VIII SA/Wa 694/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi G. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec i sierpień 2015r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] marca 2021 r. znak [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz G. Ł. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy") decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania G. Ł. (dalej: "skarżący", "strona", "podatnik") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z [...] marca 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec i sierpień 2015 r. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia Dyrektor IAS wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 1, § 3a, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r., poz. 1325, ze zm., dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa") oraz art. 2 pkt 22, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 19a ust. 5 pkt 2, art. 29a ust. 1, art. 41 ust. 2a, art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r,. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT"). Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] grudnia 2020 r. do Urzędu Skarbowego w K. wpłynął wniosek strony o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r. w kwocie [...] zł, wynikającej ze złożonej korekty deklaracji VAT - 7 za ww. okres rozliczeniowy. Przedmiotowa korekta, jak wyjaśnił skarżący spowodowana była błędnym ujęciem w pierwotnej deklaracji w podstawie opodatkowania wsparcia udzielonego z Agencji Rynku Rolnego dotyczącego bezpłatnej dystrybucji produktów rolnych. Tymczasem, w ocenie skarżącego przedmiotowe wsparcie nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym samym dniu skarżący złożył również korekty deklaracji VAT- 7 za maj, czerwiec i sierpień 2015r., zmniejszając w korekcie za sierpień 2015r. podstawę opodatkowania i podatek należny o kwotę udzielonego wsparcia otrzymanego z Agencji Rynku Rolnego w tym miesiącu, natomiast korekty za maj i czerwiec 2015r. były konsekwencją skorygowania rozliczenia za kwiecień 2015r., w wyniku którego podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Naczelnik US wskazał, że decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w W. Nr [...] z [...] lipca 2015 r. skarżący otrzymał wsparcie w kwocie [...] zł, która została przelana na jego rachunek bankowy [...] sierpnia 2015 r. Postanowieniami z [...] lutego 2021r. Naczelnik US przedłużył terminy zwrotu nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy, wykazanych przez skarżącego w ww. korektach deklaracji VAT-7 za czerwiec i sierpień 2015r. - do dnia 31 marca 2021r. Natomiast decyzją z [...] lutego 2021r., organ I instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za kwiecień 2015r. w wysokości [...] zł, uznając tym samym bezskuteczność korekty za ten okres rozliczeniowy zgodnie z art. 81b § 2a Op. Decyzją z [...] marca 2021 r. Naczelnik US określił stronie: za maj 2015 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, za czerwiec 2015 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł oraz za sierpień 2015 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł. Uznał bowiem, że w sytuacji nieodpłatnego przekazania owoców i warzyw przez producentów rolnych, w ramach operacji wycofania z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji organizacjom charytatywnym (w niniejszym przypadku na rzecz Stowarzyszenia [...]) w zamian za przyznaną rekompensatę, dochodzi do dostawy tych towarów. W takim przypadku otrzymaną kwotę wsparcia z tego tytułu należy uznać za formę wynagrodzenia za przekazane tym podmiotom towary. Zdaniem organu I instancji, okoliczności przedmiotowej sprawy dowodzą, że podatnik dokonując przekazania owoców na rzecz organizacji uprawnionej jednostki organizacyjnej dokonał odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, za którą zapłatą (podstawą opodatkowania) jest wsparcie przekazane ze środków publicznych przez Agencję Rynku Rolnego, będące dopłatą (dotacją, subwencją), o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r, w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 347; dalej: "Dyrektywa 2006/112/WE"), bowiem podatnik przekazał uprawnionej jednostce organizacyjnej prawo do dysponowania towarami (owocami) jak właściciel. Tym samym kwota wsparcia winna być uwzględniona w podstawie opodatkowania podatnika dokonującego ww. czynności, ponieważ stanowi obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez interpretację przepisów całkowicie sprzeczną ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanym w wyroku z 30 października 2018 r., sygn. akt I FSK 2057/16. Strona podkreśliła, że zgodnie z treścią skarżonej decyzji za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku (art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), zatem zarówno złożony wniosek, jak i niniejsze odwołanie winny być rozpoznane w kontekście zwrotu nienależnie zapłaconego podatku w następstwie zdarzenia, które zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o VAT oraz ww. wyrokiem nie powinno być opodatkowane. Decyzją z [...] czerwca 2021 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] marca 2021r. Przedstawił na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, stwierdzając w pierwszej kolejności, że w sprawie nie wystąpiły przeszkody merytoryczne do orzekania w sprawie zobowiązania skarżącego, wskazane w treści art. 70 § 1 Op z uwagi na treść uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2012r., sygn. akt I FPS 1/12 oraz m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 3056/13 z 30 czerwca 2014r. Przypomniał, że jak wynika z ustaleń faktycznych, podatnik [...] grudnia 2020 r. złożył w US w K. