II OZ 761/11

SENTENCJA II OZ 761 / 11 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 970/11 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE II OZ 761 / 11 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącej J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r., utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2010 r. o nałożeniu grzywny w wysokości 45.182,21 złotych w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanego domku letniskowego. Wniosek ten skarżąca zawarła w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając wniosek, wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej dalej: p.p.s.a.) oraz podkreślił, że strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Za niewystarczające w tym zakresie Sąd uznał ograniczenie się we wniosku do powtórzenia treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę i z tego też powodu wniosku tego nie można było uwzględnić. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że nie jest jego rolą domniemywanie, gdzie skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia. Nadto Sąd zauważył, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Dotyczy, więc należności pieniężnej, a tego typu akty administracyjne, co do zasady nie wywołują skutku trudnego do odwrócenia. Konieczność zapłacenia przez skarżącą grzywny sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nadto skarżąca może uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny, wykonując egzekwowany obowiązek stosownie do art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) i art. 126 tej ustawy. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazując na art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. oddalił rozpoznawany wniosek. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. K., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu wniesionego zażalenia skarżąca stwierdziła, że nie dysponuje środkami wymaganymi do zapłaty kwoty określonej w zaskarżonym postanowieniu, a ściągnięcie grzywny może nastąpić tylko poprzez zajęcie jej emerytury, które jak zaznaczyła "jest rzeczą powszechnie znaną, iż (...) są bardzo niskie i z trudem wystarczają na skromne utrzymane". Pozbawienie skarżącej nawet części emerytury powoduje, że znajdzie się w niedostatku, a wręcz w nędzy i nie będzie mogła uregulować podstawowych zobowiązań. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61§3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Trafnie, zatem eksponuje Sąd pierwszej instancji tę okoliczność, że skoro strona nie przedstawiła konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu może wywołać u niej niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy, to nie można udzielić jej ochrony tymczasowej. Nie powołanie przez skarżącą żadnych okoliczności faktycznych, które świadczyłyby o wystąpieniu niebezpieczeństw wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., eliminowało możliwość uwzględnienia rozpoznawanego wniosku. Odnosząc się zaś do argumentacji zawartej w zażaleniu, to przede wszystkim zauważyć trzeba, iż również ogólne twierdzenia skarżącej o zajęciu w wyniku postępowania egzekucyjnego jej emerytury, które spowoduje u niej "niedostatek, a wręcz nędzę", nie pozwalają w żaden sposób na odtworzenie jej stanu majątkowego i rodzinnego. Ma to również o tyle istotne znaczenie, że Sąd pierwszej instancji wskazał skarżącej, w jaki sposób może zmniejszyć dolegliwości wywołane możliwością przeprowadzenia egzekucji administracyjnej. Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.