II SA/Bk 550/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2007 r. sprawy ze skargi J. .K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 421 (czterysta dwadzieścia jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...] utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2007 r. znak: [...] w sprawie nałożenia kary za zajęcie bez zezwolenia pasa drogi publicznej ul. [...] lokal [...] w B. obiektem budowlanym. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż decyzją pierwszoinstancyjną zarządca dróg nałożył na J. K. karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia pasa drogi publicznej ul. [...] w B. przez umieszczenie obiektu budowlanego - kiosku handlowego o nr [...]. Od tej decyzji ukarany odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wnosząc o jej uchylenie. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy podał, iż zgodnie z art. 40 ust. 1 i 12 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego w tym umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych wymaga zezwolenia zarządu drogi, za co pobiera się opłatę, a w przypadku ich umieszczenia bez zezwolenia - karę pieniężną. Obowiązek ten wynika z mocy samej ustawy i przepisów wykonawczych, które w swej treści nie przewidują wyłączeń od takiego obowiązku, poza robotami związanymi z umieszczaniem urządzeń służących funkcjonowaniu drogi. Dalej podkreślono, iż kara, o której mowa wyżej wynosi 10 - krotną wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego. Opłaty zaś w myśl art. 40 ust. 8 ustawy ustala właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego, w niniejszym przypadku - rada miasta. Uchwała rady miasta jest przepisem prawa miejscowego, który po ogłoszeniu w dzienniku urzędowym wiąże organy administracji oraz adresatów decyzji w zakresie swoich uregulowań. Z uchwały rady miasta z dnia [...] września 2004 r. nie wynika możliwość uznaniowego traktowania wysokości opłat - stawki są sztywne, co z kolei przekłada się na kary wynoszące 10 - krotność opłat - zgodnie z art. 40 ust 12 ustawy. W niniejszej sprawie kwota opłaty wynosi [...] zł. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzono, iż w dniach od [...] lipca 2005 r. do dnia [...] października 2005 r. odwołujący nie miał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na stojący tam obiekt handlowy. Powyższy fakt został przyznany przez samego odwołującego. Takie działanie zdaniem organu odwoławczego uzasadnia wszczęcie postępowania zmierzającego do naliczenia kary za umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego bez zezwolenia. Przeprowadzone na tej podstawie postępowanie, w tym dokonanie oględzin i odebranie wyjaśnień od strony pozwoliło ustalić, iż obiekt budowlany o powierzchni [...] m² zajmował pas drogi publicznej - powiatowej przez okres [...] dni. Takie dane posłużyły do obliczenia kary, która wyniosła [...] zł. Odnosząc się natomiast do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku postanowienia o wszczęciu postępowania uznano go za bezpodstawny z uwagi, iż przepisy prawa nie przewidują tej formy dla czynności opisanej w art. 64 § 4 kpa. Nawet gdyby organ zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze postanowienia z powołaniem na art. 123 kpa to i tak nie byłoby ono zaskarżalne, gdyż z art. 141 § 1 kpa wynika, że zażalenie przysługuje tylko wtedy, gdy kodeks (lub przepis szczególny) tak stanowi. Zdaniem organu II instancji nie naruszono również procedury dotyczącej oględzin w postępowaniu dowodowym. Ustalono to, co i tak da się stwierdzić na podstawie dokumentów - fakt istnienia obiektu budowlanego w pasie drogowym i powierzchnię zajęcia. Nadto podkreślono, iż znajdujący się w aktach sprawy protokół podpisany przez uczestników oględzin bez wątpienia spełnia wymogi art. 68 kpa, gdyż najważniejszy jest podpis uczestnika składającego wyjaśnienia bezpośrednio po sporządzeniu protokołu. Końcowo organ zwrócił uwagę, iż zarzuty strony służą przedłużeniu postępowania i nie mają związku ze stanem prawnym i faktycznym. Nie godząc się z powyższą decyzją J. K. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący wskazał na brak zasadnie prowadzonego postępowania administracyjnego (naruszenie zasady legalizmu) oraz nie respektowanie przez organ II instancji orzecznictwa NSA w zakresie oględzin, jak również gołosłowne uzasadnienie decyzji Kolegium, co do celowości przedłużania prowadzonego postępowania administracyjnego. Skarżący podał, iż nie kwestionuje zasadności wymierzenia kary pieniężnej, ponieważ faktycznie w okresie [...] dni nie posiadał zezwolenia na zajęcie tego pasa drogowego. Jednakże czyni zarzut, co do legalizmu ustalenia powierzchni zajętego pasa drogowego. W szczególności podniósł, iż podstawowym dowodem jej ustalenia w obu decyzjach były materiały fotograficzne i oględziny dokonane w dniu [...] listopada 2006 r. Tymczasem materiał fotograficzny prezentowany przez organ I instancji stanowi wyłącznie zdjęcie lokalu, z którego nie wynika, jaka powierzchnia pasa drogowego zajęta jest pod lokal handlowy. Odnośnie przeprowadzonych oględzin wskazał, iż zanegował je już w odwołaniu z dnia [...] lutego 2007 r. stwierdzając, iż organ I instancji ewidentnie naruszył przepis art. 68 § 2 kpa poprzez fakt braku w protokole podpisów pracowników Urzędu Miasta przeprowadzających oględziny. Nadto pracownik dokonujący oględziny nie posiadał uprawnień geodezyjnych do przeprowadzenia tego rodzaju czynności (był, więc osobą niewłaściwą rzeczowo w tej czynności) i dlatego też nie poczynił rozgraniczenia części znajdującej się w pasie drogowym od pozostałej części pawilonu. Co więcej w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2006 r. znak [...] uchylającej decyzję organu I instancji o wymierzeniu kary pieniężnej głównym uzasadnieniem był zarzut, że w protokole oględzin z dnia [...] czerwca 2006 r. brak jest wyjaśnień, jaka powierzchnia lokalu położona jest w pasie drogowym. W protokole oględzin z dnia [...] listopada 2006 r. poza wyżej wspomnianym brakiem podpisów dwóch osób biorących udział w oględzinach w dalszym ciągu brak jest informacji, jaka powierzchnia lokalu położona jest w pasie drogowym. Wartości pomiarów wymienione w protokole tzn. [...] m jako podstawa rombu i [...] m jako jego wysokość, to nieudolna próba zmierzenia całej powierzchni pawilonu. Po przemnożeniu tych danych okazuje się, że jest to wartość [...] m ², która nie odzwierciedla ani faktycznej powierzchni pawilonu ani też jego części znajdującej się w pasie drogowym. Wynika to z tego, że lokal nie jest w kształcie rombu, lecz w kształcie wieloboku nieforemnego (sześciobok). Żeby to udowodnić zlecił jego pomiar geodecie uprawnionemu, który ustalił, iż faktyczna powierzchnia całego pawilonu mierzona w środku (tak jak we wspomnianym protokole z dnia [...] listopada 2006 r.) wynosi [...] m². Natomiast wyznaczenia części powierzchni pawilonu znajdującej się ewentualnie w pasie drogowym nie można dokonać bez wcześniejszego określenia terenowego przebiegu granicy pasa drogowego ulicy [...] polegającego na wyznaczeniu punktów granicznych ulicy, a tego dotychczas nikt nie zrobił. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniosło o jej uchylenie. Kolegium podkreśliło, iż wbrew twierdzeniom skarżącego stronie zapewniono pełny udział w postępowaniu, w tym w czynnościach oględzin. W niniejszej sprawie nie ma sporu, co do wyników czynności dokonanych podczas tego dowodu, stąd nie może być mowy o zasadności zarzutów stawianych w tej mierze. Ustalona powierzchnia zajęcia pasa drogowego wynosi [...] m ² i jest to zgodne ze wcześniejszym stanem prawnym. Takiej, bowiem powierzchni dotyczyły poprzednie decyzje zezwalające na zajęcia pasa drogowego z dnia [...] kwietnia 1998 r. oraz fakt, iż we wniosku o nowe zezwolenie sam skarżący określił zajęcie pasa drogowego na powierzchnię [...] m ², tak: wniosek z dnia [...] października 2005 r. w wyniku, którego wydano zezwolenie z dnia [...] lutego 2006 r. W tym stanie rzeczy decyzje obu instancji zostały oparte wyłącznie na dokumentach oraz uzupełniająco na oględzinach dla sprawdzenia czy zmienił się stan faktyczny (zmniejszenie lub zwiększenie obszaru zajęcia pasa drogowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią w art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu prawnego, to jest jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Stosownie zaś do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (vide: wyroki WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2004 r. w sprawie sygn. akt I SA 2027/02, Lex 146756 i z dnia 29 czerwca 2004 r. w sprawie sygn. akt I SA 2819/02, Lex 146750). W przedmiotowej sprawie na pierwszy plan wysuwają się kwestie proceduralne, co w zasadzie czyni bezprzedmiotową merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Ta, bowiem narusza przepisy prawa procesowego w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż ta jest prawidłowa. Inaczej mówiąc, gdy uzna, że rozstrzygnięcie organu II instancji pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I instancji. