I SA/Po 157/13

SENTENCJA Dnia 13 grudnia 2017 roku Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 i 2009 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym UZASADNIENIE Dnia 3 lipca 2017 roku [...] złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie praw pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Skarżący wskazał, że posiada orzeczenie o niepełnosprawności oraz orzeczenie biegłego sądowego uznającego jego osobę za niemogącą występować przed sądem w jakimkolwiek charakterze. Wnioskodawca oświadczył, że nie może ponieść kosztów sądowych ze względu na pobierany zasiłek zdrowotny/rentę. [...] podał, że nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z innymi osobami, nie posiada domu, mieszkania, nieruchomości rolnej, innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, innych praw majątkowych, wierzytelności, przedmiotów o wartości powyżej [...] zł. Skarżący podał, że z tytułu renty otrzymuje [...] zł. Zobowiązania i stałe wydatki wnioskodawca oszacował w następujący sposób: kredyt w [...] zł; nakaz zapłaty wobec [...] zł, nakaz zapłaty wobec [...] zł, opłaty, leczenie, lekarstwa, żywność, odzież – [...] zł. Niezbędnym elementem ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest wykazanie zmiany okoliczności sprawy, aby możliwa była zmiana wcześniejszego postanowienia ma podstawie art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.". Przez zmianę okoliczności sprawy należy przy tym rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają korektę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia wydanego w zakresie prawa pomocy zmiana okoliczności sprawy musi być oceniana w kontekście przesłanek, które legły u podstaw postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. Natomiast z konstrukcji przepisu art. 246 P.p.s.a. wynika, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, że jej sytuacja uzasadniania przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bądź też nastąpiła zmiana tej sytuacji w stopniu uzasadniającym przyznanie prawa pomocy, pomimo wcześniejszej negatywnej oceny zasadności wniosku. Podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy powinien zatem wskazać nowe okoliczności, bądź podać fakty prowadzące do ocen odmiennych niż dotychczasowe (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2014 roku, sygn. akt I OZ 1227/13; postanowienie NSA z 23 czerwca 2016 roku, sygn. akt II FZ 286/16; postanowienie NSA z 6 listopada 2017 roku, sygn. akt II FZ 435/17). Złożenie ponownego żądania przyznania prawa pomocy powoduje, że zbędne jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczność pogorszenia się sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W tym przypadku żądanie przyznania prawa pomocy nie aktualizuje obowiązku ponownego wzywania skarżącego do uzupełniania informacji dotyczących jego bieżącej sytuacji. Skoro strona postępowania, wbrew swoim obowiązkom prawnym, nie przedstawia informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej i osobistej, to należy przyjąć, że brak jest ustaleń faktycznych, które mogłyby stanowić tło dla weryfikacji twierdzeń o pogorszeniu się sytuacji majątkowej strony postępowania (por. postanowienie NSA z dnia [...] już kilkukrotnie występował z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W kwestii żądań zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu wypowiadał się referendarz sądowy (k. 66-68, k. 258-261, k. 327-329, k. 408 akt sąd.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (k. 77-83, k. 269-275, k. 341-345, k. 425 akt sąd.), a także Naczelny Sąd Administracyjny (k. 10-122, k.285-287, k. 356-358, k. 461 akt sąd.). Ponadto skarżący jeden raz wystąpił z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i w tej kwestii wypowiedział się referendarz sądowy (k. 160-162 akt sąd.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (k. 172-177 akt sąd.), a także Naczelny Sąd Administracyjny (k. 193-195 akt sąd.). Wnioski skarżącego nie zostały rozpoznane dla niego pozytywnie. Z informacji przedstawionych przez skarżącego we wniosku z dnia 2 lipca 2017 roku nie wynika, aby sytuacja wnioskodawcy uległa zmianie w porównaniu do sytuacji udokumentowanej wcześniejszymi wnioskami o przyznanie prawa pomocy. Skarżący powołuje się na te same okoliczności, co w poprzednich wnioskach. Dodatkowo z akt sprawy wynika, że skarżący pozostaje w związku małżeńskim, a małżonkowie pozostają w rozdzielności majątkowej i nie prowadza wspólnego gospodarstwa domowego. W ramach złożonego wniosku skarżący po raz kolejny nie wyjaśnił jaka jest sytuacja finansowa i majątkowa jego żony. Takie informacje pozostają istotne w sprawie, gdyż wysokość osiąganych przez małżonkę skarżącego dochodów, jej sytuacja materialna wpływa na ocenę możliwości płatniczych wnioskodawcy. Dopiero bowiem zestawienie i analiza faktycznie uzyskiwanych przez każdego z małżonków dochodów i ponoszonych wydatków pozwala na pełną i rzetelną ocenę w zakresie spełnienia ustawowej przesłanki przyznania prawa pomocy. W takich okolicznościach należy stwierdzić, że z treści złożonych przez skarżącego oświadczeń nie wynika, aby w sprawie zaszły istotne zmiany okoliczności w porównaniu z wcześniej złożonymi przez niego wnioskami o przyznanie prawa pomocy, które byłby na tyle znaczące aby umożliwić odstąpienie od poglądu wyrażonego we wcześniejszym postanowieniach oraz umożliwić udzielenie wnioskowanej pomocy z budżetu państwa. Wobec powyższego na podstawie art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.