał, że rynek budowlany, na którym spółka działa, uległ załamaniu. Spółka musi dochodzić swoich roszczeń na drodze postępowania cywilnego, co wpływa na sytuację finansową skarżącego. Egzekucja kary pieniężnej uniemożliwi mu pokrycie bieżących, niezbędnych kosztów utrzymania oraz spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W myśl art. 61 § 5 p.p.s.a. postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych można uznać pogląd, zgodnie z którym to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Wskazuje się, że podstawą oceny konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji są konkretne okoliczności faktyczne, które pozwolą na uprawdopodobnienie wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a ciężar dowodu wykazania powyższych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 781/12, Lex Omega nr 1145640). Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania aktu; twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11, Lex Omega nr 965117, z dnia 16 kwietnia 2012r., sygn. akt II FZ 304/12, Lex Omega nr 1137799 oraz z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174). W niniejszej sprawie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powołał się co prawda na okoliczności, które – w razie ich wykazania czy chociażby uprawdopodobnienia – mogłyby uzasadniać udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednakże do wniosku nie zostały dołączone jakiekolwiek dokumenty, pozwalające ocenić wiarygodność twierdzeń skarżącego, jak chociażby zeznanie podatkowe. Wobec tego same twierdzenia o złej sytuacji majątkowej uznać należało za gołosłowne. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.