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za kwiecień 2015 r. w kwocie [...] zł wraz z korektą deklaracji VAT - 7 za ww. okres rozliczeniowy. Ponadto w tym samym dniu złożył również korekty deklaracji VAT- 7 za miesiące: maj, czerwiec i sierpień 2015r. W korekcie deklaracji za miesiąc sierpień 2015r. podatnik zmniejszył podstawę opodatkowania i podatek należny o kwotę wsparcia otrzymanego z Agencji Rynku Rolnego w tym miesiącu, natomiast korekty za miesiąc maj i czerwiec 2015r. były konsekwencją skorygowania rozliczenia za miesiąc kwiecień 2015r., w wyniku którego podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Jak ustalono, decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w W. z [...] lipca 2015 r., nr [...] otrzymał wsparcie w łącznej kwocie [...] EUR ([...] zł) obejmującej ilość jabłek, transport oraz sortowanie i pakowanie. Dyrektor IAS przypomniał następnie, że zasady wypłacania tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia w związku z zakazem przywozu niektórych owoców i warzyw z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej, w odniesieniu do okresu, którego dotyczy rozpoznawana sprawa określają przepisy: rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1031/2014 z dnia 29 września 2014r. ustanawiającego dalsze tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej. Podatnik wycofując ze sprzedaży jabłka, dokonując ich sortowania oraz pakowania i dostarczając do uprawnionej jednostki organizacyjnej (bez pobierania od niej zapłaty za dostarczony towar) ww. warunki spełnił, w wyniku czego wydana została powołana wyżej decyzja ARR z [...] lipca 2015 r. nr [...], na podstawie której udzielono podatnikowi wsparcia w kwocie [...] EUR (w tym [...] EUR za jabłka, [...] EUR na koszty transportu i [...] EUR na koszty sortowania i pakowania), która została przeliczona na kwotę [...] zł (przy zastosowaniu przeliczenia [...] PLN/EUR). W ocenie Dyrektora IAS, skarżący dokonując przekazania towarów na rzecz uprawnionych jednostek organizacyjnych dokonał tym samym odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, za którą zapłatą (podstawą opodatkowania) jest wsparcie przekazane ze środków publicznych przez Agencję Rynku Rolnego, będące dopłatą (dotacją, subwencją), o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE. Z okoliczności sprawy wynika, że przekazane wsparcie było uzależnione od ilości przekazanych owoców (przekazanie owoców, ich sortowanie i pakowanie) oraz w odniesieniu do transportu (w zależności od odległości). Dostawa towarów była wprawdzie dokonywana na rzecz podmiotu, który nie dokonuje płatności, jednak sposób wyliczenia należności dla podatnika przesądza o uznaniu, że Agencja Rynku Rolnego udzielając wsparcia w istocie przekazuje należność za dostawę, pakowanie i sortowanie owoców oraz za transport. Jak bowiem wprost stanowi art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE - zapłata może pochodzić nie tylko od nabywcy, ale również od osoby trzeciej. W okolicznościach niniejszej sprawy Agencji Rynku Rolnego, przekazującej środki publiczne z zasobów Unii Europejskiej. W ocenie organu odwoławczego, odpłatny charakter przekazania owoców jednostce uprawnionej do bezpłatnej dystrybucji powoduje, że przekazujący owoce podatnik nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o VAT, które nie dotyczy dostaw towarów za wynagrodzeniem, a takimi właśnie były przedmiotowe dostawy owoców w zamian za środki finansowe otrzymane z unijnej pomocy finansowej. Reasumując, Dyrektor IAS podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z nadpłatą ani nienależnie zapłaconym podatkiem w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Okoliczności przedmiotowej sprawy dowodzą, że podatnik dokonując przekazania owoców na rzecz [...] Banku [...] w O. Ś., w istocie dokonał odpłatnej dostawy, za którą wynagrodzeniem jest dopłata przekazana przez Unię Europejską w ramach pomocy za pośrednictwem Agencji Rynku Rolnego. A zatem stwierdzić należy, że podatnik dokonując przekazania owoców na rzecz uprawnionych jednostek organizacyjnych dokonał odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, za którą zapłatą (podstawą opodatkowania) jest wsparcie przekazane