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. W wyroku z dnia 23 marca 1996r., sygn. akt SA/Wr 1996/95 (ONSA 1997, Nr 1, poz. 35) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż "istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji". W tym stanie prawnym organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz jak wskazano wyżej, zobligowany jest do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) winien dokonać ponownej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed I instancją i w zależności od wyników tej oceny dokonać jego ewentualnego uzupełnienia i wydać stosowne orzeczenie. Tymczasem w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej i zbadania decyzji z punktu widzenia słuszności podjętego rozstrzygnięcia. Wprawdzie organ II instancji dokonywał badania zebranego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o przepisy art. 40 ust. 1, 2 pkt 3, ust. 6 i 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, które to przepisy niewątpliwie miały zastosowanie w konkretnym przypadku, to jednak uznać należy, iż wyniki tej oceny nie przesądziły w sposób niebudzący wątpliwości o poprawności podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie z wyżej powołanymi przepisami zajęcie pasa drogowego, w tym umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego lub reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3) wymaga zezwolenia zarządcy dróg w drodze decyzji administracyjnej. Zajęcie pasa drogowego podlega stosownej opłacie, którą ustala właściwy organ samorządu terytorialnego (art. 40 ust. 8 ustawy). W przypadku zaś umieszczenia obiektu bez zezwolenia, o którym mowa wyżej właściwy organ nakłada karę pieniężną, która stanowi dziesięciokrotność wysokości opłaty za zajęcia pasa drogowego (art. 40 ust. 12). W tym miejscu podkreślić należy, iż wskazane wyżej obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa, które to nie przewidują żadnej uznaniowości ani wyjątków mogących mieć wpływ na odstąpienie od naliczenia opłat, kar oraz ulg w ich spłacie. W szczególności nałożenie kary administracyjnej nie jest spowodowane dowolnością działania organu administracji, przeciwnie wynika z konsekwencji braku uzyskania stosownego zezwolenia. W sytuacji stwierdzenia naruszenia takiego obowiązku organ administracji zobligowany jest do nałożenia kary, biorąc pod uwagę jedynie okoliczności wynikające z ustawy mające wpływ na ustalenie sankcji i jej wysokości. O zastosowaniu danej normy prawa decyduje zatem zaistnienie przesłanek, o których mowa w powołanym na wstępie przepisie ustawy. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący od dnia [...] lipca 2005 r. do [...] października 2005 r., to jest przez okres [...] dni zajmował pas drogowy poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego bez wymaganego prawem zezwolenia. Powyższe okoliczności znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie nie są kwestionowane przez strony postępowania. W tej sytuacji wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i w efekcie wymierzenie kary pieniężnej za zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia uznać należy za zasadne. Ustalenie wysokości kary (podobnie jak jej nałożenie) nie może być wynikiem działań podejmowanych na zasadzie dowolności. Sposób obliczania oraz elementy składowe tej wysokości zostały precyzyjnie określone w przepisach prawa. W myśl art. 40 ust. 12 i ust. 4 – 6 ustawy wysokość kary pieniężnej stanowi dziesięciokrotność opłaty odpowiadającej iloczynowi liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętego przez rzut poziomy obiektu budowlanego, stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego i ilość dni zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W konkretnej sprawie zgodnie z uchwałą Rady Miasta B. z dnia [...] września 2004 r. kwota opłaty za zajęcie pasa drogowego wynosi [...] zł, nie budzi także wątpliwości ustalony okres zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia – [...] dni. Przyjęta natomiast przez organy obu instancji powierzchnia pasa drogowego zajęta przez rzut poziomy obiektu określona na [...] m² budzi zdaniem Sądu uzasadnione zastrzeżenia. Analiza akt nie pozwala bowiem w sposób jednoznaczny wnioskować, iż faktycznie omawiany obiekt zajmuje wskazaną wyżej powierzchnię pasa drogowego. Pomiary dokonane podczas oględzin wewnątrz obiektu stanowią, jak słusznie zauważa skarżący jedynie próbę ustalenia powierzchni całego pawilonu, który po zwymiarowaniu określono na około [...] m² ([...] x [...] m). Treść protokołu oględzin nie wskazuje natomiast rzeczywistej powierzchni pawilonu znajdującej się w pasie drogowym, w szczególności czy jest to cały pawilon czy tylko jego część. Podczas rozprawy w dniu [...] października 2007 r. pełnomocnik organu sprecyzował, iż cały obiekt znajduje się w obrębie pasa drogowego. Odnosząc powyższe do ustaleń zawartych w protokole oględzin należałoby wnioskować, iż jest to powierzchnia około [...] m². Z wyjaśnień zaś skarżącego z dnia [...] lipca 2006 r. (k. [...] akt administracyjnych) wynika, iż przedmiotowy pawilon "o powierzchni [...] m²" wymaga podpisywania dwóch odrębnych umów: jednej - w formie dzierżawy z Gminą B., a drugiej - w formie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego z Zarządem Dróg i Transportu. Zgodnie z przedłożoną na rozprawie przez skarżącego umową dzierżawy zawartą pomiędzy nim a Gminą B. z dnia [...] października 1997 