ze środków publicznych przez Agencję Rynku Rolnego, będące dopłatą (dotacją, subwencją), o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE, bowiem podatnik przekazał ww. podmiotom prawo do dysponowania towarami (jabłkami) jak właściciel. Dopłaty powinny być uwzględnione w podstawie opodatkowania podatnika dokonującego ww. czynności, ponieważ stanowią obrót w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku VAT. Tym samym, organ odwoławczy wszystkie zarzuty odwołania uznał za nieuzasadnione. Nie podzielił przy tym argumentacji w sprawie niezastosowania w sprawie powołanego przez skarżącego wyroku NSA z 30 października 2018 r., sygn. I FSK 2057/16 argumentując, że wyrok ten dotyczy wyłącznie konkretnej sprawy w danym stanie prawnym. Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. skarżący działaniem pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., występując o uchylenie decyzji organów podatkowych obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Pełnomocnik skarżącego postawił zaskarżonej decyzji zarzuty naruszenia: - art. 29a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, polegające na błędnym uznaniu, że skarżący dokonując przekazania jabłek do bezpłatnej dystrybucji na rzecz Stowarzyszenia [...] Banku Ż. z przeznaczeniem na bezpłatną dystrybucję, w zamian za dopłatę za wycofanie owoców wypłaconą przez Agencję Rynku Rolnego, na zasadach określonych w przepisach unijnych i krajowych, dokonał zwiększającej jego obrót odpłatnej dostawy towarów, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podczas gdy otrzymana pomoc wypłacona skarżącemu na zasadach określonych w przepisach unijnych i krajowych stanowiła jedynie zwrot kosztów poniesionych na wyprodukowanie, wycofanie z rynku, sortowanie i dostawę owoców do organizacji pożytku publicznego i nie miała bezpośredniego związku z konkretną dostawą towarów oraz nie wpływała na jej cenę, gdyż została udzielona w wysokości wynikającej z przesłanek określonych w przepisach prawa unijnego i jako taka nie powinna zwiększać podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. Nr 2021, poz. 137), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w tej sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług wsparcia otrzymanego przez skarżącego z tytułu przekazania owoców na cele charytatywne. Bezsporne są ustalenia, że skarżący wycofał wyprodukowane przez siebie owoce z obrotu i dostarczył je do uprawnionego podmiotu nie pobierając od tego podmiotu zapłaty, za co w kwietniu i w sierpniu 2015 r. otrzymał wsparcie z Agencji Rynku Rolnego. Organy podatkowe wbrew twierdzeniom skarżącego uznały, że wypłacone kwoty wsparcia podlegają wliczeniu do podstawy opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Podniosły bowiem, że w sytuacji przekazania owoców i warzyw na rzecz uprawnionych jednostek organizacyjnych dochodzi do odpłatnej dostawy tych towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, za którą zapłatą (podstawą opodatkowania) jest wsparcie przekazane ze środków publicznych przez ww. Agencję, będące dopłatą (dotacją, subwencją), o której mowa w art. 29a ust. 1 tej ustawy oraz art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE. Strona przekazała bowiem uprawnionym podmiotom prawo do dysponowania towarami (jabłkami) jak właściciel. Wprawdzie jednostki te dysponują otrzymanymi owocami w określonym celu (bezpłatnej dystrybucji), jednakże przekazujący je producent rolny swoje uprawnienia wynikające z własności przekazanego towaru traci w zupełności. Nie można zatem mówić o nieodpłatnym przekazaniu towaru. Odpłatny charakter przekazania owoców uprawnionej jednostce do bezpłatnej dystrybucji powoduje, iż przekazujący owoce podatnik nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o VAT. W tych okolicznościach istotą sporu w niniejszej sprawie jest, czy otrzymana przez skarżącego kwota wsparcia zwiększa podstawę opodatkowania w myśl art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Kwestią sporną pozostaje zatem, czy otrzymane przez podatnika wsparcie (dofinansowanie) za wycofanie owoców ze sprzedaży i przekazanie ich do bezpłatnej dystrybucji do uprawnionego podmiotu, stanowi wynagrodzenie za dostawę tych owoców, a więc, czy dokonując przekazania owoców skarżący, dokonał odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, którą zapłatą (podstawą opodatkowania) jest wsparcie przekazane ze środków publicznych przez Agencję Rynku Rolnego, będące dopłatą (dotacją, subwencją) o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE. Na wstępie powołać należy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt I FSK 2057/16 oraz z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt I FSK 1792/17 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych, CBOSA), w których NSA zajął już stanowisko odnośnie do spornej problematyki. Sąd w składzie obecnym zaprezentowaną w ww. orzeczeniach NSA argumentację w całości podziela, przyznając rację w sporze podatnikowi. Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem nie mającym znaczenia w tej sprawie, jest wszystko co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośrednio wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Wskazany wyżej przepis stanowi implementację art. 11 (A) dyrektywy Rady z 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 z 13.06.1977 r.), obecnie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE seria L z 2006 r. Nr 341/1, także jako: "Dyrektywa 2006/112/WE") w myśl, którego w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. We wskazanych wyżej przepisach dyrektyw wyraźnie określono związek pomiędzy czynnościami opodatkowanymi a dotacjami jako bezpośredni. Także z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wynika, że określenie związku pomiędzy dotacją a świadczeniem usług czy dostawą towaru jako "bezpośredniego" ma istotne znaczenie dla opodatkowania (vide np. wyrok TSUE C- 184/00 Office de produits wallons ASBF v. Belgia State). W uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku stwierdzono, że sam tylko fakt, iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Konieczne jest stwierdzenie, że dotacja ta jest dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy towarów lub świadczenia usług). Dla oceny, czy dotacja jest elementem istotnym wpływającym na włączenie jej do podstawy opodatkowania, kluczowe jest stwierdzenie, czy dotacje są przekazywane w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług. Tylko bowiem w takiej sytuacji można uznać, że stanowią one element wynagrodzenia. Dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, czyli nie zwiększają obrotu (vide A. Bartosiewicz R. Kubacki, VAT Komentarz, Wydanie III s. 429 i n.). Jak z powyższego wynika, kryterium uznania dotacji za zwiększającą obrót stanowi stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu podlegają bowiem jedynie przedmiotowe dotacje do ceny sprzedaży (u dostawcy towaru lub usługi). Nie podlegają natomiast opodatkowaniu przedmiotowe dotacje do ceny zakupu (u nabywcy towaru lub usługi). Z treści § 4 ust. 2 rozporządzenia z 23 października 2014r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1468 ze zm.) oraz art. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji Nr 1031/2014 z dnia 29 września 2014 r. ustanawiającego dalsze tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 284, z 30. 09. 2014 r., str. 22 ze zm.), przywołanych w decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego nr [...] w sprawie udzielenie wsparcia z dnia [...] lipca 2015 r. wynika, że warunkiem udzielenia wsparcia w związku z wprowadzonym przez Federację Rosyjską zakazem przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej owoców i warzyw jest wycofanie z rynku tych produktów w celu bezpłatnego przekazania ich określonym podmiotom, których rejestr zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia z 23 października 2014r., prowadził wówczas Prezes Agencji Rynku Rolnego. Skoro wsparcie, o którym mowa wyżej udzielane jest na skutek wycofania produktów z rynku w celu przekazania ich nieodpłatnie ściśle określonym podmiotom, to nie ma żadnych podstaw do uznania, że wsparcie to dokonywane jest w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej, a tylko w takiej sytuacji można byłoby uznać, że ma ono bezpośredni wpływ na cenę i mogłoby stanowić element wynagrodzenia. To, że wysokość wsparcia obliczana jest w zależności od ilości owoców i odległości - w odniesieniu do kosztów transportu w żaden sposób nie może podważyć tej oceny. Wsparcie to przekazywane jest bowiem w celu pokrycia kosztów nieodpłatnej dostawy owoców i warzyw na rzecz wskazanych przez Agencję podmiotów. Ma ono więc charakter jedynie zakupowy. Taki sposób określenia wsparcia nie daje zatem podstaw do uznania, by przekazanie owoców nastąpiło w zamian za otrzymaną przez skarżącego należność, skoro jednym z koniecznych warunków uzyskania tego wsparcia było nieodpłatne przekazanie przez skarżącego tych produktów. Z tych względów Sąd w niniejszej sprawie zarzuty skargi wskazujące na naruszenia art. 29a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT uznaje za zasadne. W sprawie doszło bowiem do błędnej wykładni i błędnego zastosowania ww. przepisów. Tym samym, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do podzielenia poglądu orzekających w sprawie organów i przyjęcia, że sporna kwota wsparcia zwiększa podstawę opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe zobowiązane będą uwzględnić powyższe rozważania i ocenę prawną. Mając na uwadze powyższe, orzekając na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie przepisów art. 200, art. 205 § 1 i 2, art. 209 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Wskazana w punkcie drugim wyroku kwota [...] zł obejmuje: [...] zł uiszczonego przez skarżącego wpisu stosunkowego od skargi, [...] zł wynagrodzenia pełnomocnika oraz 17 zł opłaty od pełnomocnictwa.