r. (w aktach sprawy znajdują się umowy dzierżawy również z kolejnych latach), część nieruchomości przeznaczonej pod lokal użytkowy nr [...] dzierżawionej od Gminy stanowi powierzchnię całkowitą - [...] m ². Załączony zaś do skargi pomiar powierzchni całego pawilonu wykonany przez uprawnionego geodetę w jego środku wykazał powierzchnię - [...] m². W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż organ odwoławczy nie ustalił w sposób bezsporny powierzchni obiektu budowlanego znajdującego się w pasie drogowym. Załączone do akt plany sytuacyjne w skali 1:500 z zaznaczoną i wymiarowaną lokalizacją pawilonu stanowią załączniki do wcześniej wydanych zezwoleń. Natomiast fakt, iż w poprzednio wydawanych decyzjach zezwalających na zajęcie pasa drogowego, jak i we wnioskach o ich wydanie przyjmowano powierzchnię [...] m², nie przesądza zdaniem Sądu, iż rzeczywiście taką wielkość pasa zajmuje przedmiotowy lokal handlowy. Nadto jak zauważa organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę dowód uzupełniający w postaci oględzin miał na celu potwierdzenie tych danych. Tymczasem w okolicznościach sprawy trudno jest uznać, iż cel ten został osiągnięty. Kończąc tę część rozważań nie sposób pominąć również faktu, iż w konkretnej sprawie organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] września 2006 r. uchylając rozstrzygnięcie organu I instancji o wymierzeniu kary pieniężnej wskazał na brak ustaleń w zakresie powierzchni lokalu znajdującej się w pasie drogowym, podkreślając przy tym, iż ze sporządzonego uzasadnienia "nie wynika, kiedy i w jaki sposób powyższe ustalono", zalecając przy ponownym prowadzeniu sprawy wyjaśnienia tej kwestii. W ocenie Sądu powyższe wytyczne nie zostały wykonane przy powtórnym orzekaniu w sprawie, nadal bowiem nie ustalono faktycznej powierzchni pawilonu znajdującej się w pasie drogowym. Nie wiadomym jest również, na jakiej podstawie określono, iż powierzchnia ta stanowi [...] m². Mimo takiego stanu Kolegium utrzymało w mocy decyzją organu I instancji o karze pieniężnej, co stanowi zdaniem Sądu naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Pamiętać bowiem należy, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy - art. 7 kpa. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych decyzji - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego - art. 77 kpa. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia skodyfikowanej w art. 7 kpa zasady dokonania niezbędnych ustaleń tak, aby w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnić stan faktyczny sprawy i pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa. W konsekwencji powyższego wydanie decyzji nastąpiło również z uchybieniem art. 107 § 3 kpa, z którego jednoznacznie wynika, iż uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także objaśniać tok myślenia prowadzący do konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu (vide: wyrok NSA OZ w Gdańsku z 6 maja 1999r. II SA/Gd 134/97, Lex nr 44166, wyrok z dnia 29 września 1987r. IV SA 220/87). Takie uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Brak w konkretnej sprawie pełnego uzasadnienia decyzji w zakresie toku rozumowania organu prowadzącego do określenia powierzchni pawilonu znajdującej się w pasie drogowym stanowi o braku jednego z podstawowych elementów decyzji, a mianowicie uzasadnienia faktycznego powyższej kwestii. Wskazane uchybienia postępowaniu administracyjnemu uniemożliwiły Sądowi dokonanie merytorycznej oceny zarzutów skargi, albowiem ocena taka byłaby równoznaczna z zastąpieniem przez sąd jurysdykcji zastrzeżonej organom administracyjnym, której działanie sąd administracyjny jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem, o czym już była mowa na wstępie. Na wyłączną kompetencję sądów administracyjnych do dokonywania oceny legalności zaskarżanych decyzji niejednokrotnie wskazywał już Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyroku z dnia 13 lutego 2007r. sygn. akt II OSK 12/06, wyroku z dnia 20 grudnia 2006r. sygn. akt I FSK 259/06. Wobec stwierdzonego naruszenia wyżej wymienionych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Organ przy ponownym rozpoznawaniu sprawy winien w sposób jednoznaczny ustalić faktyczną powierzchnię pawilonu znajdującą się w pasie drogowym i dopiero wówczas orzec, co do istoty sprawy, w tym, jeżeli stwierdzi potrzebę przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego, o którym mowa w art. 136 kpa - po uprzednim przeprowadzeniu takiego postępowania uzupełniającego. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu wydano na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. – Zarządzenie. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć stronom postępowania z pouczeniem o przysługującej skardze kasacyjnej oraz o sposobie i terminie jej wniesienia. 6.10.2007r.